Πολλά κιλά... Παναθηναϊκός!

Πολλά κιλά... Παναθηναϊκός!

Πολλά κιλά... Παναθηναϊκός!

Ο Νίκος Αθανασίου γράφει για την ομάδα του Δώνη που δεν λύγισε ούτε κόντρα στον Άρη και τον ρέφερι Τζοβάρα, καταθέτωντας στο χορτάρι σπουδαία νοοτροπία μέχρι και το τελευταίο λεπτό!  

Παναθηναϊκός θα πει μαχητική ψυχή! Αυτό το σύνολο του Δώνη μαθαίνει να μην τα παρατά ποτέ, μαθαίνει να παίζει μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο και όταν πάνω στο χορτάρι δεν σταματάς να προσπαθείς μέχρι το φινάλε, όταν δείχνεις με κάθε τρόπο το «refuse to lose» που χαρακτηρίζει πρώτα τον προπονητή που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου, τότε το άθλημα τις περισσότερες φορές θα σε ανταμείψει για την πίστη και την επιμονή σου, ακόμη και στις περιπτώσεις που απέναντι σου δεν είναι μόνο ο αντίπαλος αλλά και ένας διαιτητής που θύμισε τις ένδοξες εποχές του ελληνικού ποδοσφαίρου με ένα πέναλτι... φάντασμα που ξεκάθαρα αλλοίωσε την εικόνα ολόκληρης της αναμέτρησης! Ο Τζοβάρας με το χέρι που φαντάστηκε στο γόνατο του Γιόχανσον επιβεβαίωσε το γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ομάδων θέλει σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια ξένους! Επιβεβαίωσε το γιατί το VAR είναι... μονόδρομος, ώστε κάποια στιγμή να σταματήσουν και στην Σούπερ Λιγκ οι αποφάσεις εκείνες που χαλάνε ένα παιχνίδι και κρίνουν σε μεγάλο βαθμό την εικόνα τους! Έχουν δει τόσα τα μάτια μας εδώ και είκοσι χρόνια, έλεος δηλαδή κάποια στιγμή, αφήστε μας να χαρούμε την μπαλίτσα, όπως την χαιρόμαστε όταν βλέπουμε τα σπουδαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και το Champions League!

Αρκετά, όμως, με τον Τζοβάρα.

Ο Παναθηναϊκός πέρασε αλώβητος από το Βικελίδης, δεν λύγισε ούτε και στην έδρα του Άρη και παρότι δεν έβαλε στο σακούλι τους τρεις βαθμούς της νίκης, πήρε κάτι πολύ σημαντικό απόψε. Ίσως και σημαντικότερο. Πήρε το άριστα στην νοοτροπία. Έστω και αν άργησε να ηρεμήσει από τα δύο πέναλτι στο τέταρτο που έδειξε ο ρέφερι, έστω και αν δεν κατάφερε να βγάλει «καθαρές» ευκαιρίες στο διάστημα που πίεζε στο δεύτερο μέρος, με εξαίρεση εκείνη του Έργκους Κάτσε, έστω και αν αρκετοί από τους δημιουργικούς του ήταν σε άσχημο βράδυ και η ανάπτυξη περιορίστηκε από αριστερά μετά την αναγκαστική αλλαγή του Γιόχανσον και την μετακίνηση του Πούγγουρα σε θέση δεξιού μπακ. Ήταν ξεκάθαρο το καλοκαίρι, έγινε ακόμη περισσότερο στην πορεία της σεζόν, πως αυτό το ρόστερ έχει μεγάλη ανάγκη από έναν δημιουργικό ποδοσφαιριστή στον άξονα που θα ανεβάσει επίπεδο ολόκληρη την λειτουργία του «τριφυλλιού» στον τρόπο που «χτίζει» το παιχνίδι του.

Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο όπου ο Άρης πίεζε σαν τρελός και είχε άρτια ανασταλτική λειτουργία, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να φανεί απειλητικός και να βρει σωστές επιλογές στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου, είτε από τον άξονα είτε από τα άκρα.

