Ο Βέλα ξαναθύμισε wonderkid

Από μικρός έμαθε να ζει με το χάρισμά του, χωρίς να μοχθεί για να το καλλιεργήσει. Ο Κάρλος Βέλα έλαμψε απέναντι στη Μπαρτσελόνα και ο Θάνος Σαρρής γράφει για την διαρκή αναζήτηση της σταθερότητας.

Ήταν ένας από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που η φήμη προηγείται της εικόνας. Αρκετός κόσμος τον έμαθε από το Football Manager του 2005, όπου ήταν wonderkid. Είχε δηλαδή μάξιμουμ προοπτικές εξέλιξης σε παίκτη παγκόσμιας κλάσης. Οι ερευνητές του παιχνιδιού δεν τον είχαν αξιολογήσει κατά αυτόν τον τρόπο τυχαία. Στη χώρα του τον ήξεραν από τα 12, όταν αρκετές ομάδες προσπάθησαν να τον εντάξουν στα συστήματα υποδομής τους, αλλά εκείνος συμφώνησε με την Τσίβας, στην οποία συνυπήρξε με τον Τσιτσαρίτο. Στα 16 του έκανε scouts από όλο τον κόσμο να στραφούν προς το μέρος του, κατακτώντας με την Κ-17 του Μεξικού το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η ομάδα του διέλυσε 3-0 τη Βραζιλία στον τελικό και εκείνος χρίστηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με πέντε τέρματα.

Η Άρσεναλ ήταν εκείνη που αποφάσισε να επενδύσει στο ταλέντο του, παρότι γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να πάρει άδεια εργασίας άμεσα. Έτσι έδωσε 4. εκατομμύρια για να τον πάρει και τον παραχώρησε δανεικό. Ο Βενγκέρ είδε έναν εξελίξιμο παίκτη με τα στοιχεία που του αρέσουν. Γρήγορος, εξαιρετικός με τη μπάλα και με προσαρμοστικότητα, ικανός να παίξει τόσο στα άκρα, όσο και στην κορυφή, καθώς και ως κρυφός επιθετικός.  Ο Τσούτσο Ραμίρες, προπονητής του στην Εθνική του 2005 έπαιξε δίπλα στον μεγάλο Κανονιέρη του Μεξικού, τον Ούγο Σάντσες και από νωρίς φρόντισε να υπογραμμίσει μια ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε εκείνον και τον Βέλα, που έμοιαζε ως το νέο αστέρι της χώρας: «Ο Σάντσες έχτισε το ταλέντο με τη δουλειά και τις προπονήσεις. Στον Βέλα το χάρισμα ήρθε από τη φύση».

Οι Κανονιέρηδες τον δάνεισαν στη Θέλτα, στην οποία ωστόσο δεν έπαιξε ποτέ. Η ομάδα του Βίγο ήταν υπερπλήρης στις θέσεις ξένων και τον επέστρεψε, με αποτέλεσμα να δανειστεί εκ νέου στη Σαλαμάνκα. Στη Σεγούνδα ο Μεξικανός καθιερώθηκε στην επίθεση και έκανε μια γεμάτη χρονιά με 8 γκολ σε 31 ματς. Είχε έρθει η ώρα της Πριμέρα. Η Αρσεναλ επέλεξε να τον δανείσει εκ νέου στην Ισπανία, αυτή τη φορά στην Οσασούνα. Εκεί αγωνίστηκε περισσότερο ως αριστερό εξτρέμ και επέστρεψε στο Νησί με 32 συμμετοχές στις αποσκευές του.

Ο Βέλα επέστρεψε στην Άρσεναλ για να διεκδικήσει την καθιέρωση, αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ. «Γενικά δεν προσαρμόστηκα ποτέ στη ζωή του Λονδίνου, στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Δεν ήμουν χαρούμενος», παραδεχόταν ο ίδιος σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του στο Canal Plus το 2014. Παρότι από μικρός βρέθηκε στο επίκεντρο και βρέθηκε πριν καλά-καλά το καταλάβει να ανήκει στην Άρσεναλ, ο Μεξικανός δεν εθίστηκε στη δημοσιότητα. Δεν έφταιγε μόνο το Λονδίνο. Ο Βέλα δεν κατάφερε να πάρει μπροστά ούτε στη Γουέστ Μπρομ, όπου παραχωρήθηκε με τη μορφή δανεισμού.

