Φάλτσο το κύκνειο άσμα...

Ήταν Φεβρουάριος του 1991 και το όνειρο του Άρη για συμμετοχή σε 4ο συνεχόμενο φάιναλ φορ κρεμόταν σε μία κλωστή. Αν δεν με απατά η μνήμη, χρειαζόταν τρεις νίκες στους τελευταίους τέσσερις αγώνες για να πάει στο Παρίσι. Τελικά έχασε δύο: τον ακροτελεύτιο από τη Σκαβολίνι στο Πέζαρο και εκείνο το αλήστου μνήμης ραντεβού με την πρωταθλήτρια Αγγλίας στο Λονδίνο.

Ναι, έπαιζε και η πρωταθλήτρια Αγγλίας στην οχτάδα της διοργάνωσης. Η Ευρωλίγκα δεν ήταν τότε Ευρωλίγκα, αλλά κανονικό Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης.

Είχα ταξιδέψει στο Λονδίνο ως απεσταλμένος του Μega για την τηλεοπτική μετάδοση του αγώνα. Το βράδυ της Τετάρτης ο καιρός ήταν στεγνός, αλλά η Πέμπτη ξημέρωσε χιονισμένη. Απτόητος πήρα το υπέργειο τρένο και κατηφόρισα από το Κρίσταλ Πάλας (όπου βρισκόταν το γήπεδο και το ξενοδοχείο μου) προς το κέντρο. Έκανα τον απαραίτητο τουρισμό, αγόρασα δίσκους και βιβλία, μύρισα την ατμόσφαιρα της μεγαλούπολης, πήρα γεύση από Λονδίνο. Κατά τις 4 ξεκίνησα το δρομολόγιο της επιστροφής.

Και βρήκα το σταθμό της Βικτώρια κλειστό: «Τα δρομολόγια ματαιώνονται λόγω χιονόπτωσης».

Ανήσυχος, κάλεσα ένα ταξί και νόμισα ότι καθάρισα. «Κρίσταλ Πάλας, πλιζζζ. Έχω αγώνα στις οκτώ παρά τέταρτο». Ο Λονδρέζος ταξιτζής σήκωσε τα χέρια ψηλά: «Δεν κινείται τίποτα στην πόλη, mate. Όσα λεφτά κι αν μου δώσεις, δεν πρόκειται να φτάσουμε έγκαιρα».

Ο πανικός έκανε την εμφάνισή του και με κυρίευσε. Και τώρα τι γίνεται; Πάει η μετάδοση. Τι θα πω στα αφεντικά μου, ότι αποκλείστηκα στο κέντρο επειδή θέλησα να ψωνίσω δίσκους;

Επέστρεψα στη Βικτώρια, ποντάροντας στο θαύμα και στην εργατικότητα των Εγγλέζων. Δεν είναι δα Αθήνα το Λονδίνο.

Έμοιαζε όμως με Θεσσαλονίκη. Στον κεντρικό σταθμό είχαν μαζευτεί καμιά 200αριά οπαδοί του Άρη, ταξιδιώτες του χιονιά από γειτονιές του Λονδίνου και άλλες πόλεις της Αγγλίας. «Βάλτε τρένο γιατί θα τα κάνουμε γυαλιά καρφιά», μαρτυρούσε το αγριεμένο βλέμμα ορισμένων.

Με τα πολλά, το θαύμα έγινε. Ύστερα από αρκετή ώρα αναμονής, το «εξπρές του χιονιού» ξεκίνησε προς το Κρίσταλ Πάλας. Προχωρούσε, θυμάμαι, με ταχύτητα κουτσής χελώνας. Όταν έφτασε στο σταθμό, ο οποίος απείχε 1 κάτασπρο, παγερό χιλιόμετρο από το γήπεδο, η ώρα ήταν ήδη 8μμ. Δεκαπέντε λεπτά μετά το τζάμπολ. Πίσω στην Αθήνα, ήταν αδύνατο να επικοινωνήσει οποιοσδήποτε μαζί μου αφού δεν υπήρχε η πολυτέλεια του κινητού τηλεφώνου.

Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα πάνω στο χιόνι. Οι δίσκοι έμειναν στο τρένο. Τα χαρτιά μου έπεσαν από την τσέπη της καπαρντίνας, αλλά δεν σταμάτησα καν για να τα μαζέψω. Δεν υπήρχε ούτε δευτερόλεπτο για χάσιμο. Μπήκα στο γήπεδο με την ψυχή στα δόντια και είδα, πανευτυχής και κυρίως ανακουφισμένος, ότι οι ομάδες έκαναν ακόμα ζέσταμα.

Είχε καθυστερήσει λόγω της κακοκαιρίας ένα μέλος της γραμματείας.

Ο αγώνας άρχισε λίγο αργότερα και πρόφτασα να πάρω μια ανάσα. Ο Άρης, όμως, ουδέποτε ζεστάθηκε. Θύμα της δικής του απόδοσης και μιας αβλεψίας της γραμματείας (που χρέωσε 4ο φάουλ στο Γιαννάκη αντί για το νούμερο 5 της Κίνγκστον) αποδεκατίστηκε και ηττήθηκε στην εκπνοή της δεύτερης παράτασης, με καλάθι ενός απίθανου τυπάκου με ξεκούμπωτα αυτιά ονόματι Ματ Κάνιγχαμ. Όταν οι άνθρωποι του Άρη πήγαν στον Βούλγαρο κομισάριο για να υποβάλουν ένσταση, ανακάλυψαν ότι ο μάγκας βρομούσε αλκοόλ από δέκα μέτρα.

Ο Άρης έχασε το ταξίδι στο Παρίσι και δεν ξανάπαιξε σε φάιναλ φορ. Ό,τι είχε απομείνει από τη χρυσόσκονη στη δεκαετία του '80 σκόρπισε στο χιόνι του Λονδίνου. Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στο Κρίσταλ Πάλας.

«Είναι η χειρότερη κακοκαιρία των τελευταίων 40 ετών», έλεγε η τηλεόραση το επόμενο πρωί στο δωμάτιό μου. Η επιστροφή στο Χίθροου αποδείχθηκε εξίσου επίπονη, αφού τα υπέργεια τρένα είχαν κολλήσει στο χιόνι και ταξί δεν έβρισκες ούτε με τη μεσολάβηση της βασίλισσας. Συν τοις άλλοις είχα και μισοάδειες τσέπες, ελλείψει πιστωτικών καρτών. Τουλάχιστον αυτό το πάθημα μου έγινε μάθημα στα ταξίδια που ακολούθησαν.

Εκείνο το πρωινό στο Λονδίνο, διασώθηκα όταν επιστράτευσα την έσχατη λύση του οτο-στόπ. Μία κυρία με όχημα 4x4 με είδε με το βαλιτσάκι, με συμπόνεσε, με περιμάζεψε και με πήγε στον πλησιέστερο σταθμό του μετρό, πολλά χιλιόμετρα παραπέρα. Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, θέλησα να την ευχαριστήσω με μία επιστολή προς τους Times.

Έπειτα από μερικές εβδομάδες έφτασε στο σπίτι μου γράμμα από την εφημερίδα: «Αγαπητέ αναγνώστη, λυπόμαστε που δεν μπορέσαμε να δημοσιεύσουμε την επιστολή σας. Ελπίζουμε ότι θα στείλετε ξανά στο μέλλον». Τους δίσκους μου, πάντως, τους ακούει κάποιος άλλος.