Ένα... άλμπουμ αναμνήσεις

Θα μπορούσε να είναι μια ποδοσφαιρική «μεταφορά» της έκφρασης... κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Τέταρτη φορά, 2η αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, στα τελευταία έξι χρόνια που ο Ολυμπιακός θα την περάσει στο Emirates. Απέναντι σε μια αληθινή εκπρόσωπο της «αυθεντικής» αριστοκρατίας του football. Έγινε κάπως έτσι λοιπόν το «παλάτι» της Άρσεναλ, δεύτερο... σπίτι των Πειραιώτων στην κορυφαία διοργάνωση. Πουθενά αλλού εκτός Ελλάδας δεν έχουν παίξει τόσες φορές, πόσο μάλλον μαζεμένες.

Και μια τέτοια σχέση «επανάληψης» έχει ήδη περάσει από όλα τα στάδια. Από τη σνομπ αντιμετώπιση του «φαβορί» προς το «αουτσάιντερ» στον σεβασμό. Από το «άγχος» για τα... μεγάλα φώτα, στην προσπάθεια για το αποτέλεσμα. Και τελικά στην ίδια τη συνήθεια. Και για τους δύο.

Το 2009, οι Άγγλοι δημοσιογράφοι εμφανίστηκαν παραμονή του ματς στη συνέντευξη Τύπου του Ζίκο, όχι για να τον ρωτήσουν για τον Ολυμπιακό, αλλά για το πώς έχασε η Βραζιλία του '82 εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ισπανία. Όπως δεν ρώτησαν και τον Μέλμπεργκ. Τον «Σουηδό» τον είχαν στο... σημάδι, διότι η μοίρα έτυχε να τον γράψει στην αιωνιότητα. Πρεμιέρα της Πρέμιερ Λιγκ, με την Άστον Βίλα. Το πρώτο γκολ που μπήκε ποτέ στο Emirates (19 Αυγούστου 2006). Την επόμενη νύχτα γούρλωναν τα μάτια τους βλέποντας τα «σιδερένια» γάντια του Νικοπολίδη να τους κρατούν στο μηδέν ως το 78'.

Γύριζε μετά το ματς στα αποδυτήρια, ένας πιτσιρικάς με μια τεράστια φανέλα ΝΒΑ να του φτάνει ως τα γόνατα. Και με ένα «καπέλο» βγαλμένο από τη ντουλάπα κάποιου ράπερ. Έμοιαζε 15 χρονών. Και έτσι όπως πήγαινε πάνω-κάτω σε έβαζε στη σκέψη πως «κάπως τρύπωσε» για να εμπλουτίσει τη συλλογή του με τα αυτόγραφα. Πέρασε μια, πέρασε δύο. Γνωστή φυσιογνωμία. Ρε, ποιος είναι: Ήταν ο Σεσκ Φάμπρεγας. Και αν θέλετε το πιστεύεται, αλλά έφυγε από το γήπεδο με τα πόδια!

Δύο χρόνια αργότερα, με τον Φουστέρ να σκοράρει, τον Τοροσίδη να έχει δοκάρι και τον Ολυμπιακό του μετρ Βαλβέρδε να φτάνει στις 15 τελικές (10 η Άρσεναλ) οι Ερυθρόλευκοι βαθμό δεν πήραν, κέρδισαν όμως την αναγνώριση. Σε εκείνη την 2-1 ήττα που ακόμη και σήμερα αποτελεί μια από τις καλύτερες «βραδιές» εκτός έδρας των Πειραιωτών στη διοργάνωση. «Ήρθατε να παίξετε ποδόσφαιρο. Μπράβο για το παιχνίδι σας. Δεν έπρεπε να κερδίσει η Άρσεναλ σήμερα. Το πιο δίκαιο αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία. Αξίζετε συγχαρητήρια», είχε πει εκείνο το βράδυ της 28ης Σεπτέμβρη 2011 στον Βαγγέλη Μαρινάκη, ο ίδιος Αρσέν Βενγκέρ.

Και την επόμενη φορά; Ο Αλσατός δεν ήταν στο πάγκο (τιμωρημένος) αλλά στα επίσημα. Και στα... κάρβουνα όμως. Υποψιασμένος. Σπουδαίο ματς έγινε. Ξανά. Με την Άρσεναλ να επικρατεί με 3-1, φορτώνοντας στο δεύτερο ημίχρονο την αριστερή «πλευρά» της επίθεσης. «Χτυπώντας» σαν τον αδύναμο κρίκο της Ερυθρόλευκης άμυνας, τον Ντρίσα Ντιακιτέ! Πριν προλάβει ο Ζαρντίμ να τον αλλάξει με τον Μανωλά (!), ο Ζερβίνιο είχε κάνει την ασίστ και ο Ποντόλσκι στο 56' είχε βάλει τους Άγγλους μπροστά στο σκορ με 2-1. Σε μια κατάσταση δίχως επιστροφή.

