Το παράδειγμα του Μιραλάς

Το παράδειγμα του Μιραλάς

O Διονύσης Δελλής γράφει μέσα από το blog του στο gazzetta για τη νέα τάξη πραγμάτων που φέρνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο η εκτόξευση της φορολόγησης των συμβολαίων στο 55%.  

Το παράδειγμα του Μιραλάς

Έμεινε ο Βίτορ Περέιρα στον πάγκο της Φενέρμπαχτσε. Σε μια έκπληξη πρώτου μεγέθους μιας και ο Πορτογάλος τεχνικός ουσιαστικά απέτυχε παταγωδώς στην πρώτη του σεζόν στη Πόλη. Τα έκανε... θάλασσα, διαχειριζόμενος το μεγαλύτερο μπάτζετ στην ιστορία του συλλόγου. Δεν μπήκε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Δεν μπόρεσε να περάσει τη Μπράγκα στα νοκ άουτ του Γιουρόπα. Έχασε το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Και όμως κατάφερε να παραμείνει στη θέση του. Και να ξεκινήσει ήδη τις επόμενες μεταγραφικές αναζητήσεις. Με τους γείτονες μάλιστα νωρίς-νωρίς να φέρνουν στο προσκήνιο το «γνωστό» σενάριο που σχετίζεται με τον Κέβιν Μιραλάς.

Γνωστά τα προβλήματα του Βέλγου στην Έβερτον. Γνωστό και το γεγονός ότι έχει τον ίδιο μάνατζερ με τον Περέιρα. Και μιας και δεν υπάρχει αμφιβολία για την αγωνιστική του ποιότητα; Ήδη γράφονται πολλά και διάφορα. Ότι η Έβερτον μπορεί να τον δώσει με ένα ποσό στα 6-7 εκατ ευρώ. Και ότι τέλος πάντων οι Τούρκοι του προσφέρουν εύκολα τα 2.5 εκατ ευρώ που κερδίζει ετήσιες στην Πρέμιερ Λιγκ. Υπάρχουν λοιπόν οι προϋποθέσεις. Και τέλος πάντων μοιάζει εφικτό για μια ομάδα που είχε στο ρόστερ της τον Φαν Πέρσι, τον Νάνι και τον Ντιέγκο...

Και ο Ολυμπιακός; Θα μπορούσε να δώσει εκείνος τα 6-7 εκατ ευρώ για έναν ποδοσφαιριστή που προφανώς και σημαίνει πάρα πολλά για τους φιλάθλους; Ίσως τον καλύτερο που φόρεσε την φανέλα της ομάδας την τελευταία 6ετία; Τον Μιραλάς που δεν έχει κρύψει την αγάπη του για την Ελλάδα (ήταν εδώ πάλι την περασμένη εβδομάδα) αλλά και για τους Πειραιώτες; Θα μπορούσε να κάνει ένα τέτοιο δώρο στον κόσμο του; Τυπικά ναι. Και μην το πηγαίνουμε μακριά. Πέρσι τον Αύγουστο ο Μπράουν Ιντέγιε αγοράστηκε με 6 εκατ ευρώ από την Γουεστ Μπρομ. Ο Πάρντο με 4 εκατ ευρώ από την Μπράγκα (με το συμβόλαιο του μάλιστα να... προκύπτει σε κοινή θέα άρα να μην επιδέχεται αμφισβήτηση)

Ναι, πέρσι ήταν σίγουρα τα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ και φέτος όχι. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα. Ή τέλος πάντων το μεγαλύτερο πρόβλημα, Σε τελική ανάλυση θα μπορούσε ο Ολυμπιακός να περιμένει πρώτα να προκριθεί και μετά να κάνει την κίνηση του. Τη μεγάλη ζημία όμως πλέον στα ποδοσφαιρικά κλαμπ την προκαλεί το ίδιο το κράτος. Ξανά-βγάζει φτερά η «φορολογία» στα συμβόλαια. Υπολογίζεται ότι πλέον σκαρφαλώνει στο 55%, από το 43%. Ανεβαίνει ακόμη 12% με το νέο πακέτο «μέτρων» που μόλις πέρασαν.

