Η λύτρωση της Αγγλίας

Η λύτρωση της Αγγλίας

O Greg Lea αναλύει όσα είδαμε στην αναμέτρηση της Αγγλίας με την Ουαλία στο FourFourTwo.

Η Αγγλία το κράτησε για το τέλος, όμως πήρε τη νίκη επί της Ουαλίας με δραματικό τρόπο και τον Στάριτζ να σκοράρει στις καθυστερήσεις. Ο Μπέιλ είχε δώσει το προβάδισμα στους Ουαλούς με μακρινό φάουλ, όμως στη συνέχεια η ομάδα του Κόουλμαν γύρισε πίσω και το πλήρωσε.

Κατοχή χωρίς ουσία

Η Αγγλία είχε πολλή κατοχή στο πρώτο μέρος, όμως δεν κατάφερε να κάνει πολλά επιθετικά. Δεν έγιναν πολλές κάθετες πάσες και οι Ουαλοί έδειχναν σχετικά άνετοι, αφήνοντας τους παίκτες του Χόντγκσον να παίζουν παράλληλα. Δεν υπήρχε αρκετή κίνηση χωρίς την μπάλα και ο Χάρι Κέιν ήταν εκτός παιχνιδιού. Πέραν της ευκαιρίας του Στέρλινγκ, η Αγγλία δεν έκανε τίποτα.

Οι μακρινές μπαλιές

Την ίδια στιγμή, η Ουαλία προτίμησε να παίζει με γρήγορες μακρινές μπαλιές και τον Μπέιλ να παραμένει επικίνδυνος. Ο Ρόμπσον-Κανού πίεσε πολύ τους αμυντικούς της Αγγλίας, δημιουργώντας χώρο στον Μπέιλ.

Μία από τα ίδια ο Στέρλινγκ

Μετά την απογοητευτική πρεμιέρα του Στέρλινγκ, ο Άγγλος είχε το κίνητρο να δείξει τι αξίζει, όμως απέτυχε ξανά να κάνει τη διαφορά. Το 3-5-2 της Ουαλίας σήμαινε στη θεωρία ότι η Αγγλία θα έβρισκε χώρους στα πλάγια και ο Στέρλινγκ με την ταχύτητά του θα μπορούσε να κάνει τη ζημιά. Ο 21χρονος, όμως, δεν τα κατάφερε και λογικά έγινε αλλαγή στο ημίχρονο.

Καλύτερη στην επανάληψη η Αγγλία

Η Αγγλία εμφανίστηκε βελτιωμένη στην επανάληψη, έπαιξε πιο γρήγορα και άμεσα και άρχισε να πιέζει και να απειλεί. Οι παίκτες του Χότζον, πλέον, δεν ήταν τόσο παθητικοί στην κατοχή και τέσταραν πιο συχνά τον Χένεσεϊ.

Η Ουαλία δυσκολεύτηκε

Οι επιθέσεις της Αγγλίας ήταν, πλέον, μόνιμο φαινόμενο στο δεύτερο μέρος και οι Ουαλοί δυσκολεύτηκαν πάρα πολύ να βγουν στην επίθεση. Οι περισσότερες πάσες είχαν αποδέκτη τον Μπέιλ, όμως οι Άγγλοι έκαναν πολύ καλή δουλειά στην εξουδετέρωσή του.

Ο Βάρντι και ο Στάριτζ έκαναν τη διαφορά

Σίγουρα ήταν ρίσκο για τον Χότζον, που έβαλε τους Βάρντι και Στάριτζ με το ξεκίνημα της επανάληψης, όμως δικαιώθηκε και με το παραπάνω. Οι Ουαλοί φοβήθηκαν να παίξουν ψηλά και αυτό απλά αύξησε την πίεση στα καρέ τους. Στο τέλος, η τόλμη του Χότζον, που έβαλε και τον Ράσφορντ, απέδωσε καρπούς, έστω και αν δεν ήταν πολύ ορθολογική τακτική.