Tόνι Καρ: Ο δάσκαλος της Γουέστ Χαμ

Ένα από τα nicknames της Γουέστ Χαμ είναι «The Academy of Football» ή απλά «The Academy». O λόγος είναι πασιφανής. Η επιτυχία των «Σφυριών» στην επιλογή και την ανάδειξη νέων ταλέντων. Αρχικά ήταν οι δημοσιογράφοι που «κόλλησαν» το συγκεκριμένο παρατσούκλι, ωστόσο στη συνέχεια ο σύλλογος τον ασπάστηκε και το έβαλε για τα καλά στην κουλτούρα του. Εμπνεύστηκε από την μεγάλη Ουγγαρία του Φέρεντς Πούσκας και οραματίστηκε το χτίσιμο της ομάδας με κοινές βάσεις από τα πιτσιρίκια μέχρι την πρώτη ομάδα. Ο ενθουσιασμός ξεκίνησε από τις αρχές των 60's και την γεμάτη ταλέντο ομάδα του Ρον Γκρίνγουντ, μεταξύ των οποίων οι Μπόμπι Μουρ, Τζέοφ Χαρστ, Mάρτιν Πίτερς, Χάρι Ρέντναπ. Περίπου δέκα χρόνια μετά, ένας 23χρονος προπονητής που είχε σταματήσει άδοξα το ποδόσφαιρο μετά από σπάσιμο ποδιού και συνήθιζε να γυαλίζει τα παπούτσια του Μπόμπι Μουρ, ανέλαβε το επόμενο βήμα. Ο λόγος για τον Τόνι Καρ.

Το 1973 ο πολλά υποσχόμενος τότε κόουτς με το όραμα για τις ακαδημίες της Γουέστ Χαμ, στις οποίες είχε ανδρωθεί και ο ίδιος, ανέλαβε το ρόλο του επικεφαλής ανάπτυξης. Έχοντας στο πλευρό του τον Τζίμι Χάμπσον, ο οποίος θεωρείται θρύλος στο να ξεχωρίζει τα ταλέντα από μικρή ηλικία, πέτυχε θαύματα, μένοντας στο πόστο του στη Χαμ για σχεδόν 40 χρόνια! Το 2010, από την αποστολή της Αγγλίας που ταξίδεψε στη Νότιο Αφρική για το Μουντιάλ, επτά ποδοσφαιριστές με συνολικά 345 εθνικές συμμετοχές είχε περάσει από τα χεράκια του. Ο Φέρντιναντ, ο Τέρι, ο Λάμπαρντ, ο Τζο Κόουλ, Ο Κάρικ, ο Γκλεν Τζόνσον, ο Ζερμέν Ντεφό είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που ξεκινώντας από το Ανατολικό Λονδίνο και τις αρχές που εμφύσησε ο Καρ, έκαναν στην συνέχεια μεταγραφές και μεγάλη καριέρα.

«Το ήθος του συλλόγου είχε πάντα στόχο να αναπτύσσει τους καλύτερους ντόπιους ταλαντούχους παίκτες που μπορεί να προσελκύσει. Παρότι γίνεται πιο δύσκολο, προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτό το ήθος». Η λέξη ethos ήταν για εκείνον το μεγαλύτερο «ταλέντο». «Αυτό που πρέπει να προσπαθείς να κάνεις με τους νεαρούς είναι να τους βρίσκεις καλές συνήθειες, τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικού χώρου», έλεγε χαρακτηριστικά.

Το 1998, ο Χάρι Ρέντναπ που στο μεταξύ είχε γίνει προπονητής της Γουέστ Χαμ, έψαχνε έναν ποδοσφαιριστή από τους νέους για να συμπληρώσει στις προπονήσεις. Ζήτησε από τον Καρ να του... δανείσει κάποιον από τους δικούς του. «Αυτό το παιδί ο Κάρικ είναι τοπ ποδοσφαιριστής», του απάντησε. Ο Ρέντναπ τον πήρε και ο Καρ τον παρακολουθούσε περήφανος. Όταν η προπόνηση ολοκληρώθηκε, ο Έγιαλ Μπέρκοβιτς, βασικός τότε στα πρώτα του χρόνια στο Νησί, γύρισε και είπε στον Καρ: «Αυτό το παιδί ο Κάρικ θα πάρει τη θέση μου στην ομάδα. Και είναι πολύ καλό που το ξέρω!». Η συνέχεια της πορείας εκείνου του άσημου τότε μέσου είναι γνωστή...

