Αλάθητο… μόνο ο Πάπας

Μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό, την άθλια εμφάνιση, την ήττα και το -8, ήταν φυσιολογικό να κράζουν άπαντες. Μετά τη νίκη επί της Μπενφίκα σημειώναμε ότι η ΑΕΚ δεν πέτυχε τους στόχους της για φέτος, δεν πείθει ακόμη ως ομάδα, αλλά τουλάχιστον απέφυγε το νοκ άουτ όταν όλοι το θεωρούσαν δεδομένο και κέρδισε χρόνο για να δουλέψει με καλύτερες συνθήκες. Αυτό τον χρόνο τον έχασε το βράδυ της Δευτέρας, με την ήττα που γνώρισε στα Πηγάδια. Μια ήττα που –όπως κι αν ήρθε- αφήνει τους κιτρινόμαυρους στο -11 από την κορυφή. Αυτό που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη θλίψη, είναι το γεγονός ότι την περσινή σεζόν, την οποία κανείς Ενωσίτης δε θέλει να θυμάται, τα πράγματα τέτοια εποχή ήταν καλύτερα από ό,τι φέτος, σε ό,τι αφορά τη βαθμολογία της ομάδας και την απόσταση της από την κορυφή… Κι επειδή στην ΑΕΚ υπάρχει και προπονητής και όχι μόνο αμέτοχοι μέτοχοι και ποδοσφαιριστές που είναι με την μέρα τους, επιβάλλεται να ασχοληθούμε και με αυτόν και να κρίνουμε τα όσα παρουσιάζει ως τώρα. Υπεράνω κριτικής, άλλωστε, πέρα από τον Κύριο, δεν είναι κανείς άλλος…

Αποτελέσματα για κλάματα…

Την περσινή σεζόν ο Μπάγεβιτς παρέλαβε την ΑΕΚ στο -8 από την κορυφή. Θεωρητικά, γιατί πρακτικά στην Ελλάδα είναι αδύνατο να συμβεί τέτοια ανατροπή, υπήρχαν ακόμη κάποιες ελπίδες για κατάκτηση του τίτλου. Αυτές οι ελπίδες εξαφανίστηκαν πολύ σύντομα μετά την αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, καθώς η Ένωση έφτασε ακόμη και στο -20 από την κορυφή! Ο Σερβοέλληνας τεχνικός είχε, ασφαλώς, την πολύ σοβαρή δικαιολογία ότι η ομάδα δεν ήταν δική του και έτσι δε θα έπρεπε να κριθεί τόσο αυστηρά όσο θα έπρεπε. Δεκτό αυτό, αλλά και το -20 είναι -20. Και είναι ντροπιαστικό για μια ομάδα όπως η ΑΕΚ, που κάποιοι τότε προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο ότι έπρεπε να πανηγυρίζει επειδή δεν έχανε, έχοντας πήξει στις ισοπαλίες. Ούτε με τον Δώνη έχανε…

Μία ήττα είχε κάνει κι αυτή στο Καραϊσκάκη

Αν για την περσινή χρονιά ο Μπάγεβιτς δεν μπορεί να κριθεί αυστηρά, για τη φετινή δεν υπάρχει δικαιολογία. Και τα αποτελέσματα, δυστυχώς για τον ίδιο και για την ΑΕΚ, δεν είναι με το μέρος του. Μόλις στην 6η αγωνιστική η Ένωση έχει τρεις ήττες και είναι στο -11 από την κορυφή. Διψήφια διαφορά από την πρώτη θέση μετά από μόλις έξι αγωνιστικές, απλά δεν έχει υπάρξει ξανά. Η Ένωση πάει χειρότερα κι από την περσινή σεζόν κι αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί από κανέναν. Ούτε να πανηγυρίζει κάποιος μπορεί, επειδή κάποια στιγμή, όταν θα έχουν χαθεί τα πάντα και δε θα υπάρχει καθόλου άγχος, η ομάδα θα κάνει ένα σερί νικών και θα παίξει και καλή μπάλα. Χαρακτηριστικό μικρής ομάδας θα είναι αυτό και δε θα δικαιολογεί αποθέωση για κανέναν. Τα αποτελέσματα καταδικάζουν τον Μπάγεβιτς, όπως και το γεγονός ότι δεν έχει πανηγυρίσει ακόμη νίκη σε ντέρμπι με τους παραδοσιακούς ανταγωνιστές, είτε σε πρωτάθλημα είτε σε κύπελλο.

