Η ομάδα δεν φταίει σε τίποτα...

Τα φιλικά ολοκληρώθηκαν, αναδεικνύοντας από την μία την καλή, συντονισμένη και στοχευμένη δουλειά που κάνει ο Δώνης για να παρουσιάσει ένα ανταγωνιστικό σύνολο και από την άλλη την τεράστια έλλειψη ποιότητας κυρίως στο δημιουργικό κομμάτι, και πλέον μετράμε αντίστροφα για την έναρξη του φετινού πρωταθλήματος, ενός πρωταθλήματος στο οποίο ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά στην ιστορία του μπαίνει με στόχους που καμία σχέση δεν έχουν με την ιστορία και το μέγεθός του. Το να σβήσει το γρηγορότερο δυνατό το -6 για να μην έχει σοβαρούς μπελάδες και το να κάνει απλά μία αξιοπρεπή πορεία στην Σούπερ Λιγκ δεν είναι στόχοι που μπορούν να έχουν σχέση με τον σύλλογο.

Έχουν σχέση, όμως, με την ανεκδιήγητη και επικίνδυνη ποδοσφαιρικά διοίκηση του Γιάννη Αλαφούζου, ο οποίος τον τελευταίο ενάμισι χρόνο οδηγεί το κλαμπ όλο και πιο χαμηλά σε όλα τα επίπεδα και αυτό το δημιούργημα έχει την υπογραφή του. Από την εταιρία που είναι διαλυμένη, υπολειτουργεί με είκοσι άτομα απλήρωτο προσωπικό και δεν έχει καταφέρει 20 Αυγούστου να βγάλει διαρκείας, μέχρι την ομάδα που τιμωρήθηκε από την ΟΥΕΦΑ, ξεκινά με -6 την χρονιά, απαγόρευση μεταγραφών και θα παίζει στο ΟΑΚΑ!

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού, όπως είναι λογικό, βρίσκεται στα... κάγκελα! Και ας μην εκφράζεται όλη αυτή η οργή συντονισμένα, συνολικά και με τρόπο που θα θύμιζε άλλες εποχές. Δεν είναι ώρα να ανοίξουμε τούτη την κουβέντα και να αναλύσουμε το γιατί συμβαίνει αυτό αλλά περιθώρια πλέον δεν υπάρχουν.

Ο κόσμος δεν θέλει ούτε μέρα, ούτε λεπτό παραπάνω να διοικείται ο σύλλογος από τον άνθρωπο που μετά την προσπάθεια της πρώτης πενταετίας(στην οποία ορθώς στηρίχθηκε από όλο τον οργανισμό του συλλόγου γιατί έδειχνε πως το πάλευε όντας απολύτως μόνος του και δυστυχώς κανείς δεν έχει την μαγική σφαίρα που θα έδειχνε την καταστροφική μανία των τελευταίων 18 μηνών) κάνει ότι μπορεί για να φέρει το ᾽᾽τριφύλλι᾽᾽στην χειρότερη δυνατή κατάσταση της ιστορίας του και είναι απόλυτα κατανοητά όλα τα συναισθήματα που φέρνει αυτή η ιστορία. Είτε πρόκειται για οργή, είτε για απόλυτο ξενέρωμα που οδηγεί στην αποχή από την καθημερινότητα της ομάδας και το γήπεδο.

Μία μικρή παρένθεση. Το ότι ο κόσμος δεν θέλει να βλέπει ούτε... ζωγραφιστό τον Αλαφούζο δεν σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός θα πρέπει με το ζόρι να γυρίσει διοικητική σελίδα και να περάσει στα χέρια ενός άγνωστου fund, στο οποίο κανείς δεν γνωρίζει ποιος βρίσκεται από πίσω, κανείς δεν γνωρίζει τι σκοπούς έχει για το κλαμπ και πως ακριβώς θα διασφαλιστεί η επιστροφή στην κανονικότητα. Όταν τα μάθουμε όλα αυτά, όταν ο Παϊρότζ διαχειριστεί την υπόθεση με απόλυτη διαφάνεια και ξεκάθαρα λόγια, εδώ θα είμαστε να κρίνουμε τα δεδομένα, με την ευχή να είναι όλα φυσιολογικά και να μην μπλέξει το ᾽᾽τριφύλλι᾽᾽σε μεγαλύτερες περιπέτειες από εκείνες που ζει στο σήμερα. Κλείνει η παρένθεση, υπενθυμίζοντας πως η πιο σίγουρη λύση είναι μία, αποτελεί μονόδρομο και αφορά την ανάληψη των χρεών από τον Αλαφούζο και την παραχώρηση των μετοχών στον Ερασιτέχνη.

