Αν το θέλει ο Ρομπέρτο, τότε...

Συνέβη στα μέσα της εβδομάδας στην Μαδρίτη. Πάνω στα... γραπτά των Ισπανικών ΜΜΕ ότι η Βαλένθια διαλέγει τον επόμενο της τερματοφύλακα έπειτα από τον τραυματισμό του Άλβες. Και βέβαια πάνω στην... τούρλα των σεναρίων στην Ιταλία για τον αντικαταστάτη του Χαντάνοβιτς στην Ίντερ.

Μια συνάντηση που μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και τίποτε. Ο Ρομπέρτο, με τον Μαριάνο Αγκιλάρ και τον Χουάνμα Λόπεθ. Δύο από τους σημαντικότερους ατζέντηδες του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Δύο από τους τρεις βασικούς μετόχους του επενδυτικού γκρουπ «Doyen», Και ο πορτιέρο του Ολυμπιακού.

Τυπικά ο εκ των αρχηγών των νταμπλούχων είδε τους μάνατζερ του. Φυσιολογικό και κατανοητό. Πρακτικά: Και μόνο το γεγονός ότι ήταν και οι δύο εκεί, «φωτογραφίζει» ένα σοβαρότατο δια ταύτα. Δεν πρόκειται για δύο συνηθισμένους μάνατζερ. Για να το κάνουμε ακόμη πιο κατανοητό: Από αυτή τη «σύνθεση» της «Doyen» έλειπε μόνο ο «χρυσοδάκτυλος» Ζόρζε Μέντες.

Προφανώς λοιπόν πρόκειται για ένα ραντεβού με σοβαρό «περιεχόμενο». Που ρίχνει μπόλικο νερό στο μύλο της φημολογίας, ότι ο κύκλος του Ρομπέρτο στον Ολυμπιακό κλείνει μέσα στο καλοκαίρι.

Αν συμβαίνει, κατόπιν επιθυμίας του παίκτη μοιάζει κατανοητό. Έχει τους (οικογενειακούς) λόγους του να θέλει να επιστρέψει στην Ισπανία ο 28άχρονος, αν όντως βρέθηκε μια ομάδα σαν την Βαλένθια να τον πληρώσει και να τον επαναπατρίσει. Έχει και τους (επαγγελματικούς) λόγους του όμως να επιδιώκει στην καλύτερη «στιγμή» της καριέρας του να δοκιμάσει να φορέσει τα γάντια ενός κλαμπ, όπως της Ίντερ. Έχει επίσης την ικανότητα. Και έχει και τους ατζέντηδες που μπορούν να του ανοίξουν όλες τις πόρτες...

Στον Ολυμπιακό δύο χρόνια πήρε ισάριθμα πρωταθλήματα, ένα νταμπλ, επανέφερε το όνομα του μέσα από 14 ματς Τσάμπιονς Λιγκ, μια πρόκριση στους «16» της διοργάνωσης κλπ. Δεν έχει παραπάνω. Κακά τα ψέμματα. Δεν είχε παραπάνω για κανέναν. Ούτε για τον Τουρέ, ούτε για τον Μιραλάς ούτε για τον Βαλβέρδε, ούτε για τον κάθε πραγματικά «άλλου επιπέδου» ποδοσφαιριστή, προπονητή που βρέθηκε στα μέρη μας. Δεν υπάρχουν οι βάσεις για το παραπάνω συνολικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Λένε ανοιχτά από την διοίκηση του Ολυμπιακού, ότι αναζητούν την υπέρβαση. Κάνουν μια αύξηση μετοχικού κεφαλαίου βάζοντας δέκα εκατ. ευρώ στον «κουμπαρά» τους αποκλειστικά για μεταγραφές. Προσπαθούν ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ εδώ και δύο μήνες να φέρουν τον Ρομπίνιο και όχι τα τελευταία 24ώρα που κάποιοι νομίζουν ότι... ανακάλυψαν την Αμερική, υποψιαζόμενοι ότι αναζητείται ρελάνς για τον Εσιέν. Επιπλέον μπήκαν σε μια υπόθεση σαν αυτή του Καρίγιο. Και τέλος πάντων φιλοδοξούν συνολικά σε 4 «δυνατές» μεταγραφές.

Το ζητούμενο όμως είναι να προκύψει ένα τέτοιο καρέ ενίσχυσης, το οποίο θα εναρμονισθεί με τους 6-7 παίκτες που υπάρχουν σαν κορμός. Τον Ρομπέρτο και τον Τσόρι που ανήκουν σε ένα δικό τους ξεχωριστό επίπεδο. Τον Ομάρ και τον Μαζουακού. Τον Μανιάτη, τον Φορτούνη, τον Σιόβα. Αν κάποιοι εξ αυτών αποχωρήσουν δεν μεγαλώνει μόνο η «ανάγκη» για περισσότερες αφίξεις. Μειώνεται και η πιθανότητα να μπορέσει μια ώρα αρχύτερα ο Ολυμπιακός να δημιουργήσει κάτι ομοιογενές.

Και είναι και το άλλο. Η καθολική αναγνώριση και η δημοφιλία του Ρομπέρτο στις τάξεις των φίλων του Ολυμπιακού. Δεν είναι Φέισα, Αμπντούν, Σάμαρης, Φετφατζίδης, Ριέρα. Ούτε καν Μανωλάς, Μήτρογλου. Μόνο με τον Μιραλάς μπορεί να συγκριθεί την τελευταία 5ετία σε αυτό το «επίπεδο». Αν όντως φύγει ο Ισπανός λοιπόν προκύπτει ένα κενό πολύ μεγαλύτερο από ότι μπορεί να εκτιμηθεί την δεδομένη χρονική στιγμή. Μπορούν όμως οι Ερυθρόλευκοι να τον κρατήσουν αν εκείνος το έχει αποφασίσει; Η ρήτρα στο συμβόλαιο του δεν είναι τόσο μεγάλη για να αποτρέψει ομάδες σαν την Ίντερ και την Βαλένθια. Άρα αν ο Ρομπέρτο θέλει, ο Ολυμπιακός μπορεί να μην έχει καν δικαίωμα παρέμβασης. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν αλλάζει...

ΥΓ. Μιας και αναφέραμε τον μεγάλο Ερνέστο Βαλβέρδε. Αλήθεια τι θα μπορούσε να κάνει ο «τελευταίος» δικός του Ολυμπιακός, έχοντας μπροστά από την εστία έναν πορτιέρο σαν τον Ρομπέρτο; Με Τόρο, Αβραάμ, Μέλμπεργκ, Χολέμπας στην άμυνα. Με «εγκέφαλους» Ορμπάιθ και Ιμπαγάσα, Με Μανιάτη, Φουστέρ, Μιραλάς, Αμπντούν, Τζιμπούρ κλπ. Ίσως με εκείνη την ομάδα να έχασαν όχι μόνο οι Ερυθρόλευκοι αλλά συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο μια ευκαιρία για μια «δίκαιη» απόπειρα με θέα στο... παραπάνω, στα κύπελλα Ευρώπης.