Με τρέλα και ψυχή!

Για τον Παναθηναϊκό, ως οργανισμός, το κάθε παιχνίδι με τον Ολυμπιακό σημαίνει πολλά περισσότερα από ένα ντέρμπι, είτε αυτό κρίνει την πορεία ενός πρωταθλήματος, είτε είναι αδιάφορο βαθμολογικά. Είναι μια σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων, είναι ένα ματς με τεράστιο αθλητικό και κοινωνικό υπόβαθρο, ειδικά μετά τα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο την τελευταία εικοσαετία. Αφού το προηγούμενο τριήμερο γράψαμε για τακτικές, για τα ισχυρά σημεία των «ερυθρολεύκων» μέσα στο γήπεδο και το θέμα Εσιέν, πάμε να μιλήσουμε για αυτά που κρίνουν ένα ντέρμπι, ξέχωρα από το καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι.

Έχοντας συνομιλήσει όλα αυτά τα χρόνια με σπουδαίους παίκτες που έφαγαν με το... κουτάλι αυτά τα παιχνίδια, πέρα από τις τακτικές, τα πρόσωπα, τις κινήσεις των προπονητών κατά την διάρκεια του ματς, την ποιότητα των ομάδων, όλοι στέκονταν στο ίδιο στοιχείο. Το πάθος, την θέληση για νίκη, την αποφασιστικότητα.

Για να το πούμε απλά, η ΤΡΕΛΑ και η ΨΥΧΗ. Όσοι θα πατήσουν το χορτάρι της Λεωφόρου με το τριφύλλι στην καρδιά, θα πρέπει να είναι έτοιμοι για το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας τους, να παίξουν σαν να μην υπάρχει αύριο. Να είναι έτοιμοι να αφήσουν και την ψυχή τους στο γήπεδο. Γιατί πολύ απλά για το φετινό πρωτάθλημα δεν υπάρχει αύριο, παρά μόνο η νίκη. Γιατί πολύ απλά υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει αυτή την νίκη σαν τρελός, υπάρχει κόσμος που έχασε τον ύπνο του από τον αποκλεισμό από την Καμπάλα αλλά είναι εκεί με χιόνια και βροχές, δίπλα στην αγαπημένη του ομάδα, δίπλα τους σε κάθε παιχνίδι! Υπάρχει κόσμος που θέλει να δει όλο αυτό το σύστημα να ηττάται σαν μια μικρή, ελάχιστη «εκδίκηση» για όσα ζούμε από το 1996 και μετά.

Όσοι πατήσουν το χορτάρι της Λεωφόρου με το τριφύλλι στην καρδιά, θα πρέπει να «δαγκώνουν», να είναι πρώτοι σε κάθε δεύτερη μπάλα, να έχουν το μυαλό τους κολλημένο στην νίκη, να γυαλίζει το μάτι τους, να βγάλουν όλη την ποδοσφαρική μούρλα που έχουν μέσα τους και να παλέψουν. Να παλέψουν από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο!

Τα υπόλοιπα το βράδυ του Σαββάτου...

Υ.Γ1: Ότι και να γίνει, όποιος και όπως προκαλέσει στην Λεωφόρο, είτε αυτός είναι ο προπονητής που θέλει να κάνει τον μάγκα μπροστά στο πέταλο με χειρονομίες(ο Σίλβα δεν έχει παρουσιάσει δείγματα καραγκιόζη όπως ο Περέιρα), είτε ο πρόεδρος που θέλει να κόψει βόλτες στο χορτάρι, ο κόσμος του Παναθηναϊκού πρέπει να δείξει υπομονή και καθαρό μυαλό. Δεν είναι εύκολο, είναι μεγάλη η οργή, κάτι που δεν το αφουγκράζεσαι μόνο αν ζεις στον δικό σου κόσμο, αλλά θα είναι καταστροφή αν ξεφύγει η κατάσταση. Οι νόμοι, εξάλλου, εφαρμόζονται πάντα και αποκλειστικά όταν πρόκειται για το «τριφύλλι»...

Υ.Γ2: Η ανακοίνωση της ΓΓΑ θα ήταν άριστη αν βρισκόμασταν στην Αγγλία, την Ισπανία, την Γερμανία. Στο βασίλειο της ανομίας, για το οποίο δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη ο Παναθηναϊκός και ο κόσμος του, είναι ΚΩΜΙΚΟ και ΥΠΟΠΤΟ να απειλεί ότι θα παρέμβει σε περίπτωση, λέει, που καταστρατηγηθούν έστω και ελάχιστα οι κανονισμοί. Δηλαδή αν ανάψει ένας πυρσός στις κερκίδες ή αν ανέβει κάποιο υβριστικό πανό, όπως γίνεται σε ΟΛΑ τα ελληνικά γήπεδα, θα διακόψει το παιχνίδι υπέρ του Ολυμπιακού;

Από τον περασμένο Ιανουάριο, έχουν περάσει 10 ολόκληροι μήνες. Όλο αυτό το διάστημα τι ακριβώς έκανε η πρώτη φορά αριστερά, η ΓΓΑ, για την ισονομία και τον «καθαρισμό» του ποδοσφαίρου; ΤΙΠΟΤΑ. Κάτι... επικοινωνιακές φωτοβολίδες από τον Κοντονή που έδωσαν την σειρά τους σε εντυπωσιακές «κωλοτούμπες» με την έναρξη της... δεύτερης φοράς αριστερά.

Το να κουνάει το κράτος το δάχτυλο σε έναν κόσμο που εδώ και 20 χρόνια τον «κλέβουν» συστηματικά, ένα κράτος ανίκανο να αποδώσει δικαιοσύνη και να παραδώσει ένα καθαρό ποδόσφαιρο σε όσους το αγαπούν πραγματικά, είναι το λιγότερο πρόκληση...