Η διπλή ταυτότητα του αγγλόφιλου οπαδού!

Τελικά οι φίλοι των αγγλικών ομάδων είμαστε πολύ περισσότεροι απ΄ ότι νόμιζα. Κρατάει από τα 70’s αυτή η κολώνια στην Ελλάδα, η οποία διογκώθηκε στα 80’s με τις τηλεοπτικές μεταδόσεις και… καθιερώθηκε με τη Nova και ασφαλώς μέσω του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Premier League είναι θαρρώ (ίσως και να κάνω λάθος) το μοναδικό πρωτάθλημα που το συνδρομητικό δεν έχει χάσει ούτε μία χρονιά και οι γενιές των σημερινών 30άρηδων μεγάλωσαν με τη Nova, το Τσάμπιονς Λιγκ, το Στοίχημα.

Ηταν ο τελικός του «Μίκι Μάους Cup», όπως το χαρακτηρίζει ένας φίλος, Liverpoolian μάλιστα, χωρίς διάθεση υποτίμησης. Με ρώτησαν πολλοί χθες το all time classic «ποιος το δείχνει», κάτι σαν το σημερινό «ρε μαμά δεν θέλω χαλβά, θέλω ούζα - μα για σας τον έφτιαξα παιδάκι μου, φάε λίγο, είναι ωραίος»! Λίβερπουλ – Κάρντιφ. Χέσε ψηλά και αγνάντευε για όλους τους μη στερημένους (σαν κι εμάς) φίλους της Λίβερπουλ. Θα καθόταν ποτέ ένας φίλος της Μίλαν να δει τελικό «Coppa Campionato» Γιουβέντους - Αλμπινολέφε; Δεν νομίζω! Η΄ κάποιος της Μπάγερν να δει τελικό (όχι Κυπέλλου, που έχει και μια βαρύτητα, αλλά υποδεέστερης κούπας) Ντόρτμουντ – Πάντερμπορν; Η’ ο οπαδός της Μαρσέιγ να δει Λυών – Αμιάν; Αντε, το πολύ – πολύ ο οπαδός της Ρεάλ και της Barca να καθόταν για το ματς της αντιπάλου του με καμιά Χερέθ μόνο και μόνο λόγω της τεράστιας αντιπαλότητάς τους, η οποία έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις από τότε που πήγε ο Ζοσέ και έβαλε το αλατοπίπερο στην κόντρα… Η’ επειδή οι δυο τους είναι της μόδας και όχι αδίκως…
Ο Ελληνας ποδοσφαιρόφιλος όμως, θα καθίσει να δει σε «ελεύθερο» κανάλι τελικό Λιγκ Καπ Αρσεναλ – Μπέρμιγχαμ και Λίβερπουλ – Κάρντιφ. Όχι όλοι, ούτε καν οι μισοί. Αλλά ένας αριθμός ενδεικτικός του δεσμού που έχει αναπτύξει με το αγγλικό πρωτάθλημα. Περιέργως, όχι με την εθνική Αγγλίας, η οποία έχει πολλούς φίλους στην Ελλάδα, όχι όμως τόσους όσους η Βραζιλία, η Αργεντινή, ίσως και η Ολλανδία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Γερμανία, ακόμα – ακόμα και η Γαλλία. Ισως είναι η έλλειψη τίτλων, οι διαδοχικές αποτυχίες, το απαρχαιωμένο συγκριτικά με άλλες σχολές ποδόσφαιρο που παρουσίαζαν ανεξαρτήτως παικτών τα Λιοντάρια οι λόγοι που δεν έχουν μεγάλα ποσοστά δημοφιλίας στη χώρα μας.

Σε μια χώρα όπου όσο εύκολα απαξιώνουμε, προσπαθούμε να «μικραίνουμε», να υποτιμούμε, να λοιδωρούμε ή και να μηδενίζουμε τις ποδοσφαιρικές αξίες του αντιπάλου, ειδικά όταν μιλάμε για Παναθηναϊκό – Ολυμπιακό - ΑΕΚ ή για ΠΑΟΚ – Αρη, τόσο αβασάνιστα ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ που στην Ελλάδα χλευάζουμε τις περισσότερες φορές τον αντίπαλο ή επιχειρούμε να του βρούμε κάποιο ποδοσφαιρικό κουσούρι, κάποια ιστορία μου – αμαρτία μου, μια – δυο κηλίδες βρε αδερφέ, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να αναγνωρίζουμε, να αποθεώνουμε, να επικροτούμε, να αναδεικνύουμε και να μεγεθύνουμε πολλές φορές τις ποδοσφαιρικές αξίες του αντιπάλου. Εγώ τον Ράιαν και τον Σκόουλς (ή παλαιότερα τον Σμάιχελ και τον Κιν), ο φίλος της Γιουνάιτεντ τον Τζέραρντ και τον Τσάμπι όσο φορούσε την τιμημένη φανέλα, όλοι τον Αρσέν, τον Ανρί, τον Ντένις τον τρομερό και την ομαδάρα που είχε φτιάξει η Αρσεναλ, τώρα πάλι όλοι τον Νταβίντ Σίλβα και τον Χαρτ και τον Αγουέρο. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ τους παραδεχόμαστε, αν δεν τους γουστάρουμε κιόλας ενδόμυχα και δεν κωλώνουμε να πούμε ότι θα τους θέλαμε στις αγαπημένες ομάδες μας, ο καθένας βέβαια με το δικό του ποδοσφαιρικό γούστο και κριτήριο.

