Η σύγκρουση δύο όμοιων κόσμων

Ο Θάνος Σαρρής γράφει για το Λίβερπουλ - Τότεναμ, τις ομοιότητες στη φιλοσοφία των δύο ομάδων και το έξτρα πλεονέκτημα του Ποκετίνο στους πιο εξελιγμένους Σπερς.

Πριν από περίπου τρία χρόνια, το βρετανικό FourFourTwo βρέθηκε κατά τη διάρκεια της χειμερινής διακοπής της Bundesliga στην προετοιμασία του Κλοπ. «Πρέπει να προπονήσεις την παρόρμηση... την κίνηση σε μία κατάσταση επανάκτησης αμέσως αφού χάσεις τη μπάλα. Δεν διδάσκεις μια κατάσταση. Διδάσκεις την ώθηση μέχρι να γίνει φυσική αντίδραση», είχε πει ο Γερμανός. Αυτή ακριβώς την κατάσταση της επανάκτησης θέλει να κάνει φυσική αντίδραση στη Λίβερπουλ. 

Το πρώτο ματς του Γερμανού στην τεχνική ηγεσία των Ρεντς ήταν με αντίπαλο την Τότεναμ του Ποκετίνο. Η Λίβερπουλ έτρεξε περισσότερο από κάθε άλλη φορά στο πρωτάθλημα, ενώ έγινε και η πρώτη ομάδα που ξεπέρασε σε τρεξίματα τους Σπερς. Το παιχνίδι έληξε ισόπαλο χωρίς τέρματα. Ουσιαστικά, το βάρος που δόθηκε στο ανελέητο πρεσάρισμα και στο κλείσιμο των χώρων για τον αντίπαλο, έφερε το επιθετικό πλάνο σε δεύτερη μοίρα και την μοιραία αλληλοεξουδετέρωση.

Από τότε, η πορεία των δύο ομάδων δεν είναι ακριβώς παράλληλη. Οι Σπερς, πατώντας στο πνεύμα που έχει εμφυσήσει ο Μαουρίτσιο Ποκετίνο και στην καλή φυσική τους κατάσταση, έγιναν η ομάδα που πιέζει περισσότερο από κάθε άλλη μέχρι τέλους τη Λέστερ στο κυνήγι του τίτλου. Οι Άγγλοι έφτασαν στο σημείο να χαρακτηρίζουν τον Αργεντινό «shadow manager» της Εθνικής τους. Αποτελεί τον... μεγάλο ευεργέτη αφού οι Ρόουζ, Γουόκερ, Ντάιερ, Ντέλε Άλι, Χάρι Κέιν αναμένεται να παίξουν, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο, ενεργό ρόλο στο Euro 2016, όπως φάνηκε και από τα πρόσφατα φιλικά.

Και η Λίβερπουλ; Αρκετά ups and downs. Από τη συντριβή της Μάντσεστερ Σίτι με το gegen-pressing του Κλοπ να λειτουργεί στην εντέλεια και την τελευταία νίκη επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, σε εντός έδρας ισοπαλίες με τη Σάντερλαντ και τη Γουέστ Μπρομ, καθώς και ήττες με κάτω τα χέρια όπως απέναντι στη Γουότφορντ. Και γενικά έλλειψη σταθερότητας. Η τωρινή κατάσταση της Τότεναμ μοιάζει πολύ κοντά σε αυτό που οραματίζεται ο Κλοπ. Εφαρμόζει το αγαπημένο τρόπο πρεσαρίσματος του Κλοπ με διάρκεια και αυτό αποδίδει. 

Τα ποσοστά στα σουτ από τις άμεσες αντεπιθέσεις της Premier League. Λίβερπουλ και Τότεναμ βρίσκονται ψηλά (πηγή: Opta)

