Risen 2: Dark Waters – review

Ο πρωταγωνιστής πλέον ανήκει στις τάξεις της Inquisition και περνάει τις μέρες του μπεκροπίνοντας στο δωμάτιό του στην πόλη Caldera. Μία μέρα γίνεται μάρτυρας της καταστροφής ενός πλοίου από το μυθικό Κράκεν στα ανοιχτά της Caldera. Η μοναδική επιζήσασα του ναυαγίου ισχυρίζεται πως ο πατέρας της, ο γνωστός πειρατής Silverbeard, γνωρίζει για ένα όπλο που μπορεί να καταστρέψει τέρατα σαν κι αυτό και κάπως έτσι ξεκινά τις νέες του περιπέτειες στα επικίνδυνα νερά του Risen 2.

Ξεχάστε ιππότες με βαριές μεταλλικές πανοπλίες, τόξα και βέλη και αποκρυφιστική μαγεία, πλέον η δράση μεταφέρεται σε ένα κόσμο που θυμίζει Πειρατές της Καραϊβικής με τους χαρακτήρες να φοράνε ναυτικά σακάκια και καπέλα, να κραδαίνουν καραμπίνες και μουσκέτα και να κάνουν χρήση βουντού. Η αλλαγή αυτή γίνεται ακόμη πιο ευδιάκριτη στους ίδιους τους χαρακτήρες και στους διάλογους μεταξύ τους. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για καλούς («ιπποτικούς») τρόπους, κανένας δεν φαίνεται να έχει την διάθεση να το παίξει ήρωας, όλοι κοιτάνε το συμφέρον και την τσέπη τους, πολλές φορές εις βάρος των συνανθρώπων τους. Άξιο αναφοράς είναι και το χιούμορ που χαρακτηρίζει πολλές από τις συνομιλίες μας με τους NPC. Δυστυχώς, παρά την καλή δουλειά που έγινε από πλευράς παρουσίασης από την Piranha Bytes, το παιχνίδι πάσχει αρκετά στα διάφορα quests που μας δίνονται και κυρίως στα δευτερεύοντα τα οποία δεν εκμεταλλεύονται με επιτυχία το νέο σκηνικό.

Όσον αφορά το gameplay, ελάχιστα έχουν αλλάξει πέραν του ότι η δράση διαδραματίζεται πλέον σε διαφορετικά μικρά νησιά παρά σε ένα μεγαλύτερο. Ξεκινάμε την περιπέτειά μας γνωρίζοντας μόνο πως να κουνάμε πέρα δώθε το σπαθί μας και ολοκληρώνοντας quests, σκοτώνοντας τέρατα, παραβιάζοντας κλειδαριές ή αδειάζοντας τις τσέπες των ανυποψίαστων NPCs, κερδίζουμε πόντους εμπειρίας τους οποίους μπορούμε στην συνέχεια να επενδύσουμε σε πέντε διαφορετικές ικανότητες.

Κάπως έτσι φτάνουμε στις μάχες οι οποίες δυστυχώς είναι το χειρότερο κομμάτι του παιχνιδιού. Έχουμε μάχες ενάντια σε τέρατα και μάχες ενάντια σε άλλους ανθρώπους, και η διαφορά εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Δυστυχώς, οι δημιουργοί του Risen 2 φαίνεται πως δούλεψαν καλά μόνο τη δεύτερη περίπτωση, αφού σχεδόν όλες μας οι κινήσεις φαίνεται να είναι αποτελεσματικές μόνο εναντίον των ανθρώπων.Καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των μαχών είναι εναντίον τεράτων, πάνε στράφι όλα τα χρήματα που έχουμε ξοδέψει για να αποκτήσουμε ικανότητες.

Επιπλέον, τα περισσότερα τέρατα επιτίθενται ασταμάτητα και με ταχύτητες που καθιστούν σχεδόν αδύνατη οποιαδήποτε αντίδραση. Οπότε εφόσον δεν έχουμε τις προαναφερθείσες ικανότητες για να αποκρούσουμε τις επιθέσεις τους και δεν υπάρχει κάποια κίνηση αποφυγής χτυπημάτων, οι αναμετρήσεις μας με κάθε τι μή ανθρώπινο καταλήγουν απίστευτα εκνευριστικές. Στο τέλος καταλήγουμε να αναλωνόμαστε στο να βρίσκουμε φτηνιάρικους τρόπους για να ξεπαστρεύουμε τους αντιπάλους μας, κάτι που τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο αφού η Α.Ι. είναι «περιορισμένης ευθύνης».

Έχουμε και λέμε λοιπόν, εγκεφαλικά νεκρή Α.Ι., ψιλοαδιάφορα side-quests, εκνευριστικές μάχες και αργή και κάπως κουραστική εισαγωγή. Η ιστορία, χωρίς να είναι συνταρακτική, έχει ενδιαφέρον και δένει αρμονικά με την πειρατική ατμόσφαιρα, οι διάλογοι είναι πλούσιοι σε χιούμορ, ενώ ωθεί τον παίκτη να εξερευνήσει τις περιοχές του όπως λίγα παιχνίδια στις μέρες μας. Αρκούν όλα αυτά για να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα προβλήματα που ταλανίζουν τον τίτλο; Αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς και πόσο επιεικείς μπορείτε να είστε με αυτόν.

6

Πηγή: byteme.gr

Είδος: RPG

Πλατφόρμα: X360, PS3, PC

Εταιρεία: Piranha Bytes

Διάθεση: Enarxis Multimedia

Multiplayer: Όχι