Το ίδιο βεβαίως συμβαίνει και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο σε άλλες χώρες, ή ακόμη και στις τελικές φάσεις των Ευρωπαϊκών και Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων, ανεξάρτητα με το ποια ομάδα αγαπά και υποστηρίζει ο καθένας μας. Ακόμη και στις αιτιάσεις μας για τη διαιτησία, το πολύ – πολύ να μιλήσουμε για τον Γουέμπ, για την έχθρα στα Ρεάλ – Μπάρτσα και τέλος. Εδώ, μέσα σε όλα όσα έχουμε συνηθίσει και μας έχουν αρρωστήσει, ο κάθε Ολυμπιακός μαθαίνει την ιστορία με τα λουλούδια την οποία τού έχει εξιστορήσει ο πατέρας του ή κάποιος λίγο μεγαλύτερος, στην παναθηναϊκή διαπαιδαγώγηση βασικό μάθημα είναι η «λαίλαπα της 15ετίας Κόκκαλη» με ξεχωριστά κεφάλαια προς εξέταση την «Ριζούπολη», τις εκλογές της ΕΠΟ το 1997 και τις κασέτες του Μάκη, ο καθένας μας μαθαίνει απέξω τους διαιτητές και τους παράγοντες που τον έχουν «σφάξει» στο παρελθόν και τα media δυστυχώς δεν παίζουμε τον κατάλληλο ρόλο, στον βωμό της επιβίωσης, των πωλήσεων, της εξυπηρέτησης.

Δεν τον αδικώ τον Ελληνα οπαδό με την διπλή ταυτότητα. Όλα τα χρώματα μπορούν να συστεγαστούν κάτω από μια σημαία ή ένα κασκόλ μιας ξένης ομάδας στη εν Ελλάδι λέσχη της. Και αληθινά θα γούσταρα πολύ αυτοί οι «σύνδεσμοι» να αποκτήσουν κάποτε πολύ περισσότερα μέλη από τις αντίστοιχες των ελληνικών ομάδων. Ούτως ή άλλως, στην κατάσταση που βρίσκονται πλέον οι ελληνικές ομάδες, περισσότερα ταξίδια θα κάνουν στο εξωτερικό…

Υ.Γ.1: Ηθελα να σας εξιστορήσω στο σημερινό κείμενο όσα μου είχε διηγηθεί ένα μεσημέρι στην Παιανία ο Ιγκόρ Μπίσκαν - Μπίστσαν για εκείνη τη βραδιά στην Κωνσταντινούπολη (για συνέντευξη ενόψει τελικού Λάρισα – Παναθηναϊκός είχαμε πάει, αλλά διόλου δεν με ενδιέφερε να μου πει τα τετριμμένα «θα δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας» και τον είχα στο μπίρι – μπίρι μισή ώρα για τον πιο συγκλονιστικό τελικό στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ). Έναν τελικό για τον οποίο αμφιβάλλω σφόδρα αν είχε ερωτηθεί έστω μία φορά ο Τζιμπρίλ Σισέ (είχε εκτελέσει και πέναλτι εύστοχα) στα δύο χρόνια παραμονής του στην Ελλάδα… Εγώ την ευκαιρία μου με τον Ιγκόρ δεν την έχασα, μα στο σημερινό κείμενο γι’ αλλού τράβηξα και αλλού με πήγε. Κάποια άλλη φορά, με κάποια άλλη αφορμή, το ποδόσφαιρο άλλωστε γεννά σχεδόν κάθε ημέρα γοητευτικές ιστορίες!

Υ.Γ. 2 Και επίσης σε κάποιο μελλοντικό σημείωμα σκέφτομαι να σας διηγηθώ ιστορίες με άλογα, έλεγχο, εξυπηρέτηση, ατμόσφαιρα, μέσα συγκοινωνίας, pre και post game ζωή σε αγγλικά γήπεδα, να σας μεταφέρω αγγλικά vibes. Δεν είμαι ο ιδανικός, άλλοι συνάδελφοι έχουν πάει περισσότερες από 20 φορές σε αγγλικό γήπεδο, μα ορισμένες εμπειρίες δεν λησμονούνται. Και όσοι μπορείτε, να πηγαίνετε στα ταξίδια με τις ελληνικές ομάδες. Να φεύγετε, έστω για 1 ½ μέρα! Να ταξιδεύετε όπου μπορείτε! Αυτή τη 1 ½ μέρα, όπου και να’ ναι, από το Λόβετς με τις τρύπιες κουβέρτες ως την πολυτέλεια της Βαρκελώνης και από την Chelsea Square ως το Καζάν, το Ντόνετσκ, το μαγευτικό Ζαπορόζια και το εξωτικό Κουταϊσι στη Γεωργία, δεν θα την ξεχάσετε ποτέ!

Follow me on twitter @seretinio