Είναι το ίδιο βράδυ που ο Πορτογάλος προπονητής επέλεξε τον Σιόβα σε θέση αμυντικού χαφ. Τον μοναδικό «εκπρόσωπο» εκείνης της ομάδας, στην αποψινή αποστολή του Ολυμπιακού από τη στιγμή που ο Φουστέρ έμεινε εκτός λίστας Τσάμπιονς Λιγκ και ο Μανιάτης δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει στη δράση, από τον τραυματισμό του. Τον Σιόβα που έχοντας απόψε δίπλα του τον Μποτία, τον Μαζουακού, τον Ομάρ θα μείνουν... κοντά στον Ρομπέρτο. Για να καλύψουν κάπως έτσι το «χάντικαπ» από τη σωματική και πνευματική ταχύτητας του Σάντσες, του Οζίλ, του Γουόλκοτ.

Σε εκείνο το παιχνίδι, του 2012 η Άρσεναλ συμπλήρωνε 14 νίκες και δύο ισοπαλίες στα τελευταία 16 εντός έδρας της, στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έτρεχε ένα ακόμη μεγάλο σερί. Η ομάδα που νωρίτερα είχε καταφέρει μια ολόκληρη 5ετία στη διοργάνωση, από το 2004 (Τσέλσι), ως το 2009 (Γιουνάιτεντ) να μην ηττηθεί από κανέναν εκτός... Αγγλίας. Τι ισχύει από τότε; Στα δεκατρία τελευταία εντός για το Τσάμπιονς Λιγκ, έξι νίκες, πέντε ήττες και μια ισοπαλία. Τους απέκλεισε πέρσι ο Ζαρντίμ με τη Μονακό, πήρε βαθμό η Άντερλεχτ. Μια ακολουθία αποτελεσμάτων που είναι εκεί θέλοντας να αποδείξουν, πως η «μηχανή» του Βενγκέρ ενίοτε μπλοκάρει. Ένα ακόμη «σημάδι» για τον Ολυμπιακό, μετά την εξοικείωση με το... περιβάλλον.

Και για να «τριτώσει»: Είναι κάτι ακόμη που εδώ και έναν μήνα έχει βάλει τους Ερυθρόλευκους στην... πρίζα με θέα αυτή την αποστολή. Από τη βραδιά της κλήρωσης. Τις προηγούμενες φορές ήταν η Άρσεναλ και η Σταντάρ με την Άλκμααρ. Η Άρσεναλ με την Μαρσέιγ και την Ντόρτμουντ. Η Άρσεναλ με την Σάλκε και τη Μονπελιέ. Αυτομάτως η επίσκεψη στο Emirates ήταν η «σύγκρουση» με το απίθανο. Τώρα, στο γκρουπ που «τρέχει» υπάρχει η Μπάγερν Μονάχου. Η πρόκληση για τον Ολυμπιακό δεν είναι να ακολουθήσει τους Άγγλους στη «φάση» των «16». Αλλά η επιθυμία να τους αφήσουν για πρώτη φορά, στις... εκπτώσεις του Γιουρόπα. Προφανώς δεν είναι «εύκολο». Είναι όμως το «βασικό σενάριο» για να συνεχίσουν στα άστρα και μετά τον Δεκέμβρη.

Τώρα που το σκεφτόμαστε καλύτερα, ο Ολυμπιακός μπορεί στο Emirates να μην έχει βαθμό στις προηγούμενες επισκέψεις του. Κάθε φορά όμως στον όμιλο, κερδίζει ακριβώς το επόμενο παιχνίδι. Το 2009 εντός την Σταντάρ (2-1). Το 2011 εντός τη Ντόρτμουντ (3-1). Και το 2012 εκτός της Μονπελιέ (1-2). Αν το ξανακάνει; Ουσιαστικά σφραγίζει την παρουσία του στα κύπελλα Ευρώπης και μετά την ολοκλήρωση του φετινού γκρουπ. Γιατί η επόμενη αποστολή είναι στο Ζάγκρεμπ, κόντρα στη Ντινάμο. Και εκεί ανεξαρτήτως τι θα συμβεί «απόψε» είναι τελικός για την ομάδα του Μάρκο Σίλβα.

Οι βαθμοί του «Καραϊσκάκης» δεν φτάνουν, ούτε για να εξασφαλίσουν την 3η θέση έπειτα από την ήττα με τη Μπάγερν. Θέλει αποτελέσματα εκτός. Η Κροατία είναι ο «φυσιολογικός» στόχος. Αν συμβεί και απόψε, παραμονές των γενεθλίων του Αρσέν Βενγκέρ στον απέναντι πάγκο (τη Πέμπτη συμπληρώνει εκεί 19 χρόνια); Αν έρθει έστω ένας βαθμός. Τότε ο όμιλος «παίρνει» φωτιά. Και ο Ολυμπιακός βάζει στις αποσκευές της επιστροφής την προσδοκία για... το απίθανο. Δεν είναι το πιθανότερο. Η σχέση «φαβορί»- «αουτσάιντερ» παραμένει στη θέση της. Με βάση όσα προηγήθηκαν όμως από το 2009, δεν είναι τέλος πάντων και... α-πιθανότερο!