Φρένο ή γκάζι;

Είναι χαρακτηριστικό μιας 4ης αγωνιστικής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Το γεγονός ότι οι αντίπαλοι πια γνωρίζονται καλά. Ότι δεν υπάρχει και πολύς χώρος για εκπλήξεις. Μικρές ή μεγάλες. Ξέρεις τον άλλο. Τον έχει δει εντός, εκτός. Τον έχεις ήδη αναλύσει, τον έχεις αντιμετωπίσει. Γνωρίζεις τα δυνατά και αδύνατα σημεία του.

Επιστρέφεις στο «σκάουτινγκ» που είχες κάνει πριν την 3η αγωνιστική και το πολύ-πολύ έχεις μια ακόμη σελίδα σημειώσεις στα χέρια σου. Με την συμπεράσματα από την δική σας αναμέτρηση. Αλλά και με ότι νεότερο μπορεί να έφερε ο χρόνος στις δύο εβδομάδες που μεσολάβησαν.

Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις λοιπόν για σοβαρές αλλαγές σε πρόσωπα και σχήματα. Ούτε από την πλευρά του Ολυμπιακού. Ούτε ειδικά από την πλευρά της Ντιναμό που τον τελευταίο καιρό της πάνε όλα στραβά και ανάποδα, με άσχημα αποτελέσματα, τραυματισμούς (Σουντανί) κλπ.

Υπάρχει όμως μια απόφαση που θα πρέπει να πάρουν οι Ερυθρόλευκοι, πριν από τη σέντρα της Τετάρτης. Μια απόφαση που ομολογουμένως στην αναμονή της, βρίσκει κανείς αληθινό ενδιαφέρον. Στον τρόπο που ο Ολυμπιακός, που ο Μάρκο Σίλβα θα προσεγγίσει αυτό το παιχνίδι.

Το σενάριο είναι απλό. Η Ντιναμό δεν θέλει έναν βαθμό. Δεν της φτάνει. Σε τίποτε. Θα σταματήσει τον κατήφορο των αρνητικών αποτελεσμάτων, θα συμβιβαστεί όμως πιθανότατα και με την ιδέα της 4ης θέσης με μια ισοπαλία. Εκτός αν έχει σκοπό να πάει και νικήσει μετά μέσα στο Λονδίνο. Αν θεωρεί ευκολότερο να ξαναπάρει τρίποντο με αντίπαλο την Άρσεναλ.

Αν διεκδικήσει λοιπόν κάτι στο Φάληρο, αυτό θα είναι... η εκδίκηση. Η νίκη. Περιμένεις λοιπόν την κίνηση της; Ή μπαίνεις «φουριόζος» για να της κόψεις τον αέρα από νωρίς, και να της δώσεις να καταλάβει ότι στο Καραϊσκάκη το σερί των αρνητικών αποτελεσμάτων που τρέχει το τελευταίο διάστημα θα έχει και συνέχεια.

Εδώ λοιπόν είναι που αρχίζουν τα σενάρια. Για τον Ολυμπιακό φέτος η υπομονή αναδεικνύεται σε υπ αριθμόν 1 αρετή στο παιχνίδι του. Καλά τακτοποιημένος πίσω από τη μπάλα εντός και εκτός έδρας. Με τα πολλά του γκολ (21 από τα 32) να έρχονται στα δεύτερα ημίχρονα της σεζόν. Και μάλιστα με τα 10 τελευταία να είναι μαζεμένα από την ανάπαυλα και έπειτα. Από εκείνο του Μποτία με την ΑΕΚ (1-0) στις 17 του Οκτώβρη και μετά.

Συνεχίζεις λοιπόν με την ίδια μέθοδο; Περιμένεις την κίνηση από απέναντι, με την προσδοκία όταν ανοίξει το γήπεδο να καρπωθείς την ικανότητα στο τρανζίσιον; Ή βάζεις σε εφαρμογή ένα πιο επιθετικό πλάνο θέλοντας να γευθείς το προνόμιο μιας αληθινά ισχυρής έδρας; Αν οι Κροάτες συνηθίσουν τον «θόρυβο» στο Καραϊσκάκη, αν αρχίσουν να νοιώθουν άνετα τότε δεν είναι απαραίτητα καλό νέο. Ίσα-ίσα.

Και για να επαναφέρουμε τη μπάλα στον αγωνιστικό χώρο; Ο Ολυμπιακός πολύ λογικά θα νοιώθει όσο ο χρόνος περνά μια κούραση. Από την διαδικασία των μαζεμένων αναμετρήσεων τις τελευταίες τρεις εβδομάδες (ΑΕΚ, Ντιναμό, Ατρόμητος, Πλατανιάς, Βέροια). Μήπως άρα είναι καλύτερα να επιλέξει να το «χτυπήσει» αλλά και να το «σκουπίσει» μια ώρα αρχύτερα αυτό το τρίποντο;

Πως θα το διαχειριστεί λοιπόν ο Μάρκο Σίλβα; Είναι μάλλον το ερώτημα του «τελικού» που έρχεται για τους νταμπλούχους. Του ματς της χρονιάς. Μέχρι το... επόμενο.

Ο Πορτογάλος είναι του... αιφνιδιασμού του αντιπάλου. Σε πρόσωπα και «ειδικές καταστάσεις». Το έκανε στην πρεμιέρα του Τσάμπιονς Λιγκ με την προσθήκη του Σαλίνο στον άξονα και την αλλαγή διάταξης σε 4-3-3.

Το έκανε και στο Λονδίνο. Με την αλλαγή μιας ολόκληρης πλευράς. Εκτός ο Μασουακού. Μέσα ο Σαλίνο αυτή τη φορά σε ρόλο αριστερού μπακ. Και μπροστά του; Ο Σεμπά που από τότε δεν έχει ξαναβγεί.

Μόνο στο Ζάγκρεμπ πήγε... by the book ο Μάρκο Σίλβα. Εκεί όμως οι συνθήκες ήταν ειδικές. Και οι επιλογές μετρημένες. Έχει άλλο άσο στο μανίκι; Ή θα αποφασίσει την επιτυχημένη συνταγή που on the road φέρνει διαδοχικές νίκες;