Ήταν κάποτε ένας «δάσκαλος»…

Αυτό που χαρακτήριζε ανέκαθεν τον Ντούσαν Μπάγεβιτς ως προπονητή, ήταν η ικανότητα του να παίρνει το 100% από κάθε παίκτη του. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, ακόμη και παραπάνω από το 100%. Από την ημέρα που επέστρεψε στην ΑΕΚ, στα τέλη του Νοέμβρη του 2008, αυτό δεν το έχει πετύχει με κανέναν ποδοσφαιριστή. Με τους πολλούς πιτσιρικάδες που είχε η ομάδα πέρυσι, θα περίμενε κανείς να βελτιωθούν όλοι ατομικά. Τελικά δε βελτιώθηκε κανείς. Κάποιοι άλλοι, μάλιστα, πάνε από το κακό στο χειρότερο, σα να έχουν ξεχάσει κι αυτά που ήξεραν… Δε φταίει ο Μπάγεβιτς για το γεγονός ότι ο Μπλάνκο δε σκοράρει με τίποτα φέτος, αλλά φταίει για το γεγονός ότι κανείς ποδοσφαιριστής της ομάδας δεν έχει βελτιωθεί από πέρυσι μέχρι και τώρα.

Λάθη στους αγώνες

Προπονητές δεν είμαστε και είναι δεδομένο ότι αυτοί πάντα ξέρουν καλύτερα. Ορισμένα πράγματα, όμως, κάνουν… κρα και δε χρειάζεται να είναι κάποιος Λίπι για να τα καταλάβει. Προκαλεί ερωτηματικά, λοιπόν, η εμμονή του Μπάγεβιτς φέτος να αντικαθιστά πάντα τον ποδοσφαιριστή που είναι ο καλύτερος στον κάθε αγώνα. Σε προηγούμενα παιχνίδια αυτό έγινε με τον Νέμεθ. Κι αν με τα Γιάννινα ήταν κουρασμένος, στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό γιατί να βγει; Δέκα λεπτά απέμεναν για τη λήξη και στη συνέχεια ο Ούγγρος θα έφευγε για την εθνική ελπίδων της χώρας του. Γιατί να μη μείνει ως το τέλος του ντέρμπι, από τη στιγμή που ήταν ο μόνος που απειλούσε τον Ολυμπιακό; Τώρα, στο ματς με την Ξάνθη, γιατί να βγει στο 59’ ο Χέρσι, που ήταν και ο πιο επικίνδυνος παίκτης της ΑΕΚ; Γιατί να παίξει βασικός με τα Γιάννινα ο Άρτσε, που έκανε τελικά και τη γκέλα που στοίχισε τη νίκη, από τη στιγμή που τρεις μέρες πριν είχε προκαλέσει… γέλια και κλάματα με την εμφάνιση του κόντρα στην Έβερτον; Γιατί να μη βγαίνουν οι Αργεντίνοι όταν σέρνονται και δεν τους πάει τίποτα;

Τι κερδίζει ο Μπάγεβιτς και τι η ΑΕΚ;

Το αν θα παραιτηθεί ή όχι ο Σερβοέλληνας από την ΑΕΚ, είναι κάτι που θα το αποφασίσει μόνος του. Αυτός ξέρει αν είναι το καλύτερο για αυτόν και την ομάδα να συνεχίσει ή να αποχωρήσει. Το θέμα είναι τι κερδίζει, πλέον, αυτός από την Ένωση και τι η Ένωση από αυτόν. Ο Μπάγεβιτς, προφανώς, δεν κερδίζει τίποτα. Είναι εγωιστής και θέλει σαν τρελός να κατακτήσει πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, αλλά πρέπει να βλέπει και ο ίδιος πλέον ότι αυτό είναι αδύνατο. Για αγωνιστικούς και μη λόγους. Πέραν αυτού, με τη διοίκηση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ΠΑΕ και με αυτή τη μετοχική ομάδα, ο Μπάγεβιτς δεν μπορεί να ελπίζει ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν εντυπωσιακά και θα γίνουν όπως θα ήθελε ο ίδιος. Ο –φίλος του- Δημήτρης Μελισσανίδης δε δείχνει να ενδιαφέρεται αυτή τη στιγμή για την ΑΕΚ και ο Μπάγεβιτς, ουσιαστικά, δε έχει από κάπου να πιαστεί και να αποκτήσει ελπίδα.

