Το «καρτέλ» του Πέκερμαν

Στα προκριματικά για το Μουντιάλ του 1994 ήταν ασταμάτητη. Σε όμιλο με Αργεντινή, Περού και Παραγουάη, η Κολομβία δεν έκανε ήττα και συγκλόνισε τον ποδοσφαιρικό κόσμο, όταν πήγε στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Αϊρες και υποχρέωσε την Αλμπισελέστε στον μεγαλύτερο επίσημο εντός έδρας διασυρμό της ιστορίας της (0-5)! Εκείνη η ομάδα ξετρέλαινε τα πλήθη και γέμιζε προσδοκίες για σπουδαία πράγματα στα γήπεδα των Η.Π.Α. Ηταν τόσο μεγάλος ο ξεσηκωμός που υπάρχει ο αστικός μύθος ότι ακόμα και τα διαβόητα καρτέλ έπαιζαν τα «κτήματα» τους στο στοίχημα.

Ωσπου ήρθε το αυτογκόλ του άτυχου Αντρές Εσκομπάρ κόντρα στις Η.Π.Α. και μαζί με αυτό ο πρώιμος αποκλεισμός στον όμιλο, ο οποίος εικάζεται πως οδήγησε τελικά στη δολοφονία του από κάποιον ναρκο-έμπορο, που είχε χάσει πολλά στο ποντάρισμα του. Γενικότερα όμως από το 1987 που οι «Καφετέρος» έκαναν το ξεπέταγμα τους με την 3η θέση στο Κόπα Αμέρικα, είχαν πάντοτε σπουδαίους παίκτες, αλλά ποτέ τους όλοι αυτοί δεν κατόρθωσαν να στήσουν μία μεγάλη ομάδα.

Ειδικά στα '90ς με τους Ρενέ Ιγκίτα, Κάρλος Βαλντεράμα, Φρέντι Ρινκόν, Φαουστίνο Ασπρίγια, Αντόνιο Βαλένσια ήταν αδικαιολόγητο να μην μπορούν να κάνουν το κάτι παραπάνω. Ο σημαντικότερος λόγος ήταν η παντελής έλλειψη σεβασμού στην πειθαρχία από όλα αυτά τα αστέρια που δεν υπάκουαν ποτέ και σε καμία ιεραρχία. Οι εσωτερικές έριδες, οι κόντρες με τους εκλέκτορες που -ως κατά βάση γηγενείς- κουβαλούσαν τα ίδια ποδοσφαιρικά κουσούρια της φυλής και είχαν την ίδια κακή νοοτροπία με τους παίκτες, έχουν θεωρηθεί ως τα χαλινάρια στο ξεδίπλωμα όλου αυτού του συσσωρευμένου ταλέντου που σε εθνικό επίπεδο πήγε χαμένο.

Ολα αυτά όμως φαίνεται να τα έχει σουλουπώσει για τα καλά ο Χοσέ Νέστορ Πέκερμαν. Διαβάζοντας κανείς τα σχετικά αφιερώματα στον αθλητικό Τύπο της χώρας, είναι ο Αργεντινός τεχνικός εκείνος που εισπράττει όλο το χειροκρότημα. Ούτε ο Φαλκάο ούτε ο Τζέιμς Ροδρίγκες. Ο 64χρονος εκλέκτορας, ο οποίος βρέθηκε μάλιστα από σπόντα στον Βορρά της Νοτίου Αμερικής (ήταν ο τέταρτος σε μία λίστα με συμπατριώτες, με πρώτο εκλεκτό τον νυν της Αργεντινής Τάτα Μαρτίνο), είναι που από τις 5 Γενάρη του 2012, όταν και υπέγραψε, αυτός που έκανε το θαύμα του.

Το πρόβλημα φαινόταν λοιπόν ότι ήταν οι Κολομβιανοί προπονητές και ότι χρειαζόταν ένας ξένος. Ο Πέκερμαν έγινε το 2014 ο πρώτος αλλοδαπός που ανέλαβε την Εθνική μετά τον Κάρλος Μπιλάρδο που αποχώρησε το 1982 και ο δεύτερος μετά τον Αδόλφο Πεδερνέρα (Χιλή 1962 στην παρθενική πρόκριση) που οδήγησε την χώρα σε Μουντιάλ. Από το 1998 και τη διοργάνωση της Γαλλίας με κόουτς τον Ερνάν Νταρίο Γκόμες, ακολούθησαν εννέα Κολομβιανοί, δίχως κανείς τους να καταφέρει να πάρει το εισιτήριο για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Το έκανε ο Πέκερμαν μετά από 16 χρόνια απουσίας από το μεγάλο ραντεβού και σε μόλις εννέα μήνες δουλειάς.

