Κυρ – Σάββα, έβηξε ο... Πατέρας!

Με τόση σπάτουλα προς τον Κόκκαλη, από... αρχαιότατων χρόνων, όντως τον έχει μάθει για τα καλά και δικαιώνεται όταν μιλάει για τον... Θεό του! Δεν κάνω πλάκα, δεν είδατε τι έγινε; Μας προειδοποίησε ότι «γυρνάει ο πρόεδρος» και ο Παναθηναϊκός έκανε γκέλα. Ο Παναθηναϊκός αυτού του... ανύπαρκτου προέδρου όπως τον χαρακτήρισε έσπασε το σερί που έτρεχε από το Καραϊσκάκη και δυστυχώς πέταξε δύο πολύτιμους πόντους.

Και που να... βήξει κιόλας ο πρόεδρος (τους) ε; Για την ώρα αυτός που έβηξε ήταν ο Πατέρας. Και όταν βήχει ο Father τους... πετάει στο -8 για αρχή και... βλέπουμε. Δεν είναι για να στεκόμαστε άλλο γιατί έχουμε χαρές. Και όταν έχεις χαρές δεν ασχολείσαι με καταστάσεις που στερούνται παντελώς σοβαρότητας και περισσότερο παραπέμπουν στους «ήρωες» της Ανίτας Πάνια.


Η διαφορά μεγάλωσε λοιπόν και μάλιστα χωρίς να κερδίσει ο Παναθηναϊκός. Κι όλα αυτό στο καλύτερο για μένα παιχνίδι της ομάδας τουλάχιστον επί Νιόπλια. Για να μην πω σε όλη τη φετινή σεζόν. Μόνο το γκολ του έλειπε στο Χαριλάου (δεν μπορώ να το πω Βικελίδης ρε γαμώτο) για να βάλει το κερασάκι στην τούρτα. Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις.

Ο Αλεξ έκανε την απόκρουση του πρωταθλήματος σε μια φάση πάντως που ήταν... τουλάχιστον δυο μέτρα οφσάιντ αλλά ο επόπτης (που έφαγε και το πέναλτι με τον Κατσουράνη) δεν το είδε.
Ο Βύντρα ήταν σε απίστευτη μέρα, σε ένα από τα καλύτερά του παιχνίδια με την πράσινη φανέλα. Εξαιρετικοί και οι άλλοι τρεις στην άμυνα.

Φοβερός ο Ζιλμπέρτο που ήταν και από τους βασικούς λόγους που δεν σου έκανε φάση ο Αρης κι αυτό είναι «θέμα». Γιατί σε οποιοδήποτε ματς μια δυο ευκαιρίες θα τις φας, στο Χαριλάου ΤΙΠΟΤΑ. Γιατί απλούστατα τους κατάπιες και τους εξαφάνισες.

Συγκλονιστικός και πάλι ο Καραγκούνης, όπως επίσης και ο Κατσούρ, καλός για ένα ημίχρονο ο Λάζαρος, ανέβηκε κάπως μονάχα στο τελευταίο 20λεπτο ο Σάλπι ο οποίος έως τότε ήταν σαν να μην υπήρχε κι αυτό είναι επίσης «θέμα» διότι συμβαίνει στην πλειοψηφία των αγώνων. Λίγα πράγματα από τον Σισε, παρότι ήταν ματς για πάρτη του, αν και δεν πήρε παρά κάποιες «σκοτωμένες» μπαλιές. Ο Νιόπλιας έχει κάνει φοβερό στήσιμο διαβάζοντας απ’ έξω και ανακατωτά τον αντίπαλο, ωστόσο θα μπορούσε να βάλει τον Λέτο τουλάχιστον 20 λεπτά νωρίτερα και ίσως να πάρει και το ματς.

Με το που έληξε το ματς και οδηγώντας για το αεροδρόμιο Μακεδονία πίστευα ότι ο Ολυμπιακός ή έστω ο... Δαλούκας θα τον κάνουν τον άσο αν και παρά τις τόσες βουτιές δεν... εδέησε να τους βοηθήσει. Ακόμη πάντως και με ένα πιθανό +5 δεν σας κρύβω ότι έφευγα από το Χαριλάου όντας απόλυτα ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι το πρωτάθλημα δεν χάνεται. Χάρηκα που είδα τον Παναθηναϊκό να τρώει σίδερα και να σκυλιάζει ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Χάρηκα όταν είδα τον Κάρα να τα χώνει στον Λάζαρο που έβγαινε περπατώντας για αλλαγή για να κερδίσει (ενώ στην ουσία ΕΧΑΝΕ) χρόνο.

Η ομάδα κατέβηκε με νοοτροπία WINNER, κατέβηκε για να τους τελειώσει κι αυτό ήταν το καλύτερο πιστοποιητικό τίτλου. Δεν της έκατσε το ματς αλλά δεν τρέχει και τίποτα αφού άνοιξε κι άλλο η ψαλίδα.

ΥΓ: Το πρωτάθλημα δεν τελείωσε, αλλά... άρχισε. Ο Παναθηναϊκός χρωστάει στον εαυτό του, στα εκατομμύρια των οπαδών του αλλά και στη διοίκηση που φωνάζει πιο ΠΑΡΩΝ από ποτέ τη μεγαλύτερη δυνατή διαφορά. Το γκάζι στο πάτωμα και... όσο γράψει το κοντέρ! Φύγαμε...