Οι «πράσινοι», όμως,  από το 65' και μετά έκλεισαν τον... σκασμένο από το πρέσινγκ Άρη στο αμυντικό του τρίτο(69-31 η κατοχή), είχαν έντεκα παίκτες από την σέντρα και πάνω ενώ ο Δώνης το... πείραξε αρκετά το ματς, πήρε όλα τα ρίσκα που μπορούσε με το 3-5-2 (δύο φορ, ο Χατζηγιοβάνης δεξί μπακ-χαφ, ο Ινσούα στόπερ) και τελικά δικαιώθηκε, καθώς η ομάδα του βρήκε το γκολ της ισοφάρισης στο φινάλε, με μία φάση που λογικά προήλθε από τα αριστερά, έπειτα από την ντρίμπλα και την σέντρα του Χατζηθεοδωρίδη που ήρθε από τον πάγκο και βοήθησε αρκετά.

Εκτός, βέβαια, από την δική του πίστη, επιμονή και υπομονή, ο Παναθηναϊκός είχε και ως... σύμμαχο τον Άρη, ο οποίος δεν μπόρεσε να εκμεταλλευθεί το ανοιχτό γήπεδο που με τις κατάλληλες πάσες έβρισκε στο επιθετικό τρανζίσιον. Κακές επιλογές στην τελική πάσα και πρόχειρες εκτελέσεις κράτησαν ζωντανό το «τριφύλλι» στο ματς και το παρακινδυνευμένο αλλά άριστα εκτελέσμενο αλά Πανένκα πέναλτι του Χατζηγιοβάνη στο 93' έδωσε έναν υπερπολύτιμο και πέρα για πέρα δίκαιο βαθμό στην ομάδα του Δώνη. 

Σε ατομικό επίπεδο, ο superman Διούδης ήταν λες και δεν συνέβη ποτέ ο σοβαρός τραυματισμός στο Φάληρο. Το πιο σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να αποβάλλεις την όποια φοβία και ο Έλληνας πορτιέρο φαίνεται πως το διάστημα της αποχής έκανε εξαιρετική δουλειά και παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς κρίκους αυτής της ομάδας. Έπιασε το πέναλτι, έβγαλε το τετ-α-τετ με τον Γιουνές και ήταν εξαιρετικός κάτω από τα δοκάρια.

Καλό παιχνίδι από τους τρεις στόπερ, καλός και ο Ινσούα που έπαιξε με την φωτιά και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα νεύρα του με συνεχείς διαμαρτυρίες προς τον διαιτητή που θα μπορούσαν να φέρουν δεύτερη κίτρινη. Στον αντίποδα, όμως, η κόκκινη ήρθε από τον Μακέντα με μία εντελώς ανοήτη ενέργεια που άφησε τον Παναθηναϊκό με δέκα σε ένα σημείο που πίεζε ασφυκτικά. Για να είμαστε δίκαιοι, βέβαια, ο Ιταλός θα μπορούσε να βρίσκεται στα αποδυτήρια από το πρώτο ημίχρονο όταν και χτύπησε εκτός φάσης τον Βελέθ.

Ο Μπουζούκης εκτός από το κερδισμένο πέναλτι είχε και την πολύ καλή κάθετη στον Κάτσε, ο Χατζηγιοβάνης πήρε το χτύπημα της ισοφάρισης ενώ σε μέτριο βράδυ ήταν τόσο ο Αλβανός μέσος όσο πολύ περισσότερο ο Κουρμπέλης.

Τα απολύτως απαραίτητα αλλά σωστά από τον Δώνη, έδωσε πνοή ο Χατζηθεοδωρίδης με την είσοδό του στην αριστερή πλευρά.

Υ.Γ1: Παλαιότερα, σε ανάλογες περιπτώσεις που ένας ρέφερι συμπεριφερόταν στον Παναθηναϊκό λες και είναι ο... Ακράτητος, γράφαμε πως η διοίκηση έχει αποτυχεί στο να έχει η ομάδα το «50-50» πάνω στο χορτάρι. Πλέον κάτι ανάλογο θα ήταν ανέκδοτο. Και αστείο μαζί, να ζητάς από την διοίκηση που οδήγησε στο -6 φέτος, στην αφαίρεση 6 βαθμών πέρυσι, στην τιμωρία από την ΟΥΕΦΑ και τον παραλίγο υποβιβασμό, να ασχοληθεί με την διαιτησία.

Δεν υπάρχει, όμως, λόγος ανησυχίας. Έρχονται τα 47 εκατομμύρια του Παϊρότζ, έρχεται η εκτόξευση!

Best of internet