Αυτό το τελευταίο: η δουλειά, είναι κάτι που ανέκαθεν του πίστωναν. Συγκεκριμένα στην Κολομβία έχει γραφτεί πως παρέα με τους βοηθούς του (Γκαραμπέγιο, Καμπς, Λορένσο) έχουν στήσει έναν χώρο με πέντε μεγάλες οθόνες και μελετούν τους αντιπάλους, αλλά και τα δικά τους λάθη. Η αυστηρή ώρα προσέλευσης για όλους είναι στις 08:00, με την αναχώρηση να γίνεται ακόμα και στις 23:00. Σε όλες αυτές τις ώρες το μόνο θέμα κουβέντας είναι το ποδόσφαιρο. Η αλήθεια είναι πάντως πως ο Πέκερμαν παραμένει αμφιλεγόμενος για την τακτική προσέγγιση του στους αγώνες.

Αν και θεωρείται μαέστρος στο να δουλεύει με νεαρούς (με την Αργεντινή κατέκτησε τρία Μουντιάλ Under-20, 1995, 1997, 2001), όταν βρέθηκε με τους Ανδρες (Μουντιάλ 2006) τα έκανε μάλλον θάλασσα την κρίσιμη στιγμή. Το πρόβλημα του ήταν πάντα ότι κοντραριζόταν όταν έπρεπε να τροποποιήσει πράγματα και καταστάσεις. Τότε, στη Γερμανία δεν είχε πάρει μαζί του τους σούπερ Σάμουελ, Ζανέτι, ενώ στα προημιτελικά με τους οικοδεσπότες τα έκανε μαντάρα όταν βρέθηκε μπροστά στο σκορ (0-1). Η διαχείριση εκείνου του αγώνα πρέπει να διδάσκεται σε σεμινάρια του... τι να μην κάνει ένας προπονητής. Στο 72' είχε αντικαταστήσει τον κορυφαίο του Ρικέλμε με τον Καμπιάσο, δίνοντας χώρο στους Γερμανούς και στο 79', τη στιγμή που τα Πάντσερ είχαν βγει μαζικά στην επίθεση και θα έπρεπε να χτυπήσει στην κόντρα, έβαλε στην θέση του Κρέσπο όχι τον Σαβιόλα, τον Μέσι ή τον Παλάσιο, αλλά τον πλέον αργό που είχε στον πάγκο, τον Χούλιο Κρους, με συνέπεια την ισοφάριση (1-1 στο 80') και τον αποκλεισμό στα πέναλτι.

Αν και στην Κολομβία τον αποθεώνουν, δεν παραλείπουν και τα περίεργα που κάνει. Οπως π.χ. συνέβη στην πρεμιέρα της χώρας σε αυτό το Κόπα Αμέρικα και την απρόσμενη ήττα 1-0 από τη Βενεζουέλα. Γενικότερα είναι φορές που κάτι παθαίνει και αλλάζει τη δική του πετυχημένη συνταγή σε σύστημα και παίκτες. Ο,τι λάθη και να κάνει όμως, έχει καταφέρει να βρεθεί στο απυρόβλητο. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι αυτή η Κολομβία στηρίζεται στο ταλέντο μία ξεχωριστής φουρνιάς παικτών και κυρίως από τη μέση και μπροστά. Ολους αυτούς όμως ο Πέκερμαν είναι που τους έχει βάλει σε τάξη και τους έχει κάνει ομάδα.

