Τα συν και τα πλην της πρώτης φάσης

Τα συν και τα πλην της πρώτης φάσης

Η φάση των ομίλων ολοκληρώθηκε και ο Δημοσθένης Γεωργακόπουλος γράφει για αυτά που του άρεσαν και όσα τον «χάλασαν» μέχρι στιγμής στο Euro.

Τώρα αρχίζει το πραγματικό Euro; Ή μήπως το γεγονός πως από ‘δω και στο εξής δε θα έχει καθημερινά παιχνίδια, σημαίνει και την αντίστροφη μέτρηση της διοργάνωσης; Από όποια οπτική γωνία κι αν το δει κανείς, σίγουρα έχει δίκιο. Στις πρώτες 13 ημέρες του τουρνουά έγιναν πολλά. Κάποια αναμενόμενα, κάποια όχι. Μερικά φαβορί επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες, όχι όμως όλα. Αντίθετα, κάποια αουτσάιντερ βγήκαν... στον αφρό, ενώ κάποια άλλα δικαίωσαν τις «φωνές» περί υπερβολής για συμμετοχή 24 ομάδων στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.

Ό,τι και να έγινε στους ομίλους της διοργάνωσης, πλέον αποτελεί ιστορία. Οκτώ φιναλίστ πήραν το δρόμο της επιστροφής για την πατρίδα τους, ενώ 16 εθνικές ομάδες παραμένουν στην Γαλλία, με όνειρο να βρεθούν στις 10 Ιουλίου στο Σταντ Ντε Φρανς. Επειδή, όμως, ο τελικός ακόμη είναι μακριά, ας μιλήσουμε για τα συν και τα πλην της πρώτης φάσης. Αυτά που άρεσαν και αυτά που δεν άρεσαν.

Τι μας άρεσε

Ποιος περίμενε στην αρχή της διοργάνωσης μία τόσο ώριμη Πολωνία; Μία ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Οι Πολωνοί δε δέχθηκαν ούτε ένα γκολ στη φάση των ομίλων (μόνο αυτή και η Γερμανία είχαν μηδέν παθητικό), πήραν δύο καθαρές νίκες απέναντι σε Βόρειο Ιρλανδία και Ουκρανία, ενώ όχι μόνο δε λύγισαν απέναντι στο φαβορί, Γερμανία, αλλά μάλλον αδικούνται από τη λευκή ισοπαλία στο μεταξύ τους παιχνίδι. Και όλα αυτά, με τον Λεβαντόφσκι «άσφαιρο» μέχρι στιγμής. Αν ο επιθετικός της Μπάγερν... πάρει μπροστά, τότε η Πολωνία είχε δικαίωμα στο (μεγάλο) όνειρο.

Δεν ανακαλύπτει κανείς την... Αμερική, μιλώντας για την περίφημη ιταλική άμυνα στις μεγάλες διοργανώσεις. Ο Αντόνιο Κόντε πήγε σε μία δοκιμασμένη «μπιανκονέρι» συνταγή, χρησιμοποιώντας στα μετόπισθεν αυτούς που ήξερε και εμπιστευόταν τόσα χρόνια στην Γιουβέντους. Μπουφόν, εννοείται, κάτω από τα δοκάρια και Κιελίνι, Μπονούτσι, Μπαρτζάλι στην τριάδα της άμυνας. Στα δύο πρώτα παιχνίδια, η Ιταλία είχε μηδέν παθητικό και είχε εξασφαλίσει την πρώτη θέση του ομίλου της. Το τελευταίο ματς δε... μετράει, για τη «σκουάντρα ατζούρα» και προσφέρθηκε μόνο για να δώσει ο προπονητής της χρόνο συμμετοχής στους αναπληρωματικούς ποδοσφαιριστές του.

Φαίνεται πως η Γαλλία ταιριάζει... γάντι στην Κροατία. Εκεί, το 1998, κατέκτησε την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο και 18 χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, ελπίζει σε μία επανάληψη εκείνου του θριάμβου. Με τον Λούκα Μόντριτς στην ενδεκάδα, η Κροατία είναι... άλλη ομάδα, όμως και χωρίς τον πολυσύνθετο χαφ της Ρεάλ Μαδρίτης στη σύνθεσή της, η «χρβάτσκα» παραμένει ΟΜΑΔΑ. Το έδειξε και στο τελευταίο της παιχνίδι, απέναντι στην Ισπανία, στο οποίο δε... λύγισε και έφτασε στη μεγάλη ανατροπή. Αν περάσει το εμπόδιο της Πορτογαλίας, τότε θα βάλει πλώρη για πολύ μεγάλα πράγματα στο φετινό Euro.

