TOP-5: Βασιλιάδες χωρίς... στέμμα

TOP-5: Βασιλιάδες χωρίς... στέμμα

Το FourFourTwo του gazzetta.gr παρουσιάζει πέντε μεγάλα αστέρια του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, που δεν κατάφεραν ποτέ στη καριέρα τους να πάρουν ένα μεγάλο τίτλο.

Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα, το οποίο πολλές φορές είναι ιδιαίτερα άδικο. Ίσως και αυτή είναι η ομορφιά του σε σχέση με άλλα σπορ. Όπως π.χ. το μπάσκετ (συγνώμη από τους φίλους μπασκετικούς), στο οποίο κατά 99% κερδίζει πάντα η καλύτερη ομάδα. Αντίθετα, στο ποδόσφαιρο ουκ ολίγες φορές μία ομάδα με λιγότερο ταλέντο και λιγότερες ευκαιρίες σε έναν αγώνα, μπορεί να αναδειχθεί νικήτρια και να κερδίσει τρόπαια. Αυτό, φυσικά, έχει και την εκ διαμέτρου αντίθετη συνέπειά του. Ομάδες ή παίκτες με πλούσιο ταλέντο να μην μπορούν να κερδίσουν τους τίτλους που τους αναλογούν.

Για παράδειγμα, ο μεγάλος Στίβεν Τζέραρντ δεν έχει κατακτήσει ποτέ στην καριέρα του ένα πρωτάθλημα, ενώ π.χ. ο πρώην άσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Άντερσον, σήκωσε στο ίδιο διάστημα τέσσερις φορές την Πρέμιερ Λιγκ. Τουλάχιστον, ο Τζέραρντ μπόρεσε να γευτεί τη χαρά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (2001) και Τσάμπιονς Λιγκ (2005). Για το λόγο αυτό δε συμπεριλαμβάνεται στους παρακάτω πέντε κορυφαίους ποδοσφαιριστές, που δεν μπόρεσαν να κατακτήσουν έστω ένα μεγάλο τρόπαιο στην καριέρα τους. Ούτε τον τίτλο σε κάποιο κορυφαίο πρωτάθλημα, ούτε κάποιον τίτλο με την εθνική ομάδα της χώρας τους.

Τζόνι Χέινς
Για έναν ποδοσφαιριστή που ο μεγάλος Πελέ έχει πως ήταν «ο καλύτερος πασέρ που έχω δει ποτέ στη ζωή μου», μάλλον κάτι... σημαίνει. Ο Άγγλος φορ διέπρεψε τη δεκαετία του ’50 και του ’60, καθώς αγωνίστηκε 56 φορές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του, πετυχαίνοντας 18 τέρματα. Ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ στην καριέρα του να σηκώσει κάποιο μεγάλο τρόπαιο. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την αφοσίωσή του στην Μπόλτον, με την οποία αγωνίστηκε για 18 συνεχόμενα χρόνια. Παρόλα αυτά, ο Τζον Χέινς ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που πληρώθηκε με 100 λίρες την εβδομάδα (μεγάλο ποσό για την εποχή), ενώ αν η ομάδα του είχε αποδεχθεί την πρόταση 80 χιλιάδων λιρών της Μίλαν, τότε θα είχε πραγματοποιηθεί ρεκόρ για την εποχή και ο Άγγλος θα γινόταν ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Και μάλλον θα είχε κατακτήσει και τίτλους...

Σόκρατες
Ο «γιατρός», ο «φιλόσοφος», ο «επαναστάτης». Ο Βραζιλιάνος δεν ήταν ποτέ μία κλασική φιγούρα world-class ποδοσφαιριστή, αν και ήταν ένας από τους καλύτερους μέσους όλων των εποχών και αρχηγός σε μία από τις κορυφαίες «φουρνιές» (ίσως την κορυφαία) της εθνικής Βραζιλίας, στο Μουντιάλ του 1982. Ο Σόκρατες δεν κατάφερε να πάρει ποτέ του κάποιο σημαντικό τρόπαιο και είναι από τους ποδοσφαιριστές που κέρδισε περισσότερες φιλοφρονήσεις, παρά τίτλους. Με την εθνική Βραζιλίας αγωνίστηκε 60 φορές, πετυχαίνοντας 22 γκολ, όμως εκτός από την απώλεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα της Ισπανίας, δεν κατάφερε να σηκώσει ούτε κάποιο Κόπα Αμέρικα. Σε συλλογικό επίπεδο, δεν πήρε τίποτα με την Φιορεντίνα (η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα που αγωνιστηκε), ενώ ούτε στην πατρίδα του κατέκτησε κάποιο μεγάλο τίτλο. Μόνο με την Κορίνθιανς σήκωσε τρεις φορές το Campeonato Paulista.