Λίγο πριν την πρώτη μάχη τους τον Οκτώβριο, ο Ποκετίνο δήλωσε ότι το δικό του pressing game ήταν διαφορετικό από εκείνο που ο Κλοπ καθιέρωσε στη Bundesliga με τη Μπορούσια Ντόρτμουντ, στο οποίο ο Αργεντινός αναφέρθηκε ως «medium block». Εννοούσε ότι οι Βεστφαλοί δεν πρέσαραν τόσο ψηλά όσο οι Σπερς, αλλά περίμεναν μέχρι οι αντίπαλοι να να αναπτυχθούν ως το μεσαίο κομμάτι του γηπέδου. Αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές. Ανάλογα με τη δυναμική του αντιπάλου στο Πρωτάθλημα ο Κλοπ ευνοούσε ξεκάθαρα την πίεση ψηλότερα, με τον ίδιο να μην αναφέρεται σε μεσαίο, χαμηλό και υψηλό μπλοκ αλλά μόνο στην πίεση που αντιλαμβάνεται ο ίδιος ως φύση των ομάδων του. Το geggen-pressing.

 Ο Πίτερ Χιμπάλα, προπονητής στην Κ-19 της Λεβερκούζεν, ο οποίος θεωρείται εξαιρετικά καταρτισμένος σε τακτικές με πίεση, είχε πει πως «το πρέσινγκ αυτό καθεαυτό σημαίνει μια κατάσταση ή μια στιγμή όπου ενεργά και επιθετικά προσπαθείς να πάρεις την κατοχή. Τελικά, έχει να κάνει με το να κερδίσεις τη μπάλα ακριβώς στο σημείο του γηπέδου που θέλει ο προπονητής».  Αυτή ακριβώς δείχνει να είναι η κεντρική ιδέα και στους δύο προπονητές. Επανάκτηση στο σημείο όπου θα βρουν τον αντίπαλο «ανοιχτό», χωρίς να έχει προλάβει να περάσει σε κατάσταση επίθεσης.

Η μάχη του Άνφιλντ, λοιπόν, είναι μια μάχη ανάμεσα σε δύο προσεγγίσεις με αρκετά κοινά. Εκμετάλλευση του κενού χώρου, συνεχή πίεση όταν χαθεί η κατοχή, έμφαση στο κέντρο και γρήγορες, έξυπνες πάσες για τη δημιουργία επικίνδυνων καταστάσεων. Αμφότεροι οι προπονητές απαιτούν πείσμα και ένταση από όλους. Η αλλαγή στον τρόπο που ο Λαμέλα πηγαίνει στη μπάλα και κυνηγάει τις μπάλες είναι ένα καλό παράδειγμα. Ένταση στα μαρκαρίσματα στα όρια του φάουλ, παρεμβολή στις πάσες των αντιπάλων και άμεση προτεραιότητα στην επανάκτηση της κατοχής.

 Δίνουν μεγάλη σημασία στο πως να εκμεταλλευτούν τα λάθη των αντιπάλων και να δημιουργήσουν γρήγορες επικίνδυνες καταστάσεις από αυτά. Λίβερπουλ και Τότεναμ επίσης βρίσκουν διαδρόμους προς την αντίπαλη εστία με άμεσες, χαμηλές πάσες στο αντίπαλο 1/3, αλλά ενίοτε και με βαθιές μπαλιές στα άκρα για να διασπάσουν μια συμπαγή τακτική. Επιθετικές κινήσεις που φάνταζαν ξένες προς το αγωνιστικό προφίλ τους στο άμεσο παρελθόν για την Τότεναμ και στην προ-Ρότζερς εποχή για τη Λίβερπουλ. Eπίσης, είναι και οι δύο ευάλωτες στην πίεση, ακριβώς λόγω του στιλ τους.

Λίβερπουλ και Τότεναμ είναι πρώτες στα σουτ που δέχονται από άμεσες επιθέσεις, αφού μένουν «ανοιχτές» από τον τρόπο που πιέζουν (πηγή: Opta)