Για την ακρίβεια τους έχει φέρει σε ισορροπία, δίνοντας προσοχή στο μειονέκτημα αυτού του ρόστερ, την άμυνα. Αυτό είναι άλλωστε το στοίχημα, όταν στη γραμμή κρούσης έχεις τη σιγουριά των Φαλκάο, Γκουτιέρες, Μπάκα, Τζάκσον Μαρτίνες (ναι ο φορ των 35 εκατ. ευρώ είναι η 4η επιλογή) και λίγο πιο πίσω τους τον ηγέτη πλεον Χάμες Ροδρίγκες. Και το κέντρο είναι ποιοτικό με μπροστάρηδες τους Χουάν Κουαδράδο (Τσέλσι), Κάρλος Σάντσες (Αστον Βίλα), Φρέντι Γκουαρίν (Ιντερ) να προσδίδουν τρεξίματα, ξύλο και φαντασία.

Στα μετόπισθεν η αλήθεια είναι πως τα πράγματα δεν είναι τόσο φανταχτερά (ας είναι καλά βέβαια ο πορτιέρο Οσπίνα). Ειδικά στο κέντρο της άμυνας οι Τζέισον Μουρίγιο (της κάκιστης φέτος Γρανάδα) και ο Κριστιάν Σαπάτα (αναπληρωματικός στη Μίλαν) κλήθηκαν να αντικαταστήσουν τους θρύλους της χώρας Λουίς Περέα και Μάριο Γιέπες. Στα πλάγια βέβαια η κατάσταση είναι καλύτερη με τους σταθερούς και γρήγορους, Πάμπλο Αρμέρο, Καμίλο Σούνιγκα (σ.σ.: έχει μετακομίσει μόνιμα στα δεξιά). Οπως είπαμε και νωρίτερα όμως στάνταρ σύστημα δεν υπάρχει. Από το 4-1-4-1 η ομάδα αλλάζει εύκολα στο 4-4-2 και μετά στο 3-4-1-2 έως το 4-3-1-2 ο Πέκερμαν επιφυλάσσει συνεχώς εκπλήξεις.

Ολα τα παραπάνω δείχνουν μέσες άκρες το τι έχει μεταλλάξει στην Κολομβία ο 64χρονος Αργεντινός, ο οποίος είναι ταυτόχρονα ο αναμορφωτής και η πιθανή μεγάλη αδυναμία της. Με βάση το υλικό όμως που έχει να διαχειριστεί, αλλά και την εικόνα που εδώ και κοντά τρία χρόνια τώρα δείχνει η ομάδα του, τα στοιχήματα δικαιωματικά θυμίζουν εκείνα πριν από το Μουντιάλ των Η.Π.Α. Μόνο που αυτή τη φορά θα πρέπει να φέρουν κερδοφορία στους διαβόητους τζογαδόρους της χώρας. Σε αυτό το Κόπα Αμέρικα οι «Καφετέρος» θα πρέπει για πρώτη φορά στην ιστορία τους να δικαιολογήσουν τη φήμη που τους συνοδεύει. Ειδικά μετά τη σπουδαία εμφάνιση και νίκη επί της Βραζιλίας, αναμφίβολα συμπεριλαμβάνονται για τα καλά στα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου.

Οι Κολομβιανοί έχουν την τύχη να έχουν το ταλέντο τους στην επίθεση σε μια εποχή που οι ομάδες είναι γενικότερα εμπροστοβαρείς. Πριν από 10 χρόνια, όταν τη διαφορά την έκανε η άμυνα δε θα μπορούσαν να κάνουν τόση εντύπωση και να είναι τόσο ανταγωνιστικοί, ούτε να έχουν κάποια βάσιμη ελπίδα. Πλέον όμως το ποδόσφαιρο γέρνει πιο πολύ από ποτέ στη σύγχρονη εποχή του προς... το ποιος θα βάλει τα περισσότερα. Καθώς λοιπόν έχουν επιθετικούς που κάνουν τη διαφορά και στο σετ παιχνίδι και στην αντεπίθεση, αλλά και λόγω Πέκερμαν έχουν τάξη και ανασταλτικά, διαθέτουν όλα τα φόντα να πατήσουν στην κορυφή...

Οπως άλλωστε παραδέχτηκε μεγαλεπήβολα και ο Φαλκάο: «Εχουμε το καλύτερο υλικό όλων των εποχών μας και εννοείται πως δεν πάμε στις διοργανώσεις απλά για τη συμμετοχή!»

Follow me: @jorgekaraman