Καιρός ήταν!

Κάπου θα έσπαγε το ρόδι. Δεν υπήρχε περίπτωση. Η φετινή αγωνιστική έκδοση του Παναθηναϊκού που τόσα έχει τραβήξει από τις καταστροφικές τάσεις του Γιάννη Αλαφούζου, άξιζε πολύ νωρίτερα να πανηγυρίσει την πρώτη νίκη μακριά από την Λεωφόρο. Θα μπορούσε να είχε γίνει στα Χανιά την πρώτη αγωνιστική, στην Λαμία, στην Ξάνθη, στην Τρίπολη. Δεν έγινε. Κάπως έτσι το «τριφύλλι» δημιούργησε μια αρνητική παράδοση και μία... περίεργη ψυχολογική κατάσταση εκτός έδρας. Πέρασαν εννιά μήνες από το τελευταίο «διπλό» στο πρωτάθλημα, φτάσαμε 22η αγωνιστική και Καθαρά Δευτέρα αλλά ο Παναθηναϊκός δεν πέταξε χαρταετό και στην Λάρισα! Αμαρτία θα ήταν μετά από ένα τόσο όμορφο τριήμερο να επιστρέφαμε στην πραγματικότητα με ακόμη μία ξενέρα, έτσι δεν είναι;

Ο Παναθηναϊκός ήταν συγκεντρωμένος από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Έβγαλε περισσότερη θέληση και διάθεση ειδικά στο πρώτο μέρος, πήρε το γκολ στην πρώτη του... επίσκεψη στην περιοχή της ΑΕΛ και κυρίως δεν είχε αυτά τα παιδικά, χαζά λάθη στην ανασταλτική του λειτουργία που θα έδιναν δυνατότητα σε μία το λιγότερο μέτρια δημιουργικά ομάδα, να του προκαλέσει κινδύνους. Το πάθημα στα Γιάννενα με τα «δώρα» φαίνεται πως έγινε μάθημα και το «τριφύλλι» πήρε την νίκη πολύ πιο εύκολα απ'ότι φανερώνει το τελικό 1-0, μιας και δεν απειλήθηκε καθόλου από την ΑΕΛ.

Η πρώτη νίκη μακριά από την Λεωφόρο ήρθε, κυρίως, χάρη:

*Στην εξαιρετική συνεργασία Δώνη-Λουντ στην φάση του γκολ και στο εξαιρετικό «τελείωμα» του Φινλανδού, ο οποίος ήταν και ο κορυφαίος της ομάδας του. Θα είναι κρίμα να φύγει και αυτός ο αξιόλογος ποδοσφαιριστής που αποτελεί μεγάλο «εργαλείο» στα χέρια κάθε προπονητή. Στα άκρα μπορεί να παίξει, ως «8άρι» μπορεί να παίξει και φυσικά ως επιτελικός. Παίκτης με σωστή νοοτροπία ακόμη και το διάστημα που ο Παναθηναϊκός προσφερόταν για... χαβαλέ, προσφυγές και φευγιό.

*Στην απόλυτη συγκέντρωση των «πρασίνων» στο τακτικό κομμάτι, ειδικά σε φάση άμυνας. Με εξαίρεση ένα δεκάλεπτο στο δεύτερο ημίχρονο που ο ρυθμός άνοιξε, ο Παναθηναϊκός πήγε το ματς στα μέτρα του, είχε σωστές αλληλοκαλύψεις, ορθές αντιδράσεις σε 2-3 φάσεις που ήταν στην... κόψη και χωρίς να δεχθεί «καθαρή» ευκαιρία κράτησε εύκολα το μηδέν στα μετόπισθεν.

Αυτή η νίκη εκτός από την «σφραγίδα» του Λουντ, έχει και εκείνη του Ουζουνίδη. Η μαγκιά του Έλληνα τεχνικού είναι στον τρόπο που καταφέρνει να προσαρμόζεται στα αγωνιστικά δεδομένα που προκύπτουν στο φετινό... τρελοκομείο. Γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως αυτό το ρόστερ που έχει στα χέρια του δεν μπορεί-ειδικά- μακριά από την Λεωφόρο να μπαίνει στο γήπεδο για να κυριαρχήσει, να παίξει καλό ποδόσφαιρο, να πάρει το ματς με την ανωτερότητά του. Μια ανωτερότητα που δεν υπάρχει. Κακά τα ψέμματα. Από την μεσαία γραμμή και μπροστά η ποιότητα έχει εξαφανιστεί ενώ στον άξονα τα χαρακτηριστικά των Τζανδάρη, Κάτσε και Κουρμπέλη προσφέρουν περισσότερα ανασταλτικά παρά δημιουργικά.

Οπότε μέχρι το τέλος του μαρτυρίου, αυτός ο Παναθηναϊκός θα έχει ως προτεραιότητα να μην δέχεται γκολ, να είναι «σφιχτός» πίσω, να πηγαίνει όλα τα παιχνίδια στο «μισό-μηδέν» και να εκμεταλλεύεται στο έπακρο, με όσο κυνισμό μπορεί να έχει, τις λίγες φάσεις που θα «φτιάχνει» μπροστά.

Αυτό έκανε απόψε με... θρησκευτική ευλάβεια στο «AEL FC Arena» και κάπως έτσι πήρε μια νίκη που του δίνει την δυνατότητα να παλέψει με όσες ελπίδες υπάρχουν για την πέμπτη θέση. Δεν είναι εύκολο, μπροστά στο διοικητικό χάος που υπάρχει ίσως και να μην έχει και τόση σημασία, αλλά Παναθηναϊκός είσαι και αποτελεί αυτοσκοπό η ύπαρξη στόχου, ακόμη και αν αυτός δεν έχει καμία σχέση με το μέγεθος του κλαμπ...

Υ.Γ1: Η δουλοπρέπεια και η υποτακτικότητα σε όλο της το μεγαλείο, μέσα από μία φωτογραφία. Καφεδάκι, αγκαλίτσες, φιλάκια και τα... σχετικά με τον Κούγια; Και όλα αυτά μερικές ώρες μετά από προκλητικότατες δηλώσεις εις βάρος του συλλόγου; Πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός σου λέει μετά. Δεν έχει πάτο το βαρέλι.

Υ.Γ2: Περαστικά στο team του Φαλήρου. Ξέρουν αυτοί.

Υ.Γ3: Ανακοίνωση για «χειρουργείο» στο ημίχρονο, σε ένα παιχνίδι που το «έγκλημα» έχει γίνει σε βάρος του Παναθηναϊκού με το οφ-σάιντ «φάντασμα» στο 76'; Εικονική πραγματικότητα...