Η διοίκηση, από την άλλη πλευρά, κερδίζει από την παρουσία του Σερβοέλληνα στον πάγκο. Μπορεί να είναι χάλια η ομάδα και να χάνει το πρωτάθλημα από πολύ νωρίς, αλλά για τους διοικούντες ο πρώτος στόχος είναι να μην εμφανίζονται αυτοί ως υπεύθυνοι για όλα. Να μην κατηγορούνται για όλα. Και η παρουσία του Μπάγεβιτς, τον οποίο η συντριπτική πλειοψηφία του Τύπου αντιμετωπίζει σαν Θεό, είναι μια ομπρέλα για τον Θανόπουλο και τους υπόλοιπους. Βέβαια ο κόσμος αρχίζει, πλέον, να καταλαβαίνει τι γίνεται, αλλά όπως και να έχει, ο Μπάγεβιτς τους σώζει. Μπορεί ο καθένας να φανταστεί τι αντιμετώπιση θα είχε αυτή η διοίκηση από τον Τύπο και από μεγάλη μερίδα του κόσμου, αν δεν είχε αυτόν τον προπονητή η ομάδα… Το όραμα του Μπάγεβιτς για την ΑΕΚ, όμως, δεν μπορεί και δεν είναι το να αποτελεί την ασπίδα προστασίας για τον Θανόπουλο, ο οποίος –με την ευκαιρία- να τονίσουμε ότι μπήκε πρόεδρος στη Σούπερ Λίγκα για να αποκτήσει η ΑΕΚ φωνή στα κέντρα αποφάσεων και είναι φανερό ότι αυτά τα κέντρα κάνουν πλάκα στην Ένωση και τον πρόεδρο της…

Η ζημιά των Μπαγεβιτσολάγνων…

Η μεγάλη κατάρα της ΑΕΚ ήταν πάντα η προσωπολατρεία. Αποδείχθηκε περίτρανα το καλοκαίρι του 1996, όπως και με το πώς κύλησε η θητεία του Ντέμη Νικολαΐδη στη θέση του προέδρου της ΠΑΕ. Επί Ντέμη υπήρχε μια μερίδα του Τύπου αλλά και του κόσμου, που έβλεπε τα πάντα σωστά. Ακόμη κι όταν ο Νικολαΐδης παραδεχόταν (πολύ σπάνια, βέβαια…) ότι έκανε λάθη σε κάποια θέματα, αυτοί επέμεναν ότι δεν έκανε λάθος… Αστεία και τραγικά, μαζί, πράγματα. Τώρα, δυστυχώς, το ίδιο ζούμε, αλλά από αυτούς που ήταν τότε απέναντι στον Ντέμη, ακόμη κι όταν έκανε κάτι σωστό. Κι αυτό δε βοηθάει καθόλου τον Μπάγεβιτς, όπως δε βοηθούσε τότε και τον Νικολαΐδη αυτό που γινόταν.

Δε γίνεται να μην φταίει ποτέ ο Μπάγεβιτς τώρα, όπως δε γίνεται φυσικά και το να υπάρχουν ΑΕΚτζήδες που να ανακαλύπτουν τώρα ότι η διαιτησία είναι κόντρα στην Ένωση. Τα ίδια γίνονταν και επί Νικολαΐδη, αλλά το μότο τους τότε ήταν ότι «θα πρέπει να φτιάξει μια ομάδα που θα κερδίζει και τη διαιτησία, όπως παλιά…». Άρα, αντί να κάνουν τώρα σα να ανακαλύπτουν την Αμερική με τη διαιτησία, το σωστό θα είναι να πουν ότι οι Μπάγεβιτς και Θανόπουλος θα πρέπει να φτιάξουν μια ομάδα που θα κερδίζει και τη διαιτησία. Όπως παλιά… Όλοι αυτοί, καλό θα είναι να αντιληφθούν ότι ο Μπάγεβιτς –καλώς ή κακώς- δε θα είναι ποτέ αποδεκτός όπως ήταν μέχρι και το καλοκαίρι του 1996. Με δική του ευθύνη.

Ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα με αυτό και το λέει συνεχώς. Το ξέρει. Ας το πάρουν απόφαση και όποιοι τον βάζουν πάνω από την ΑΕΚ και ας αρχίσουν να δέχονται το γεγονός ότι θα γίνεται και κριτική για τις αποφάσεις του. Όπως θα γίνεται κριτική και από τον κόσμο στο γήπεδο. Δε γίνεται να μη φταίει και ο προπονητής όταν η ομάδα χάνει από νωρίς κάθε επαφή με την κορυφή.  Η προσωπολατρεία έχει διαλύσει την ΑΕΚ και όσο δεν το αντιλαμβάνονται αυτό όλοι, τόσο θα προκύπτουν συνεχώς πληγές για την Ένωση. Πόσες να αντέξει;