Η παρουσία του στην Άρσεναλ συνέπεσε με μια μαύρη περίοδο στην Εθνική. Το 2010, μετά από μια αναμέτρηση με την Κολομβία, ο Βέλα ήταν ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που ξενύχτησαν για να το γιορτάσουν και τιμωρήθηκε από την Ομοσπονδία της χώρας του με εξάμηνο αποκλεισμό. Επέστρεψε για δύο φιλικά και τέλος. Για τρία χρόνια τόνιζε πως δεν είναι ψυχολογικά έτοιμος να αγωνιστεί για την εθνική, παρότι άλλαξε τρεις προπονητές. Το έκανε το 2014, αφού είχε προσαρμοστεί στο Σαν Σεμπαστιάν. Σημείωσε δύο γκολ με την Ολλανδία και έκανε τον προπονητή του να πει τα πράγματα όπως ακριβώς έχουν: «Μπορεί να κάνει τη διαφορά όταν θέλει. Το θέμα είναι ότι εκείνος αποφασίζει το πότε θέλει. Στο μυαλό του δεν θεωρεί ότι είναι κορυφαίος, παίζει καλά απλά επειδή του αρέσει» τόνιζε ο Μιγέλ Ερέρα.

Ο Βέλα στη Σοσιεδάδ είχε αρκετές ευκαιρίες για να ξαναβρεί το δρόμο του. Την πρώτη του σεζόν έκλεψε την παράσταση με ένα ψαλιδάκι και σημείωσε 12 γκολ, βγάζοντας γούστα παρέα με τον Γκριζμάν, ο οποίος τον αποθέωσε μετά την παράστασή του απέναντι στη Μπαρτσελόνα το βράδυ της Κυριακής. Την επόμενη, ήταν πρώτος σκόρερ με τον Αγιρέτσε στην ιστορική χρονιά της εξόδου του Champions League. Το 2014, η ομάδα του  Σεν Σεμπαστιάν αγόρασε το πλήρες πακέτο των δικαιωμάτων του και ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2018. Ο ίδιος τόνιζε ότι το Ανοέτα ήταν το σπίτι του, ωστόσο συνέχιζε να είναι εξαιρετικά ασταθής. Υπήρχαν ματς που έδειχνε την απίστευτη ικανότητά του, ωστόσο συχνά εξαφανιζόταν, έχοντας και έναν τραυματισμό στον μηνίσκο που τον επηρέασε.

Πέρυσι σημείωσε μόλις 4 γκολ και το καλοκαίρι το όνομά του ακούστηκε για το MLS, μιας και η σχέση του με το σύλλογο ήταν σε κρίση. Εθεάθη σε συναυλία στη Μαδρίτη χάνοντας προπόνηση τον Μάρτιο, ο κόσμος τον αποδοκίμασε μετά την εντός έδρας ήττα από τη Λας Πάλμας και ο Οσόριο τον άφηνε εκτός από τις αναμετρήσεις της εθνικής, έχοντας προηγουμένως συζητήσει με τον προπονητή του στη Σοσιεδάδ, Εουσέμπιο. 

Φέτος τον Σεπτέμβριο, ο ίδιος ο Μεξικανός βγήκε μπροστά και δήλωσε ότι είναι απόλυτα αφοσιωμένος στην ομάδα του και διαθέσιμος για την εθνική, εφόσον κληθεί. Ο Εουσέμπιο εντυπωσιασμένος παραδέχθηκε ότι θεωρείται ξανά με το σπαθί του βασικός. «Δείχνει πολύ χαρούμενος, δουλεύει σκληρά, βοηθάει την ομάδα», έλεγε χαρακτηριστικά. Από τότε, δίνει μόνιμα το «παρών» στο δεξί φτερό της επίθεσης και έχει ήδη τέσσερα γκολ, ένα λιγότερο από ότι πέρυσι όλη τη σεζόν. Απέναντι στη Μπαρτσελόνα, είχε δυο δοκάρια και η συνολική εμφάνισή του θύμισε γιατί κάποιοι κάποτε τον έχρισαν wonderkid. Στα 27 του, δείχνει να έχει δει αλλιώς το ποδόσφαιρο και να αποφασίζει να δουλέψει στο ταλέντο που του χαρίστηκε απλόχερα. Και η συνέχεια αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.