Ο καημός του Ερνέστο...

O Διονύσης Δελλής γράφει για τον Βαλβέρδε και την «κατάρα» που κυνηγά στο UEFA, τον άνθρωπο που κέρδισε με τον ίδιο τρόπο τον κορυφαίο τελικό στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου 

Ο καημός του Ερνέστο...

Έμελλε να μείνει στην ιστορία για πολλά πράγματα, από το «διπλό» πέρασμα του στο Ελληνικό ποδόσφαιρο και τον Ολυμπιακό. Ένας από τους καλύτερους προπονητές που είδαμε ποτέ στα μέρη μας. Μεταξύ άλλων; Νικητής σε εκείνο το... θρίλερ που πιθανότα αποτελεί τον καλύτερο τελικό όλων των εποχών. 

Εκείνο το περίφημο Ολυμπιακός-ΑΕΚ 4-4, που κατέληξε σε Ερυθρόλευκα χέρια έπειτα από 34 εκτελέσεις πέναλτι και επιμέρους σκορ 15-14! Σάββατο 2 Μαϊου 2009, στο ΟΑΚΑ. Μια μυθική ματσάρα που δεν αποκλείεται σήμερα το πρωί ο Ερνέστο Βαλβέρδε, να θελήσει να την βρει έστω στο... youtube (αν και γενικά δεν τον λες λάτρη της τεχνολογίας). Για να θυμηθεί πως είναι αυτή η «διαδικασία» και από την πλευρά του νικητή. 

Χάλασε η βραδιά κάποιων χθες στο μεγάλο λιμάνι με τον αποκλεισμό της Ντόρτμουντ που περιορίζει αισθητές τις πιθανότητες του Ολυμπιακού να βρεθεί απευθείας στους ομίλους του επόμενου Τσάμπιονς Λιγκ (η τελευταία... ελπίδα έρχεται από την Σαχτάρ). Χάλασε όμως και σε άλλους πολλούς από τον τρόπο που είδαν τον «Τσινγκούρι» να αποχωρεί από τον αγωνιστικό χώρο του Sánchez Pizjuán με το κεφάλι σκυμμένο, και εκείνο το σήμα κατατεθέν χαμόγελο του που έκρυβε όλη την απογοήτευση του κόσμου. Για τον τρόπο με τον οποίο η δική του Αθλέτικ, άγγιξε αλλά δεν έπιασε το εισιτήριο για τους ημιτελικούς του Γιουρόπα Λιγκ.

Το πάλεψαν οι Βάσκοι, και ας ήταν με την πλάτη στον τοίχο από την εντός έδρας ήττα του πρώτου ματς. Το πήγαν στο όριο υπό την καθοδήγηση του. Στην ρουλέτα των πέναλτι. Αλλά εκεί  το «ξωτικό» που λέγεται Σεβίλλη, βρήκε τον τρόπο να επιβεβαιώσει για μια ακόμη φορά την αίσθηση πως το Γιουρόπα Λιγκ είναι το... σπίτι της. Το φοβερό είναι ότι η ομάδα της Ανδαλουσίας το έχει ξανακάνει, στον Ερνέστο. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πριν από εννέα ολόκληρα χρόνια.

Μάης του 2007 στο Hampden Park της Γλασκώβης. Με τον ίδιο βασανιστικό τρόπο.. Και τότε στα πέναλτι, έχασε. Τελικό μάλιστα. Εκείνος με την Εσπανιόλ του Ντε Λα Πένια, του Ριέρα, του Ταμούδο και του Λουίς Γκαρσία. Οι Σεβιγιάνοι του Χουάντε Ράμος με Ντάνι Άλβες, Κανουτέ. Λουίς Φαμπιάνο και Μαρέσκα. Άντε λοιπόν και να μην το θες, να μην πιστέψεις στις προλήψεις. Και για να το πάμε ακόμη πιο... πίσω, απλά και μόνο για να προσθέσουμε ότι τουλάχιστον με το χθεσινό τρίτωσε, για τον προπονητή που αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος τα τελευταία χρόνια στο μεγάλο λιμάνι; 

Τελικό UEFA έχει χάσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και σαν ποδοσφαιριστής. Το μακρινό 1988. Εποχή που ακόμη  η κούπα κατέληγε στα χέρια του νικητή, μέσα από διπλές αναμετρήσεις. Με 3-0 νίκησε η Εσπανιόλ τη Μπάγερ στο πρώτο ματς, με τόσο έχασε και στο Λεβερκούζεν. Και όταν ήρθε η ώρα των πέναλτι; Πάλι η τύχη του γύρισε την πλάτη. Όχι πέναλτι δεν είχε εκτελέσει. Για την ακρίβεια είχε αγωνιστεί μόνο στον πρώτο τελικό (σαν βασικός μάλιστα). Στον επαναληπτικό έμεινε στον πάγκο. Από το ίδιο σημείο δηλαδή που είδε και χθες το... παιχνίδι της μοίρας.

ΥΓ.  Γενικώς τρίτωσε και με την Σεβίλλη για τον Τσινγκούρι. Διότι με κάποιο περίεργο τρόπο αυτή η ομάδα τον κυνηγά γενικώς, στην θητεία του σαν προπονητής. Διότι 1 Ιουνίου 2013 ήταν ξανά η ομάδα της Ανδαλουσίας. Με εκείνο το 4-3 μέσα στο Sánchez Pizjuán, όταν τελευταία αγωνιστική στην Πριμέρα του «στέρησε» το δικαίωμα να «βγάλει» την Βαλένθια στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Το ματς που έμελλε να είναι το τελευταίο του Βαλβέρδε σαν προπονητής των «νυχτερίδων». 

Best of internet