Γιατί σου αρέσει τόσο πολύ ο Μπόμπ;

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, ανήλικος ακόμη στα 17 μου, δούλευα τα καλοκαίρια εκεί που παραθέριζαν οι γονείς μου σε μία καφετέρια που το βράδυ μετατρέπονταν σε μπαρ. Εκανα όλες τις δουλειές και που και που έπαιζα και μουσική... Κυρίως Μάρλεϊ...

Θυμάμαι λοιπόν ένα μεσημέρι με είχε ρωτήσει μία τύπισσα την οποία γούσταρα πολύ “Γιατί σου αρέσει τόσο πολύ ο Μπομπ Μάρλεϊ;”

Η απάντηση μου ήταν από αυτές που δίνεις όταν κάνεις φλερτ. “Μα γιατί αν δεν μου άρεσε τόσο πολύ και δεν έπαιζα συνέχεια την μουσική του δεν θα μου είχες πιάσει ποτέ την κουβέντα...”

Το ξεπέρασε με ένα τυπικό αδιάφορο χαμόγελο...

“Καλό, αλλά εννοώ αν ξέρεις την ιστορία του, την φιλοσοφία του, την στάση ζωής του και για αυτό σ' αρέσει...” επέμεινε...

Συνέχισα στο ίδιο μοτίβο. “Κάτι λίγα ξέρω, αλλά έχω πολύ χρόνο στην διάθεσή μου να μου πεις τα υπόλοιπα”...

Η γκόμενα δυσαρεστήθηκε. Αυτή έψαχνε το... πνευματικό μου υπόβαθρο και εγώ κοιτούσα το στήθος της... Σε άλλο μήκος κύματος τελείως.

Κι' όμως ήμασταν στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος. Εγώ στα 17 μου λάτρευα τον Μάρλεϊ πρώτα για την μουσική του και μετά για αυτό που είναι. Αυτή πρώτα για αυτό που ήταν και μετά για την μουσική του. Σήμερα σχεδόν 25 χρόνια μετά είμαι σίγουρος ότι βλέπαμε το ίδιο πράγμα από διαφορετική οπτική γωνία.

ΔΙΟΤΙ Ο ΜΠΟΜΠ ΜΑΡΛΕΪ ΗΤΑΝ Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ.

Ο,τι ήθελε να πει, όπως ήθελε να ζήσει, ό,τι μήνυμα ήθελε να περάσει, το έκανε μέσα από την μουσική του. Δεν προσπάθησε στα 36 χρόνια που έζησε να γίνει ένας θρύλος, προσπάθησε να περάσει καλά, να ζήσει. Για αυτό άλλωστε και εν τέλει έγινε θρύλος, γιατί ποτέ δεν το επιδίωξε.

Ο Μάρλεϊ σήμερα 70 χρόνια μετά την γέννηση του είναι ίσως πιο επίκαιρος από ποτέ. Γιατί σήμερα πιο πολύ από ποτέ απουσιάζουν οι αυθεντικοί. Ο Μάρλεϊ νομίζω δεν ήταν τίποτα απ' όσα αληθινά ή υπερβολικά του αποδόθηκαν κατά καιρούς. Από ακτιβιστής, ως θρησκευτικός ηγέτης, από θρύλος, μέχρι άνθρωπος του αιώνα... Ο Μάρλεϊ ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να ζει καλά με την δική του έννοια, που λάτρευε την μουσική και ήθελε όλοι γύρω του να περνούν εξίσου καλά. Δεν μπορούσε να καταλάβει τους συμβατικούς περιορισμούς, αλλά περισσότερο δεν μπορούσε να καταλάβει την εχθρότητα, τους διαχωρισμούς. Ήξερε ότι καλά περνάς χωρίς πολλά, ότι φτάνουν τα απλά τα καθημερινά και αυτό το μετέτρεψε σε στάση ζωής. Ακούγεται τόσο πεζό, αλλά είναι τόσο μεγάλο, τόσο αληθινό, τόσο αυθεντικό και τόσο σπάνιο. Και δεν άλλαξε ούτε όταν η απήχησή του έγινε παγκόσμια όσο ήταν ακόμη εν ζωή. Δεν άλλαξε τίποτα στην ζωή του, γιατί ακριβώς ότι ήθελε το είχε και πριν γίνει διάσημος. Αυτό ήταν που εκτίμησε ο κόσμος σε αυτόν τον σπάνιο τύπο με το ράστα μαλλί.

Ο κόσμος το είχε και το έχει τόσο ανάγκη ειδικά σήμερα στην εποχή των fake και κατασκευασμένων ειδώλων, που τον μετέτρεψε στο μυαλό και την συνείδηση του σε έναν θρύλο. Στην ουσία επειδή όλοι όσοι τον λατρεύουν θα ήθελαν να ζουν όπως αυτός αλλά δεν μπορούν. Δεν είναι ότι όλοι ζήλεψαν τις απόψεις του, αλλά ζήλεψαν την ελευθερία του, λάτρεψαν τον τρόπο που έζησε, την οπτική του για την ζωή, τον έρωτα, το χόρτο. Η ζωή του Μάρλεϊ, είναι επί της ουσίας το ανεκπλήρωτο όνειρο του κάθε ένα που τον λάτρεψε. Και ως γνωστόν ο άνθρωπος ότι δεν μπορεί να έχει το λατρεύει...

Εγώ για παράδειγμα τώρα που γράφω αυτό το κείμενο ακούω την μουσική του πίνω καφέ και καπνίζω ένα στριφτό τσιγάρο που μου έφεραν τα παιδιά από το γραφείο για να με πειράξουν επειδή είχα δυνατά επί δύο ώρες την μουσική του Μάρλεϊ.
Πριν 20 χρόνια θα ήμουν στην παραλία θα έπινα μπύρα και θα κάπνιζα...

Στην υγειά μας Μπομπ, δηλαδή στην υγειά της μουσικής σου...