Κάρλος Βαλντεράμα
Μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και ένας από τους κορυφαίους Κολομβιανούς παίκτες όλων των εποχών. Μπορεί η ξανθιά του «αφάνα» είναι το πρώτο πράγμα που όλοι θυμούνται, όταν γίνεται αναφορά στον Βαλντεράμα, όμως ο ίδιος είναι ρέκορντμαν συμμετοχών με την εθνική ομάδα της χώρας του (111) και το 2004 συμπεριλήφθηκε στη λίστα της FIFA με τους 100 κορυφαίους εν ζωή ποδοσφαιριστές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ωστόσο, ο ίδιος ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2002, χωρίς να έχει κατακτήσει κάποιο μεγάλο τίτλο. Με την Μονπελιέ πήρε ένα κύπελλο Γαλλίας το 1990, ενώ για το ποδοσφαιρικό μέγεθος του Κάρλος Βαλντεράμα, τα δύο πρωταθλήματα Κολομβίας το ’93 και το ’95 είναι μάλλον πολύ... λίγα.

Τζουζέπε Σινιόρι
Ένας από τους μεγαλύτερους γκολτζήδες των ιταλικών γηπέδων, αφού με 188 τέρματα στο Καμπιονάτο, βρίσκεται στην 9η θέση των σκόρερ όλων των εποχών, μαζί με τον Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο. Κι ενώ ο «Μεγαλέξανδρος» του ιταλικού ποδοσφαίρου έχει κατακτήσει πρωταθλήματα, κύπελλα, Τσάμπιονς Λιγκ και Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Σινιόρι έχει κερδίσει μία φορά το πρωτάθλημα της Serie B και ένα Ιντερτότο. Μόνο το 1994 έφτασε κοντά στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όμως η Ιταλία ηττήθηκε στα πέναλτι από την Βραζιλία στον τελικό. Αντίθετα, οι ατομικές διακρίσεις πολλές. Τρεις φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (1993, 1994, 1996) και μία φορά καλύτερος παίκτης της χρονιάς (1993). Πέρασε και από τη χώρα μας προς το τέλος της καριέρας του, φορώντας τη φανέλα του Ηρακλή.

Αντόνιο Ντι Νατάλε
Ένας ακόμη κορυφαίος γκολτζής των ιταλικών γηπέδων. Κι αν ο Σινιόρι βρίσκεται στην 9η θέση, ο επιθετικός της Ουντινέζε είναι 6ος με 208 γκολ στο Καμπιονάτο και... συνεχίζει. Αν και δύο φορές έχει δηλώσει ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση, εκείνος στα 39 του χρόνια συνεχίζει το ποδόσφαιρο, με στόχο να ξεπεράσει στο σκοράρισμα τον Τζουζέπε Μεάτσα (216 γκολ). Με καριέρα μόνο σε Έμπολι και Ουντινέζε, ο Ντι Νατάλε δεν έχει φτάσει ποτέ στην κατάκτηση κάποιου τροπαίου. Αντίθετα, δύο φορές έχει αναδειχθεί πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος (2010, 2011), μία φορά παίκτης της χρονιάς (2010), ενώ τρεις φορές έχει συμπεριληφθεί στην κορυφαία ενδεκάδα της Serie A (2011, 2012, 2013).  Πάντως, με την εθνική Ιταλίας έφτασε κοντά στην κατάκτηση του Euro 2012, όμως ηττήθηκε από την Ισπανία στον τελικό.

Υ.Γ. Μέσα σε αυτή τη λίστα θα μπορούσε να βρίσκεται και ο δικός μας, Βασίλης Χατζηπαναγής. Ο «Νουρέγιεφ» των ελληνικών γηπέδων αγωνίστηκε μόνο στον Ηρακλή (στην Ελλάδα), κατακτώντας ένα κύπελλο Ελλάδος (1976) και ένα Βαλκανικό Κύπελλο (1985). Δεν πήρε ποτέ του πρωτάθλημα, αλλά ούτε και μεταγραφή, ώστε να διεκδικήσει με μεγαλύτερες αξιώσεις τίτλους. Ωστόσο η κλήση του στη Μεικτή Κόσμου και η ανάδειξή του το 2003 ως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 χρόνων μαρτυρούν πολλά για τον αξεπέραστο «Βάσια»...