Ο Κάρικ αποτελεί μόνο ένα παράδειγμα. Τα ταλέντα που πέρασαν από τα χέρια του είναι πάρα πολλά και υπολογίζεται ότι έφεραν στο σύλλογο κέρδη πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να συνυπολογιστεί η αγωνιστική τους εισφορά. «Προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου ο νεαρός παίκτης δεν φοβάται ποτέ να παίξει. Επίσης έχει να κάνει με το να αναπτύσσουμε την προσωπικότητα, μαζί με τον ποδοσφαιριστή. Θέλουμε καλούς χαρακτήρες», υποστήριζε στην Telegraph λίγο πριν αφήσει το πόστο του προσθέτοντας: «Η συνεχής συμβουλή μου προς τους νεαρούς προπονητές είναι: Αφήστε τους να λύσουν τα προβλήματά τους. Προσπαθήστε να μην κοουτσάρετε τον παίκτη που έχει την μπάλα. Αφήστε τον να πάρει την απόφαση, να κάνει το λάθος και μιλήστε του μετά». Το γρήγορο και σωστό decision making από πολύ μικρή ηλικία ήταν το ζητούμενο. Ο Λάμπαρντ, ο Τέρι, ο Φέρντιναντ. Έχτισαν ισχυρές προσωπικότητες παράλληλα με την εξέλιξη του ταλέντου τους.

Ο Καρ κατανόησε πλήρως τις μεταβολές του ποδοσφαίρου όλα αυτά τα χρόνια και παρότι... old school, κατάφερνε να διατηρείται επίκαιρος στις μεθόδους και στις προσεγγίσεις του. Κατά γενική ομολογία, ήταν από τα πιο σημαντικά άτομα στον σύλλογο, παρότι στην τελευταία του δεκαετία, η φουρνιά των πιτσιρικάδων ήταν κατώτερη σε σχέση με τις προηγούμενες. Υπάρχουν βέβαια αρκετοί παράγοντες που συντελούν σε αυτό. Για παράδειγμα, ο Σαμ Άλαρνταϊς, δεν ήταν πολύ συνεργάσιμος.

Πέρυσι, έχοντας ξεπεράσει τα 40 χρόνια στη θέση του επικεφαλής Ακαδημίας, άλλαξε πόστο. Έγινε πρεσβευτής του συλλόγου αφήνοντας τεράστια κληρονομιά στο κομμάτι της ανάπτυξης των νέων ταλέντων. Έχοντας ήδη χριστεί Σερ και έχοντας τιμηθεί ποικιλοτρόπως από την Γουέστ Χαμ, ο 65χρονος συνεχίζει να επιμορφώνει νεαρούς προπονητές και να παρέχει συμβουλές από την Αγγλία μέχρι τις ΗΠΑ!

Ποτέ όμως δεν ξεχνά να κρατά τα πόδια του στο έδαφος, καθώς δεν διεκδίκησε ποτέ τις δάφνες της επιτυχίας για τον εαυτό του. «Σε καμία περίπτωση δεν οφείλονται όλα σε εμένα. Είναι πολύ δύσκολο να πω για ποιους λόγους είμαστε τόσο επιτυχημένοι στις ακαδημίες. Υποθέτω ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες, αλλά, το πιο σημαντικό, είναι ότι οι περιοχές "στρατολόγησης" μας στο ανατολικό Λονδίνο και το Έσεξ είναι εξαιρετικά γόνιμες». Γεμάτο ταλέντα το Λονδίνο. Αλλά χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση, πιθανόν η ιστορία να ήταν διαφορετική...