Οι Λονδρέζοι έχουν εξελίξει τη φιλοσοφία τους, ενώ αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η διάρκεια και η φυσική κατάσταση. Η περσινή Τότεναμ, παρότι πίεζε λυσσασμένα, δεν είχε τη γρήγορη φετινή επιθετική μετάβαση. Δεν χτυπούσε τόσο άμεσα όταν έχανε την κατοχή, προκειμένου να βρει τον αντίπαλο απροετοίμαστο. Ο Ποκετινό εκτός του ότι δουλεύει σαφώς περισσότερο καιρό το πρότζεκτ, έχει καταφέρει να βάλει τους παίκτες που ταιριάζουν στο στιλ και τη φιλοσοφία του. Έχει αναδείξει το νεανικό, γρήγορο κέντρο των Ντάιερ-Ντέλε Άλι, έχει αλλάξει το αγωνιστικό στιλ του Λαμέλα και του Ντεμπελέ (έχει αυξήσει κατακόρυφα το χρόνο συμμετοχής και την επιρροή του στο παιχνίδι), ποντάρει στην ικανότητα του Έρικσεν και φυσικά έχει χτίσει την επίθεση στον Χάρι Κέιν. Ο Τιμ Σέργουντ είχε χαρακτηρίσει τον 22χρονο ως «εννιάμισι», αφού εκτός του ότι έχει το γκολ ως κλασικό εννιάρι, μπορεί να κρατήσει τη μπάλα και να τη μοιράσει στο σωστό τάιμινγκ και στο σωστό χώρο.

Ο Λαμέλα δεν καταφέρνει να κερδίσει τη μπάλα με την μία, επιστρέφει και το κάνει στη συνέχεια (πηγή: 13steps)

Lamela duracell bunny

 

Ο Αργεντινός δίνει επίσης τεράστια σημασία στις προπονήσεις και την προετοιμασία, για την πρόληψη τραυματισμών και τη διατήρηση της φυσικής κατάστασης. Η φετινή χρονιά είναι ξεκάθαρο δείγμα πως το κάνει σωστά. «Έχουμε πολλούς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι είναι νέοι και βρίσκονται στην πρώτη ή την δεύτερη χρονιά τους στην Premier League. Είναι πολύ δύσκολο και περνάμε αρκετή ώρα στο να αναλύουμε και να βρίσκουμε πληροφορίες ώστε να πραγματοποιούμε τις καλύτερες δυνατές προπονήσεις ή την καλύτερη δυνατή αποθεραπεία και βρίσκουμε τρόπο να τους βοηθούμε», είχε πει ο Ποκετίνο. Πατώντας στα διδάγματα του Μαρσέλο Μπιέλσα, κατάφερε να κάνει φυσική αντίδραση την παρόρμηση, για να θυμηθούμε και τα λόγια του Κλοπ στην αρχή του κειμένου. Να δημιουργήσει μια «μηχανή» που δεν ξεμένει από ανάσες, ξέρει πολύ καλά πότε και πως να πρεσάρει, πως να σταματήσει τη γρήγορη ανάπτυξη του αντιπάλου και να βρει χώρους στα λημέρια του.

Ο Γερμανός, από την πλευρά του, βρήκε ένα ρόστερ έτοιμο και χωρίς να το έχει δουλέψει ο ίδιος στην προετοιμασία. Άλλαξε πράγματα. Η απελευθέρωση του Μορένο και η προσαρμογή του Φιρμίνο είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο Βραζιλιάνος έχει ανταποκριθεί εξαιρετικά στα καθήκοντά του όταν ο αντίπαλος έχει την κατοχή. Τα 3.1 τάκλιν ανά ματς δεν είναι συνηθισμένος αριθμός για επιθετικό. Είτε ως κεντρικός επιθετικός, είτε πίσω από αυτόν, πιέζει συνεχώς. Δεν γίνεται όμως να τους μεταμορφώσει όλους και να καταφέρει, αναλαμβάνοντας στη μέση της χρονιάς, να διατηρήσει σε κάθε ματς την πίεση σε τόσο υψηλά επίπεδα.

Ο «Κλόπο» έχει αναφερθεί στη σημασία του να δουλεύει με τους ίδιους παίκτες σερί, χωρίς να πρέπει να προετοιμάσει αγώνα και φυσικά το καλοκαίρι θα έχει και εκείνος τη δυνατότητα να στραφεί σε μονάδες που θα ταιριάζουν στην αγωνιστική του ταυτότητα και να δουλέψει με τον τρόπο που θέλει στην προετοιμασία. Αν θα καταφέρει να βρει την ισορροπία, την απουσία τραυματισμών και τον ασταμάτητο ρυθμό της φετινής Τότεναμ, θα φανεί. Οι Σπερς, πάντως, έχουν αρκετά στοιχεία που περιμένει να δει στο παιχνίδι των Ρεντς του μέλλοντος...