Νίκησε, αλλά χωρίς σχέδιο...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για τον τρόπο παιχνιδιού, που... δεν έχει η Εθνική Ελλάδας, όπως μας έδειξε και στο ματς με την Κύπρο κι' ας πήρε το τρίποντο...

Νίκησε, αλλά χωρίς σχέδιο...
Δεν με ενοχλούσαν ποτέ οι φτωχές νίκες με 1-0 και χωρίς καλό ποδόσφαιρο, οι οποίες προκαλούσαν τόσες πολλές συζητήσεις και γκρίνιες τα προηγούμενα χρόνια. Οχι μόνο δεν με ενοχλούσαν, αλλά έγραφα τότε, ότι θα τις εκτιμήσουμε όταν θα μας λείψουν. Αυτές οι νίκες ήταν προϊόν σχεδιασμού, απόφασης και τρόπου παιχνιδιού.
 
Η Εθνική Ελλάδας ήταν μία ομάδα που περίμενε τον αντίπαλο, σχεδόν όποιος κι' αν ήταν αυτός, που δεν τον άφηνε να τις κάνει φάσεις, παρά με το σταγονόμετρο και έβρισκε τον τρόπο είτε λόγο ταλέντου κάποιων παικτών, είτε λόγω δουλειάς στις στημένες φάσεις και όχι μόνο να βρίσκει το ένα γκολ που χρειάζονταν για να πάρει τα ματς.
Μπορεί να μην είναι το πιο ωραίο θέαμα για έναν ουδέτερο θεατή, μπορεί αυτό το ποδόσφαιρο να μην εξιτάρει, αλλά ήταν ένας σχεδιασμένος από την αρχή ως το τέλος τρόπος παιχνιδιού. Και ήταν αποτελεσματικός.
 
Η Εθνική Ελλάδας στην εποχή Σκίμπε μετράει ήδη δύο νίκες στα προκριματικά. Μία με το Γιβραλτάρ εκτός και μία (την πρόσφατη) με την Κύπρο εντός. Το κλίμα έχει αλλάξει, η διάθεση και το κέφι των παικτών θυμίζει την ομάδα πριν την εφιαλτική τελευταία διετία, αλλά ο τρόπος παιχνιδιού δεν θυμίζει τίποτα.
 
Μπορεί να έχουμε δύο νίκες, αλλά δεν τις έχουμε με σχέδιο. Ο Σκίμπε έχει αποφασίσει ότι αυτή η ομάδα δεν πρέπει να περιμένει, τουλάχιστον όχι σε αυτού του είδους τα ματς, αλλά να παίζει, να είναι αυτή που έχει την μπάλα στα πόδια που προσπαθεί να δημιουργήσει και να φτιάξει πράγματα μέσα στο παιχνίδι. Κανένα πρόβλημα. Για την ακρίβεια ακόμη καλύτερο σχέδιο από το προηγούμενο, αν μπορέσουμε να το εφαρμόσουμε.
 
Ακόμη όμως αυτό δεν το βλέπουμε να συμβαίνει. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό θέλει να κάνει η ομάδα, αλλά καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να το κάνει, τουλάχιστον όχι ακόμη... Δεν το έχει πληρώσει η Εθνική ως τώρα γιατί δεν βρέθηκε στο δρόμο της ομάδα που να μπόρεσε να την κάνει να το πληρώσει. Ούτε το Γιβραλτάρ, ούτε η Κύπρος (σε μεγάλο βαθμό) μας έβαλαν δύσκολα. Η Κύπρος ως ομάδα από την Εθνική έμοιαζε καλύτερη, αλλά η Κύπρος δεν έχει Μανωλά, Παπασταθόπουλου, Μήτρογλου, Φορτούνη...
 
Μοιραία λοιπόν αν και στα σημεία ήταν καλύτερη ως ομάδα έχασε από μία χειρότερη ομάδα, την Ελλάδα η οποία έχει πολύ μεγαλύτερη ποιότητα στο ρόστερ της. Η νίκη είναι νίκη και την κρατάς, για την ακρίβεια την προσέχεις ως κόρη οφθαλμού εδώ που έχουμε φτάσει. Αλλά ο τρόπος παιχνιδιού είναι τόσο ελαττωματικός που το μόνο που μπορείς να κρατήσεις είναι αυτή η πίεση ψηλά που δοκιμάζουν οι διεθνείς σε τακτά χρονικά διαστήματα μέσα στο ματς.
 
Η επιθετική άμυνα ήταν το μόνο που ξεχώριζες με την πρώτη ματιά και αυτή που μας έδωσε και το πρώτο γκολ κόντρα στην Κύπρο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κρατήσουμε και να βελτιώσουμε, κατά τα λοιπά ο τρόπος που παίζει η Εθνική ομάδα δεν έχει τίποτα άλλο μέσα του. Ακόμη και τα στημένα στα οποία μπορούμε να γίνουμε εξπέρ με τους παίκτες που διαθέτει το ρόστερ μας, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και δεν μοιάζουν δουλεμένα...
 
Γενικά οι νίκες είναι αυτές που μας καίνε αυτή τη στιγμή και αυτές ψάχνουμε. Δεν ενοχλούμαι λοιπόν από τον τρόπο που παίζουμε, επειδή δεν είναι όμορφος στο μάτι, δεν με τρομάζει το να κερδίζουμε και να μην αρέσει το ποδόσφαιρό μας. Το αντίθετο, απλώς επισημαίνω ότι με αυτόν τον τρόπο που παίζουμε ο κίνδυνος να μην συνεχίσουν να έρχονται οι νίκες είναι μεγάλος. Αυτή η ομάδα έχει πρόβλημα αγωνιστικής ταυτότητας και αγωνιστικού προσανατολισμού και αυτό αν συνεχιστεί αργά ή γρήγορα θα το πληρώσει, ακόμη και σε ματς όπως το επερχόμενο με την Εσθονία εκτός...

Best of internet