Ο κόσμος, λοιπόν, είναι είτε εξαγριωμένος είτε απαθής αλλά ο Παναθηναϊκός ξεκινά την επόμενη Κυριακή την πιο δύσκολη χρονιά της ιστορίας του. Δυστυχώς, ένα σημαντικό κομμάτι εκείνων που έχουν το κουράγιο να ασχολούνται ακόμη, δεν το έχουν καταλάβει. Η ωμή πραγματικότητα, όμως, είναι αυτή. Μιλάμε για μία χρονιά απόλυτα επικίνδυνη για την ιστορία και την βιωσιμότητα του συλλόγου.

Η ομάδα δεν φταίει σε τίποτα. Το τριφύλλι στην καρδιά ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί, είτε μεγαλομέτοχος είναι ο Αλαφούζος, είτε ο Γιαννακόπουλος, είτε ο Πιενγκπονσάντ. Δεν φταίει σε τίποτα ο Δώνης και τα πιτσιρίκια του να πληρώσουν τα σπασμένα από την τραγική διοίκηση του Αλαφούζου, θα είναι αμαρτία και μάλιστα μεγάλη αυτή η έκδοση να παραμείνει μόνη της στο παγωμένο και αχανές ΟΑΚΑ.

Φυσικά, όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, ο καθένας έχει το δικαίωμα να πράξει αυτό που νιώθει. Απόλυτα σεβαστό το ‘’όσο είναι ο Αλαφούζος εγώ δεν πατάω στο γήπεδο᾽᾽, απόλυτα σεβαστό και το ᾽᾽δεν δίνω ούτε ευρώ σε αυτή την διοίκηση᾽᾽!

Απλά θα πρέπει όσοι έχουν ακόμη κουράγιο και είναι στο ᾽᾽πάω δεν πάω´´ να σκεφτούν το εξής:

Μία ομάδα με -6, μία ομάδα με πολύ χαμηλό ποιοτικό ταβάνι, μία ομάδα που την... πέταξε στο ΟΑΚΑ ο μεγαλομέτοχος της, μία ομάδα με αρκετά πιτσιρίκια στην σύνθεσή της, πως θα πάρει τα πάνω της όταν παίζει μπροστά σε 4-5.000 κόσμο, πως θα μπορέσει να ανταπεξέλθει όταν σε κάθε παιχνίδι θα είναι σαν να παίζει... εκτός έδρας; Πως θα έχει καλές πιθανότητες να παίρνει βαθμούς μακριά από την Αθήνα, όταν το πέταλο των φιλοξενούμενων θα είναι άδειο;

Και για να το κάνουμε πιο... ωμό. Αν ο Παναθηναϊκός φέτος κινδυνεύσει, αν ο Παναθηναϊκός φέτος μπει σε περιπέτειες, ούτε ο Αλαφούζος θα στεναχωρηθεί, ούτε ο Ταϊλανδός, ούτε κανένας από τους ανίκανους συμβουλάτορες που έχει δίπλα του ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ. Γιατί δεν νοιώθουν, γιατί δεν τους νοιάζει, γιατί δεν ξέρουν τι θα πει αγάπη για τον σύλλογο.

Πάλι θα χάσουμε τον ύπνο μας, εγώ, εσύ, αυτός που θέλει να πάει στο γήπεδο, αυτός που δεν θέλει να πάει στο γήπεδο, αυτός που είναι έτοιμος να στηρίξει τούτη την ομάδα και αυτός που θέλει πρώτα να δει και μετά να αποφασίσει.

Γιατί ο Παναθηναϊκός είναι Παναθηναϊκός, όποιος και αν βρίσκεται στην μετοχική του σύνθεση...

Υ.Γ1: Στην αρχή του καλοκαιριού ο Παναθηναϊκός απέκτησε τον Μάρκο Σιφναίο. Ένα παλικαράκι που πέρυσι έβαλε πέντε γκολ στην Ινδία και θεωρείται ένα καλό ταλέντο. Κάτι θα είδε ο Νταμπίζας για να του προσφέρει τριετές συμβόλαιο. Τελειώνει η προετοιμασία και δεν τον έχουμε δει ούτε λεπτό σε φιλικό την ώρα που όλοι οι παίκτες του ρόστερ έχουν πάρει ευκαιρία να δείξουν πράγματα στον Δώνη, την ώρα που στο έμψυχο δυναμικό δεν υπάρχει ο βασικός σέντερ φορ. Από τα περίεργα του φετινού καλοκαιριού, δίχως άλλο...