Οι τρεις στιγμές του 2011

Ηταν πολλά αυτά που με ξενέρωσαν το 2011. Όχι μόνο τα στημένα, η οργανωμένη συμμορία, η χρησιμοποίηση του ποδοσφαίρου μόνο ως μέσο κέρδους και προσωπικής προβολής σε πολλές ομάδες. Όχι μόνο τα επεισόδια, οι τραμπουκισμοί εντός και κυρίως εκτός αγωνιστικών, τις περισσότερες φορές εναντίον διαιτητών και βοηθών. Όχι μόνο η ντροπή στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Αλλά και η έλλειψη ιδεών, συγκρότησης, πλάνου σε ομάδες που θέλουν να λέγονται – τρομάρα τους – «επαγγελματικές». Σε όλα τα αθλήματα!

Η κρίση έφερε φτώχεια, μαζί και το ξεγύμνωμα. Ενας ελληνικός αθλητισμός στηριγμένος κατά 90% στα χρήματα του ΟΠΑΠ και της Nova με ανθρώπους οι οποίοι ως επί το πλείστον (κι αυτό δεν φαίνεται μόνο στην Σούπερ Λίγκα ή στην Football League, αλλά και στην πολύπαθη και αδιάφορη για τους πολλούς Α1) είναι ανίκανοι να γεννήσουν ένα σχέδιο με το οποίο η ομάδα τους θα καταστεί βιώσιμη και θα έχει λόγο ύπαρξης σ΄ αυτό που ονομάζουμε ελληνικός αθλητισμός.

Σ΄ αυτό στο οποίο ασφαλώς ξεχνάμε τους εκατοντάδες αθλητές ατομικών σπορ οι οποίοι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με συνέπεια, αξιοπρέπεια, θέληση, πείσμα και πολλή αγάπη γι’ αυτό που κάνουν, ψάχνοντας δεξιά και αριστερά για αόρατους χορηγούς και περιμένοντας τα οφειλόμενα από την πολιτεία. Εξαιρέσεις ασφαλώς υπάρχουν σε πολλά επίπεδα. Παντού. Και στην Σούπερ Λίγκα με κορυφαίο για μένα το παράδειγμα του Ατρόμητου, χωρίς να υποτιμώ την προσπάθεια πολλών για εξυγίανση, και στην Α1 αν κάποιος διεισδύσει στα μυστικά του Κολοσσού επί παραδείγματι.

Μαραζώνει ο ελληνικός αθλητισμός και θα μαραζώσει ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια σε μια υπό διάλυση χώρα. Πανηγύριζε δικαίως ο Παναγιώτης Μπιτσαξής επειδή κατάφερε να πάρει τελικά από τον προϋπολογισμό αυτά τα εκατομμύρια που αρκούν με λελογισμένη χρήση για να μην πεθάνουν όλα τα αθλήματα πλην ποδοσφαίρου και μπάσκετ, για να μείνουν ανοικτά τα στάδια, τα κολυμβητήρια, τα προπονητήρια. Και εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση του τούτη την περίοδο. Μα ένα παλιό γνωμικό λέει «Δώσε στον άνθρωπο ένα ψάρι και θα τον χορτάσεις μια φορά, μάθε του να πιάνει ψάρια και θα είναι χορτασμένος σε όλη του τη ζωή». Τώρα που όλοι πεινούν, είναι η ώρα να μάθουν να ψαρεύουν! Οποιος δεν τα καταφέρει, θα σβήσει αργά ή γρήγορα: μια ματιά στα ερασιτεχνικά τμήματα των «μεγάλων» αρκεί…

Αν «ανοίξει» η κουβέντα, θα οδηγηθούμε σε πιο πολύπλοκα μονοπάτια: για το πώς αντιλαμβάνεται ο Ελληνας τον αθλητισμό, πώς τον έμαθαν με πλύση εγκεφάλου να συλλαμβάνει την έννοια «αθλητισμός», ποια είναι η ευθύνη των media και της πολιτείας τις τρεις τελευταίες δεκαετίες για αυτή την καταστροφική για τους νέους που θέλουν να μπουν στον αθλητισμό λογική, και άλλα πολλά... Προτιμώ να το «κόψω» εδώ για να την ανοίξουμε άλλη στιγμή, σε περισσότερες λέξεις. Μαζί με τα ξερά, ας κρατήσουμε και τα χλωρά… Προτιμώ να εστιάσω μέρες που είναι στις τρεις καλές (υπάρχουν και εις το πολλαπλάσιο άσχημες) στιγμές που θα κρατήσω από τον ελληνικό αθλητισμό του 2011.

Θα λείπει το γκολ του Σωτήρη Νίνη στο Ισραήλ και του Γιώργου Σαμαρά στο «Γ. Καραϊσκάκης» με την Κροατία. Ξέρετε γιατί; Διότι δεν είναι ανεπανάληπτες. Διότι όταν καλούμαι να επιλέξω τι θα θυμάμαι για πάντα από μια χρονιά, προτιμώ να «φυλακίσω» τις στιγμές που είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου (ναι, είναι μαγικό, πάντα προκύπτουν τέτοιες, όσα χρόνια κι αν περάσουν!)

Νο 1 το χρυσό των κοριτσιών στη Σανγκάη, όπου στέφθηκαν παγκόσμιες πρωταθλήτριες στο πόλο, νικώντας 9-8 την Κίνα.

Νο 2 το στιγμιότυπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Μεταξύ του προπονητή και του αθλητικού «γιου» του, του κόουτς έξω και τους κόουτς μέσα στο γήπεδο. Η στιγμή που μια αγκαλιά επισφραγίζει τη μελέτη, τον κόπο, τη νοητική και σωματική καταπόνηση μιας ολόκληρής σεζόν στο Νο 1 παιχνίδι της σεζόν, στον τελικό για την κούπα.

Τα highlights

Νο 3 Η απίστευτη στιγμή όπου όλα αλλάζουν. Στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Στην τελευταία φάση. Η αδημονία για το τελευταίο σφύριγμα του ρέφερι λιώνει, χάνεται, σκληραίνει, γίνεται απογοήτευση και θυμός. Ο θυμός και η απογοήτευση, η βρισιά και το ανάθεμα εκρήγνυνται, σκάνε, εξαϋλώνονται, γίνονται «μπουμ», πρόκριση, «γκοοοοοοοοοολλλλλλ». Τόσο πικρό για κάποιους, τόσο ηδονικό για άλλους. Τόσο αλησμόνητο για όλους, περιτυλιγμένο στην ομορφιά του απροσδόκητου…