Το πάθημα-μάθημα του Χίτσφελντ το 1999

Εάν ρωτούσες έναν οπαδό της Αρσεναλ για τις πιθανότητες ανατροπής ενόψει του επαναληπτικού με τη Μπάγερν για τη φάση των 16», πιο πιθανό είναι να σου έλεγε ότι η ομάδα του θα αποτύγχανε παρά ότι θα έβγαζε τους Βαυαρούς από το δικό τους μονοπάτι της επιτυχίας.

Ο εν λόγω σκεπτικισμός τους είχε δύο λόγους έκφανσης. Ο πρώτος ήταν η παράδοση στο Champions League που θέλει καμία ομάδα να μην ανέτρεψε ποτέ το 0-2 του πρώτου αγώνα και ο δεύτερος ότι πολύ απλά οι παίκτες του Πεπ Γκουαρδιόλα είναι εκπληκτικοί σε αυτό που κάνουν.

Για να φτάσουμε όμως στο σήμερα, θα πρέπει να επιστρέψουμε στον περσινό τελικό του «Γουέμπλεϊ». Τη στιγμή της συνάντησης της Μπάγερν με τη Ντόρτμουντ μόνο οι πιο αισιόδοξοι μπορούσαν να αφήσουν πίσω τους την οδυνηρή ανάμνηση των δύο αποτυχιών στους τρεις προηγούμενους τελικούς της διοργάνωσης. Η νίκη λοιπόν επί της Ντόρτμουντ δεν σήμαινε απλά ένα τρόπαιο, αλλά την απαρχή μίας νέας εποχής για τους Βαυαρούς. Και καθώς ο Γιουπ Χάινκες αποχωρούσε, την θέση του έπαιρνε ένας Ισπανός που δύο χρόνο νωρίτερα είχε την ίδια ακριβώς ανάμνηση στο ναό του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Ηταν μία ανοιξιάτικη βραδιά του 2011, όταν ο Γκουαρδιόλα ενέπνευσε μία αλησμόνητη νίκη με 3-1 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μία νίκη που κατέστησε όλον τον πλανήτη αυτόπτη μάρτυρα πως οι Καταλανοί όχι μόνο παρέδωσαν μαθήματα όμορφου ποδοσφαίρου, αλλά και ότι υπήρξαν εκείνη τη στιγμή η πιο «αμείλικτη» ομάδα που είχε αντικρίσει το άθλημα εδώ και μία γενιά.

Μέχρι τον αποκλεισμό από τη Ρεάλ, ο Γκουαρδιόλα φαινόταν να επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα με τη Μπάγερν και καθώς ο σύλλογος όδευε προς τον εορτασμό των 40 ετών από την πρώτη ευρωπαϊκή κατάκτηση του (από τον επαναληπτικό τελικό κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης, στο «Χέιζελ» το 1974), δεν φαίνεται απίθανο το να έπαιρναν έμπνευση από τους «προγόνους» τους στην ομάδα και να επαναλάμβαναν την τριετή διαδοχική κατάκτηση της κορυφής. Αυτό δηλαδή που έκαναν ο Μπεκενμπάουερ, ο Μίλερ και η παρέα τους από το 1974 έως το 1976 και που δεν κατάφερε ποτέ κανείς έκτοτε (σ.σ.: μόνο η Μίλαν και η Λίβερπουλ έφτασαν κοντά με δύο διαδοχικές).

Σε εκείνη την απίστευτη επιτυχία θέλησε να ανατρέξει ένας από τους σημαντικότερους πρώην μάνατζερς του συλλόγου, ο Οτμαρ Χίτσφελντ: «Πόσο καλή ήταν τότε η Μπάγερν; Απλά η κορυφαία», ομολόγησε ο Γερμανός τεχνικός στο «Four Four Two». «Η καλύτερη στην εποχή της. Διέθετε εκπληκτικούς παίκτες σε όλες τις θέσεις, όπως ο τερματοφύλακας Ζεπ Μάγιερ, ο Κάιζερ Φραντς Μπεκενμπάουερ, ο «δολοφόνος» εντός περιοχής Γκερντ Μίλερ και θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλά ακόμα ονόματα».

Εκείνο το χατ τρικ της Μπάγερν όμως δεν συνέβη χωρίς να υπάρχουν ενστάσεις και διαμάχες. Η Λιντς το 1975 αισθάνθηκε αδικημένη από μία αμφιλεγόμενη διαιτησία που οδήγησε στην ήττα με 2-0 στον τελικό του Παρισιού, όπως αδικημένοι ήταν και οι κάτοικοι της γαλλικής πρωτεύουσας που βίωσαν το ξέσπασμα των οπαδών της αγγλικής ομάδας που τα έκανα γυαλιά καρφιά. Ακόμα και στην τρίτη κατάκτηση της η Μπάγερν φαινόταν πως άρχιζε να παρακμάζει. Νίκησε δύσκολα με ένα γκολ του Φραντς Ροτ την ανερχόμενη Σεντ Ετιέν του Μισέλ Πλατινί που είχε όλους τους ουδέτερους φίλαθλους στο πλευρό της.