Μπορεί από την παγκόσμια πρωταθλήτρια να λείπει το κάτι παραπάνω, συγκριτικά με το Μουντιάλ της Βραζιλίας, όμως παραμένει σταθερά μέσα στους στόχους της και με – θεωρητικά – εύκολο αντίπαλο στους 16 (Σλοβακία). Ωστόσο, η εικόνα της στα πρώτα δύο παιχνίδια, σε σχέση με αυτή στο τελευταίο είχε μία τεράστια διαφορά. Στο παιχνίδι της 3ης αγωνιστικής κόντρα στη Βόρειο Ιρλανδία, ο Λεβ παρέταξε μία Γερμανία με κλασικό φορ. Το ομολόγησε και ο ίδιος ο Μίλερ πως αυτός ήταν ο λόγος που τα «πάντσερ» είχαν καλύτερη απόδοση. Έλειπε, μέχρι τότε, ένα σημείο... αναφοράς στην επίθεση. Ο Μάριο Γκόμεζ έκανε πιο απλή τη ζωή των μεσοεπιθετικών και φυσικά σκόραρε.

Δε γίνεται να μην κάνει κάποιος αναφορά σε αυτό το ποδοσφαιρικό «θαύμα». Κι άλλες ομάδες συμμετείχαν για πρώτη φορά σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (Αλβανία, Βόρειος Ιρλανδία, Σλοβακία, Ουαλία), όμως η αυταπάρνηση της Ισλανδίας σε κάθε αγώνα ήταν κάτι μοναδικό. Ομάδα με το δικό της στυλ, που δεν προσπάθησε σε καμία στιγμή να κάνει κάτι παραπάνω από αυτά που γνωρίζει καλά. Ναι, ακόμα και αυτές οι απίθανες εκτελέσεις πλαγίου άουτ του Γκούναρσον αποτελούν αγωνιστικό χαρακτηριστικό της Ισλανδίας και μας αρέσει πολύ. Είναι μαχητές και για να τους λυγίσει κάποιος, θα πρέπει να... φτύσει αίμα. Ακόμα δεν τους έχει κερδίσει κανείς στα γήπεδα της Γαλλίας.

Τι δε μας άρεσε

Πριν την έναρξη του τουρνουά, όσοι «πόνταραν» στην Πορτογαλία δεν το έκαναν μόνο για τον Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά για τον Φερνάντο Σάντος. Ναι, έτσι ακριβώς. Τη διάκριση στις μεγάλες διοργανώσεις δεν τη φέρνει η επίθεση, αλλά η άμυνα (θυμηθείτε 2004). Ο Πορτογάλος τεχνικός είναι... μετρ αυτού του αποτελεσματικού στυλ παιχνιδιού (που στην εθνική Ελλάδος δε μας άρεσε κιόλας), όμως μέχρι στιγμής δεν το έχουμε δει αυτό. Το περίφημο και «σφιχτό» 1-0 δεν έχει εμφανιστεί, με την άμυνα της Πορτογαλίας να έχει δεχθεί τέσσερα τέρματα σε τρεις αγώνες. Μάλιστα, οι Ίβηρες έχουν το χειρότερο παθητικό (μαζί με Ουγγαρία και Ιρλανδία) από όσες ομάδες συνεχίζουν στους 16.

Το... ονειρεύτηκε δύο χρόνια στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο Φαν Χααλ, με τον Ρόι Χόντγκσον να συνεχίζει και στην εθνική Αγγλίας τον ίδιο «εφιάλτη». Όπως έγραψε και ο Θοδωρής Ζαγοράκης στο blog του στο gazzetta.gr, ο Γουέιν Ρούνει δεν είναι αμυντικό χαφ. Να πει κανείς ότι η εθνική Αγγλίας είχε έλλειψη σε μέσους, να παίξει – για λίγο και κατά συνθήκη – ο αρχηγός στο κέντρο. Όμως δε γίνεται και στα 202 λεπτά, που έχει αγωνιστεί στο φετινό Euro, ο Ρούνεϊ να μην έχει βρεθεί ούτε για ένα λεπτό στην κορυφή της επίθεσης. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως Βάρντι και Κέιν είναι «λίγοι».

Σίγουρα, η προσωπικότητα και το ταλέντο κάποιων ποδοσφαιριστών είναι ένα σκαλί πιο πάνω από τους συμπαίκτες τους σε μερικές ομάδες. Δύο από αυτές στο φετινό Euro ήταν η Πορτογαλία του Ρονάλντο και η Σουηδία του Ιμπραϊμοβιτς. Σωστό και σεβαστό. Άλλο αυτό, όμως, και άλλο το «άγχος» όλων των υπόλοιπων παικτών να περάσει ΠΑΝΤΑ η μπάλα από τα πόδια των αστέρων σε ΚΑΘΕ επίθεση, αφού σε αντίθετη περίπτωση, θα άκουγαν «κατσάδα». Αυτό πολλές φορές δημιουργούσε προβλήματα στην ανάπτυξη της ομάδας, αλλά και στα στημένα της. Σε κάθε φάουλ που ήταν σε καλή θέση, κανείς δεν τολμούσε να διεκδικήσει την εκτέλεσή του. Άραγε, ο Κριστιάνο έχει δει τι κάνει στα στημένα με την Ουαλία ο Μπέιλ, που δεν τον αφήνει ποτέ στη Ρεάλ να σουτάρει;

Υ.Γ. Εξωαγωνιστικά, λατρέψαμε τους φιλάθλους της Ιρλανδίας και σιχαθήκαμε τους χούλιγκαν (ανεξαρτήτως εθνικότητας).