Υπήρχε κάποτε μια Ελλάδα. Πριν από το 2010. Και υπήρχε και ένα σπουδαίο προνόμιο που ήταν βασικό επιχείρημα σε κάθε «τρελό» μεταγραφικό σενάριο τέτοιες ημέρες. Το πλεονέκτημα της χαμηλής φορολογίας. Εμείς και οι Τούρκοι στο 20%-22%. Η Ευρώπη στο 40%. Μπορούσαν λοιπόν οι ομάδες μας ειδικά τους παίκτες της ελεύθερης αγοράς να τους δελεάσουν στα αλήθεια με ζεστό χρήμα. Αυτό το 20% που μας χώριζε από τους άλλους, έγινε αιτία για ουκ ολίγες μεταγραφές αεροδρομίου όλων των χρωμάτων. Οι Τούρκοι είναι ακόμη στο 20%. Η Ελλάδα στο 55%. Το είπε άλλωστε ο Γιάννης Βρέντζος, την Παρασκευή στην παρουσίαση των εισιτηρίων διαρκείας του Ολυμπιακού.

Και μιας και ρωτήσαμε δύο-τρεις επαγγελματίες του ποδοσφαίρου σχετικά; Το 55% αφορά τις μεικτές αποδοχές μιας συμφωνίας. Σε ένα συμβόλαιο ενός εκατ ευρώ, ο παίκτης παίρνει πια 450.000 ευρώ. Και το κράτος τα υπόλοιπα! Αυτό πέρασε με τα νέα μέτρα που μόλις ψηφίστηκαν. Τα 2.5 εκατ ευρώ δηλαδή του Κέβιν Μιραλάς στην Φενέρ στοιχίζουν 3.125 εκατ ευρώ. Και τα 2.5 εκατ ευρώ του Μιραλάς στην Ελλάδα φτάνουν στα 5.5 εκατ ευρώ τον χρόνο! Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι ακόμη και ο Ολυμπιακός, η ομάδα με το μεγαλύτερο μπάτζετ της χώρας, πλέον δεν μπορεί να δελεάσει ποδοσφαιριστές με ετήσιες αποδοχές αυτού του μεγέθους. Το ταβάνι πια είναι το εκατομμύριο. Και μπορεί να λέμε και πολλά...

Δεν κάνουμε τους... δικηγόρους των ομάδων. Ούτε τους λογιστές. Δεν γίνεται όμως να παραβλέψουμε και αυτή την πραγματικότητα. Η Τουρκία –και όχι μόνο- την Ελλάδα την πέρασε με... συνοπτικές διαδικασίες τα τελευταία χρόνια στην ειδική βαθμολογία της UEFA. Θεριεύει και στο μπάσκετ. Δεδομένα ένας από τους λόγους είναι το «προνόμιο» που μόλις αναφέραμε. Στο μπάσκετ αντέχουμε διότι υπάρχει τεράστια ποιότητα Ελλήνων. Σε προπονητές και παίκτες.

Στο ποδόσφαιρο; Φτάσαμε στο σημείο να γίνονται πωλήσεις τοπ συλλόγων στις όχι καλύτερες ομάδες του Βελγίου. Σε μια χώρα που πριν από μια 10ετία μπορούσε να αντέξει μόνο το συμβόλαιο του Κακλαμάνου και του Αναστασίου. Εκεί παίζει πια ο Καρέλης, ο Νίνης και άλλοι πολλοί. Εκεί έδωσε ο Ολυμπιακός τον Ντοσεβί. Άλλαξε ριζικά η κατάσταση λοιπόν. Και πραγματικά δεν βλέπουμε τον τρόπο που θα μπορέσουν οι ομάδες μας να γυρίσουν και πάλι το... χαρτί. Ειδικά όσο δεν καταλαβαίνουν ότι η μοναδική λύση, είναι η παραγωγική διαδικασία. Η αγορά... εσωτερικού. Η εμπιστοσύνη στους ίδιους τους Έλληνες. 

Best of internet