Θα χρειαζόταν να περάσουν 25 χρόνια έως ότου στεφθεί εκ νέου πρωταθλήτρια Ευρώπης και θα ήταν ο Χίτσφελντ που θα την οδηγούσε, ακολουθώντας τα χνάρια των θρυλικών προπονητών Ούντο Λάτεκ και Ντίτμαρ Κράμερ. Το τρόπαιο του 2001 απέναντι στη Βαλένθια θα ήταν μόνο ένα από τα 11 συνολικά σε έξι χρόνια με τον Χίτσφελντ στον πάγκο της, διάστημα στο οποίο έπιασε στα χέρια του τόσο ασήμι όσο άλλοι τεχνικοί δεν πιάνουν σε ολόκληρη την καριέρα τους. Ο Χίτσφελντ βέβαια θα επέστρεφε το 2007 για ένα «γκραν» φινάλε με τον τίτλο του πρωταθλητή. Τώρα η κληρονομιά αυτή, αλλά και των προκατόχων του Χίτσφελντ βρίσκεται στα χέρια του Γκουαρδιόλα, ο οποίος όμως σε σχέση με τους προηγούμενους στη Μπάγερν, έχει ήδη κατακτήσει τα πάντα με τη Μπαρτσελόνα.

Στο ότι ο Καταλανός κόουτς είναι καταλληλότερος για αυτή τη δουλειά, συμφωνεί ακράδαντα ο νυν τεχνικός της Εθνικής Ελβετίας: «Είναι πολύ σημαντικό το ότι ένας τέτοιος προπονητής επέλεξε τη Μπάγερν για να δουλέψει, ενώ είχε την επιλογή να πάει όπου ήθελε. Πιστεύω ότι ρόλο στην επιλογή του αυτή έπαιξε το ότι η Μπάγερν έχει όλο το... πακέτο. Ο Ούλι Χένες φρόντισε τόσο το οικονομικό όσο και το αθλητικό κομμάτι να είναι στιβαρό. Ο σύλλογος δεν ξοδεύει χρήματα χωρίς να τα έχει κερδίσει νωρίτερα. Τούτο αν και ακούγεται πολύ απλό ως λογική, ελάχιστοι είναι οι σύλλογοι που το έχουν υιοθετήσει. Οταν η Μπάγερν θέλει να αγοράσει ένα παίκτη, πληρώνει μετρητά, τη στιγμή που γίγαντες όπως η Ρεάλ για να κάνουν μία μεταγραφή, απλά μεγαλώνουν κι άλλο το τεράστιο χρέος τους. Ειδικά αυτό το τελευταίο δεν συνάδει με τους κανόνες του Financial Fair Play. Η Μπάγερν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι διδάσκει στον κόσμο του ποδοσφαίρου το πως μπορείς να χτίσεις μία επιτυχημένη ομάδα αγωνιστικά, θέτοντας την ίδια στιγμή στέρεα θεμέλια».

Ο Χένες πάντως, τον οποίο ευλόγησε ο Χίτσφελντ, βρέθηκε ένοχος για φοροδιαφυγή αν και η Μπάγερν δεν τον καθαίρεσε από την προεδρία της. Οπως και να έχει, αυτή η ιστορία δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως επηρέασε την πορεία της ομάδας του Γκουαρδιόλα προς την κορυφή της Μπουντεσλίγκα.

Ο Χίτσφλεντ στη δική του εποχή είχε επιχειρήσει να κατακτήσει για πρώτη φορά την Ευρώπη το 1999. Ωστόσο, η πόρτα προς την κορυφή σφραγίστηκε ερμητικά από το Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ηταν εκείνο το «δράμα» της τελευταίας στιγμής με την απίστευτη ανατροπή που κατέστησε Σερ τον Αλεξ Φέργκιουσον. Αν και εκείνη η ήττα ήταν όπως ισχυρίζεται ο Χίτσφελντ που έδειξε στη δική του ομάδα πως να νικάει, κάτι που επιβεβαιώθηκε δύο χρόνια αργότερα.

«Η αλήθεια είναι πως αν και εκείνη η ήττα στο “Καμπ Νόου” ήταν από τις χειρότερες εμπειρίες που βίωσα ποτέ, δεν μου προκάλεσε κανέναν εφιάλτη. Ακόμα θυμάμαι, καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο μετά τον τελικό, που ένας άνθρωπος της UEFA μου είπε: “Ποιος ξέρει; Ισως αυτό το μάθημα να είναι για καλό στο μέλλον! Εκείνη τη στιγμή ήθελα να τον σκοτώσω. Την επόμενη μέρα όμως είχα τη σπουδαιότερη συνάντηση ever με τους παίκτες μου. Πρώτα τους είπα πως η Μάντσεστερ μας έδωσε ένα καλό μάθημα για το ότι δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάμε, να παλεύουμε για τη νίκη και ότι αυτό που έκαναν, άξιζε το σεβασμό μας. Μετά τους άνοιξα τα μάτια στα λάθη που διέπραξαν στον τελικό και τους διαβεβαίωσα πως εάν ήμασταν ικανοί να μάθουμε από αυτά και να μην τα επαναλάβουμε, δεν θα αργούσαμε να κατακτήσουμε το Τσάμπιονς Λιγκ. Δύο χρόνια αργότερα βγήκα αληθινός!»