Η Κυριακή του... 10-0

O Διονύσης Δελλής γράφει για το «άγριο» ενστικτώδες come back του πρωταθλητή Ολυμπιακού κόντρα στην ΑΕΚ.

Είχε να συμβεί κοντά... επτά μήνες. Από εκείνο το 3-1 με τον Παναθηναϊκό, στις 13 Μαρτίου, λες και προέκυψε ένας ανεξήγητος κατήφορος.
 
Η απώλεια του κυπέλλου με μια εμφάνιση αποκαρδιωτική στον τελικό. 

Η απόφαση του Μάρκο Σίλβα να αποχωρήσει, στο ξεκίνημα της προετοιμασίας. 

Ο σοκαριστικός αποκλεισμός από την Μπέερ Σεβά και ο «υποβιβασμός» της ευρωπαϊκής περιπέτειας σε επίπεδο Europa League. 

Ακόμη και τα τελευταία, με τις απανωτές ήττες από Λάρισα και ΑΠΟΕΛ. 

Επτά ολόκληροι μήνες, όπου ο Ολυμπιακός έμοιαζε έξω από τα νερά του. Πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα για ένα απαιτητικό κλαμπ «εθισμένο» σε επιτυχίες.

Και εκεί που χθες βράδυ η κατάσταση είχε πάρει για μια φορά ακόμη, το τελευταίο διάστημα, «χαρακτήρα» οριακό; Μια ποδοσφαιρική έκρηξη. Κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια νίκη κόντρα στην ΑΕΚ. Κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα εμφατικό σκορ σε ένα ματς τέτοιας αντιπαλότητας. Ένα «άγριο» ενστικτώδες come back. Ένα «ξύπνημα» που η συνέχεια θα δείξει, αν είναι παρένθεση ή ο επόμενος... κανόνας.

Δεν λύθηκαν τα προβλήματα σε μια νύχτα. Δεν υπάρχει κάποιος στην κοινωνία των Ερυθρόλευκων, που να θεωρεί σήμερα ότι όλα είναι πλέον στη θέση τους. Ότι όλα άλλαξαν έτσι ξαφνικά. Δεν είναι ο Ολυμπιακός άλλωστε, ένας «οργανισμός» που ψάχνει για δικαιολογίες. Κάθε δίκαιος παρατηρητής θα του αναγνωρίσει, ότι σε περιόδους που τα πράγματα δεν του πηγαίνουν καλά, δεν τα βάζει με τους άλλους. Τα έχει με τον εαυτό του. Και έτσι θα συνεχίσει. Γιατί αυτό πρέπει να συμβαίνει, όταν έχεις απαιτήσεις «πρωταθλητισμού».  

Είναι όμως σπουδαίο να καταφέρνεις να «αντιδράσεις» σε μια στιγμή, που μοιάζει πραγματικά κατάλληλη. Όταν όλοι έχουν στρέψει το βλέμμα τους πάνω σου, περιμένοντας (ή και... προσδοκώντας σε) «τέλος εποχής». Για κανέναν άλλο δεν θα τελείωνε η σεζόν από την 4η αγωνιστική, με οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Τους Πειραιώτες όμως τους περίμεναν όλοι στην γωνία, για να διαπιστώσουν το «φινάλε» τους. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα λένε την ιστορία... διαφορετικά. 

Η χθεσινή Κυριακή, δεν ήταν μια με νίκη σε ένα μεγάλο ματς. Δεν είναι καν η επόμενη μέρα μιας αναμέτρησης, που όλα κύλησαν με τρόπο ιδεατό. Είναι εκείνη του... 10-0 για τους Ερυθρόλευκους. Το 3-0 στο "Καραϊσκάκης". Ακόμη όμως και του 7-0 των Νέων που έδειξαν τον δρόμο (έστω και αν σε άλλο σκορ, οι περισσότεροι θα αγνοούσαμε καν την τέλεση αυτού του παιχνιδιού) κατά το σύνηθες κλισέ. 

Η Κυριακή που ο Ολυμπιακός, υπενθύμισε στον εαυτό του, πως πρόκειται για μια ομάδα που αποφασίζει την μοίρα της. Κάτι σαν το we rule this land που κοσμεί την είσοδο προς τον αγωνιστικό χώρο, στο Φαληρικό γήπεδο.

Το 24ώρο που έφτιαξε το κέφι όλων εκείνων, που έχουν μπροστά τους έναν ολόκληρο μαραθώνιο έξι μηνών μέχρι την πραγματική ώρα της κρίσης. Μέχρι την ολοκλήρωση και αυτού του πρωταθλήματος. Το χρονικό σημείο όπου όντως θα υπάρξει ο διαχωρισμός, ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία. 

Δεν τελείωσε η σεζόν χθες βράδυ. Ούτε για τον Ολυμπιακό, ούτε βεβαίως για την ΑΕΚ που με τη σειρά της έχει μια ολόκληρη χρονιά μπροστά για να «επανορθώσει». 

Τώρα αρχίζει... Και αρχίζει για όλους. Η πραγματική αφετηρία, έμελλε να προηγείται ελάχιστα της δεύτερης φετινής διακοπής... 

 

Best of internet