Τουλάχιστον... μετρήθηκε ο Αλαφούζος

Στην “πράσινη” ΠΑΕ, επί ημερών Αλαφούζου, υπάρχει μια αντίληψη της πραγματικότητας πολύ... ιδιαίτερη. Αλλά και κάποιων εννοιών, όπως “συνέπεια, αξιοπρέπεια, αξιοπιστία”. Ο παραμορφωτικός φακός του πρόσκαιρου συμφέροντος είναι που χαλάει τη δουλειά: Άλλοτε με τον “Γαύρο” παραμάσχαλα στο CAS, άλλοτε απουσιάζοντας από κει που δίνονται οι μάχες κι άλλοτε αλαμπρατσέτα με τις Γκρανκάσες, να το παίζουν... “μέγεθος”, κατά φαντασίαν... θεσμικό. Μεγάλο μέγεθος είναι ο Παναθηναϊκός, φυσικά. Αλλά επειδή καθημερινά μετριέται και το μέγεθος των παραγόντων του, όπως όλων των ομάδων, τελευταίως οι πράσινοι φθίνουν...

Φθίνουν, διότι είναι περιορισμένες οι οικονομικές τους δυνατότητες και προσπαθούν να προσαρμόσουν μέσα τους τα πάντα, περνώντας από το κρεβάτι του Προκρούστη. Φέρνουν τον Ταβλαρίδη και ένα σωρό κόσμος προσπαθεί να μας διαβεβαιώσει πως ήρθε το υβρίδιο Μέλμπεργκ/Κοντρέρας... “Χυλόπιτα” από τον Κονέ – στο τρελάδικο ο ποδοσφαιριστής... Και το πιο... διασκεδαστικό: αντί να προσπαθήσουν να “κρύψουν” τις αδυναμίες τους συμπράττοντας, τις αναδεικνύουν σχεδόν... αφελώς με τις αυτόνομες – παναθεμά τες – επιλογές τους, σε ζητήματα που απαιτείται και μια κάποια παραγοντική στόφα ή εμπειρία.

Αισθάνθηκαν “ριγμένοι”, που ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα, η ΑΕΚ το κύπελλο κι ο ΠΑΟΚ την πρωτιά και το εισιτήριο για το Champions League στα playoffs κι ο Παναθηναϊκός έμεινε με άδεια χέρια. Kαι άρχισαν τα... μουτσουνάκια, σαν τα κακομαθημένα... πλουσιόπαιδα, που ήρθε μια στιγμή στην ιστορία που ο μπαμπάς αρνείται να τους αγοράσει το καινούριο... κάμπριο. Εκεί ξεκίνησαν και με τις γνωστές... μεγαλοαστικές συμπεριφορές σνομπισμού και κακεντρέχειας, να υποβαθμίζουν τις κοινές δράσεις με τους υπόλοιπους και να αναζητούν τρόπους για να δείξουν τον τάχα σπουδαίο ρόλο που μπορούν να παίξουν μόνοι τους: Πρώτα διαφοροποίηση από την στρατηγική των “12”, ύστερα απουσία προέδρου από την μάζωξη στο Μακεδονία Παλάς και τέλος χαριτωμένα απογεύματα για τσάι με τον Γκιρτζίκη...

Οκ... Ο κος Αλαφούζος αποφάσισε να κάνει ένα βήμα εμπρός και μόνος του, διότι πίστεψε (;) πως “μετράει”. Τουλάχιστον... μετρήθηκε λοιπόν και μάλιστα με δική του πρωτοβουλία. Και αγνοήθηκε... Από όλους. Τους “12”, τον ΠΑΟΚ, την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό. Άρα... δεν “μετράει” και τόσο όσο πίστευε. Για να είμαστε ειλικρινείς και ωραίοι, δεν... πιάνει μία, όχι “δεν μετράει” απλώς. Κανείς δεν πήρε στα σοβαρά την πρωτοβουλία αυτή. Εκτός ίσως από τον... Γκιρτζίκη.

Σήμερα ποια εντύπωση έχει ο ίδιος ο Γιάννης Αλαφούζος για το “μέγεθός” του;

Υγ Δε μπορώ να εκφέρω ακόμη άποψη και να σχολιάσω το διαφαινόμενο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του ΠΑΟΚ με Ματέους. Μια μεταγραφική σεζόν άλλωστε, πότε δεν είναι αποτυχημένη (ή μη) λόγω όσων δεν έρχονται, αλλά λόγω όσων έρχονται.