D.A.R.Y.L.

Στις 21/7 συμπλήρωσε 46 χρόνια ζωής. Και με το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2011-12 συμπλήρωσε 24 χρόνια επαγγελματικής καριέρας. Απίστευτο; Όχι, όταν πρόκειται για τον αγέραστο Ντάριλ Μίντλετον!

Προ καιρού, έχοντας ολοκληρώσει ακόμη μία χρονιά στη Χιρόνα, με την οποία μέτρησε 11,5 πόντους και 5,3 ριμπάουντ σε 33 συμμετοχές, ο Αμερικανός πάουερ φόργουορντ βρισκόταν παγιδευμένος στο δίλημμα «μπάσκετ ή... μαγειρική». Κι αυτό γιατί δεν γνώριζε, αν θα βρεθεί ομάδα να του προσφέρει ακόμη ένα συμβόλαιο ή θα πρέπει να στραφεί στη δεύτερη μεγάλη αγάπη του.

«Θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι. Δεν εξαρτάται από εμένα, γιατί πολλές ομάδες γνωρίζουν ότι έχω φτάσει στα 46 χρόνια μου κι υποθέτουν πως δεν κρατιέται άλλο πια, αν και δεν ισχύει. Μπορώ και παραμπορώ και μου αρέσει να πηγαίνω στην προπόνηση, οπότε όποια ομάδα της LEB Oro (σ.σ. Α2) στοχεύει στην άνοδο ας με καλέσει για λίγες εβδομάδες και θα δει. Αν δεν γίνει εφικτό, θα μου δοθεί η ευκαιρία να μαγειρεύω το καλοκαίρι στο μαγαζί μου στην Platja de Aro. Ονομάζεται "New Orleans", σερβίρουμε φαγητό και λατρεύω να μαγειρεύω. Είναι διαφορετικό είδος φαγητού, γιατί δεν υπάρχουν παρόμοια εστιατόρια στην Ισπανία, οπότε μαγειρεύω καλά. Αν δεν βρω ομάδα, θα γίνω σεφ για το καλοκαίρι» είχε πει με χαμόγελο.

Μπάσκετ ή μαγειρική, το σίγουρο είναι πως άπαντες, όσοι τον έζησαν από κοντά στη θητεία του στον Παναθηναϊκό (2000-05) και στις υπόλοιπες ομάδες της μακρόχρονης καριέρας του, έχουν μόνο καλά λόγια να πουν για τον ίδιο.

Όλα άρχισαν, όταν, σε ηλικία 16 ετών, ο Λου Χάκερ, προπονητής της ομάδος του Γουίλιαμ Κάλεν Μπράιαντ Χάι Σκουλ στο Λονγκ Άιλαντ, τον ανακάλυψε στους διαδρόμους του σχολείου.

«Ντρεπόμουν. Βλέποντας τον αδελφό μου να παίζει, δεν μπορούσα να καταλάβω πώς τα κατάφερνε. Σκεφτόμουν την ντροπή που θα ένιωθα εγώ, αν ήμουν στη θέση του. Μέχρι που μπροστά μου εμφανίστηκε ο Χάκερ ή μάλλον εγώ έπεσα μπροστά του. Με πήρε απ' το χέρι και με πήγε στο γήπεδο, όπου δίχως καν να μου το πει, με σύστησε στους τότε παίκτες της γυμνασιακής ομάδος. Είχα καταρρεύσει από ντροπή, αλλά στη συνέχεια στάθηκα στα πόδια μου και να 'μαι. Όλα είχαν τελειώσει εκείνη την ημέρα» θυμάται.

Έκτοτε ακολούθησαν πολλά, όπως η επιλογή του απ' τους Χοκς στο Νο.68 του 1988. Αλλά ποτέ δεν αγωνίστηκε στο ΝΒΑ. Η πρώτη επαγγελματική εμπειρία του ήταν στην Τσουκουρόβα Σανάγι (1988-89), για να συνεχίσει στην Αρέζιουμ Μιλάν (1989-91), στη Χιρόνα (1991-92), στην Κάχα Σαν Φερνάντο (1992-94), στη Μπαρτσελόνα (1994-96), ξανά στη Χιρόνα (1996-98), στη Χοβεντούτ (1998-99), τρίτη φορά στη Χιρόνα (1999-00), στον Παναθηναϊκό (2000-05), στη Ντιναμό Αγίας Πετρούπολης (2005-06), τέταρτο πέρασμα απ' τη Χιρόνα (2006-11), πριν τον Μάρτιο του 2011 η Βαλένθια του δώσει στα 45 χρόνια του την ευκαιρία να αγωνιστεί στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο στην Ισπανία, στην ACB, προτού επιστρέψει για πέμπτη φορά στη Χιρόνα.

Στη διάρκεια της καριέρας του αναδείχτηκε τρεις φορές MVP της ACB (1992, 1993 & 2000), αλλά κορυφαία στιγμή παραμένει η κατάκτηση της Ευρωλίγκας του 2002 με τον Παναθηναϊκό.

Τον Δεκέμβριο του 2004 εισήχθη στο νοσοκομείο με πνευμονία, υπέστη πνευμονική εμβολή, αλλά παραμένει ανίκητος. Στη ζωή και στο παρκέ...

Πότε θα σταματήσει να τρέχει πάνω-κάτω στο παρκέ; «Θα σταματήσω να παίζω, όταν σβήσει η φλόγα μέσα μου» η απάντησή του, ενώ σε ανύποπτη στιγμή έχει τονίσει πως αυτή η στιγμή θα έρθει το 2020! Λογικά με λιγότερο... σεξ, αφού «δεν έχει σεξ έξι φορές την ημέρα. Λυπάμαι, αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος που να μπορεί να το κάνει αυτό κάθε μέρα και μετά να έχει ενέργεια να τρέχει πάνω-κάτω στο γήπεδο και τα πόδια για να πηδάει».

Τώρα πια έκλεισε τα 46 του και το 2020 θα είναι 54! Απίστευτο, αν θα αγωνίζεται ακόμα; Δε νομίζω...