Ο συνεπής κύριος... 2017

Άβολο πράγμα οι αριθμοί στο ποδόσφαιρο. Και είναι και εκείνο το «κλισέ» που επιμένει πως δεν λένε πάντα την αλήθεια. Ακόμη και όταν η αναφορά... αφορά σε ατομικό έλεγχο και όχι στα συγκεντρωτικά ποσοστά μιας ολόκληρης ομάδας. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως δεν πιστεύουμε ότι μπορεί να προκύψει πιο «πειστική» και σύντομη αποτύπωση της ικανότητας αλλά και της προσφοράς.

Τσόρι Ντομίνγκες:

Ματς με τον Ολυμπιακό σε όλες τις διοργανώσεις: 70
Γκολ: 22
Ασίστ 23!
Λεπτά συμμετοχής: 4.506'

Άρα σα να λέμε κάθε 100' λεπτά στο χορτάρι, ένα γκολ που φέρει την υπογραφή του Αργεντινού μέσο-επιθετικού. Είτε πάρε, είτε... βάλε! Και αυτή η «κολόνια» κρατάει πλέον κοντά μια διετία. Δεν είναι φαινόμενο «παροδικό». Κάθε άλλο. Αποτελεί ισχυρό αγωνιστικό δεδικασμένο για τον Ολυμπιακό. Και ανοίγει την «γκάμα» του σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετέχουν οι Ερυθρόλευκοι. Εντός και εκτός συνόρων. Μέσα ή μακριά Καραϊσκάκη. Στις καλές αλλά και στις δύσκολες βραδιές. Είτε απέναντι βρίσκεται η Γιουνάιτεντ τον περασμένο Φλεβάρη, είτε η Ξάνθη χθες βράδυ.

Πως λοιπόν ο Ολυμπιακός να μην σπεύσει να του ανανεώσει το συμβόλαιο για ακόμη δύο χρόνια. Και τι σημασία έχει αν στο διαβατήριο του Ντομίνγκες αναγράφεται ως ημερομηνία γέννησης, η 10η Ιουνίου του 1981; Ας κλείνει τα 34 σε τρεις μήνες. Ας κλείνει τα 36 με το καλό το 2017 όταν θα ολοκληρώνεται η νέα του συμφωνία με τους Πειραιώτες. Εύκολα θα βρουν οι Πειραιώτες ξανά τέτοιον ποδοσφαιριστή αν αναζητήσουν στην αγορά το καλοκαίρι κάποιον με τα δικά του προσόντα;

Όσο βρήκαν τον επόμενο... Ιμπαγάσα (τον οποίο αναζητούν εδώ και μια τριετία), αλλά τόσο θα βρουν και νέο Τσόρι. Όπως δεν ξαναβρήκε ο ΠΑΟΚ Γκαρσία, όπως δεν θα ξαναβρεί και ο Παναθηναϊκός Μπεργκ (πόσο μάλλον στην ηλικία του Σουηδού) κλπ. Δεν είναι θέμα ικανότητας, πρόβλεψης, διαπραγμάτευσης και... ευστοχίας. Είναι κάτι πιο απλό. Θέμα timing. Αυτό πού λένε να σου «κάτσει». Δεν γίνεται να τους «κάνεις» παραγγελία αυτούς τους παίκτες, όταν είσαι ελληνική ομάδα. Απλώς ευχαριστείς την τύχη σου, που τους συνάντησες ελεύθερους στην αγορά και μπόρεσες και τους έπεισες να σε ακολουθήσουν.

Έστω και στα 32 όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση με τον Ντομίνγκες. Με τα πραγματικά καλύτερα του χρόνια να είναι πίσω, στα «πλαστικά» χορτάρια της Ρωσίας την εξαετία 2004-2010 με τις φανέλες της Ρούμπιν και της Ζενίτ και όχι μπροστά. Πέρσι ο Τσόρι στην παρθενική του σεζόν, και σε ένα ρόστερ με πολλές περισσότερες επιλογές ολοκλήρωσε με 38 ματς. Έπειτα από ένα δύσκολο πρώτο δίμηνο προσαρμογής, και έχοντας την εμπιστοσύνη του Μίτσελ, σταδιακά αναδείχθηκε σε φυσιογνωμία. Τελικά έβαλε 11 γκολ είχε και άλλες τόσες ασίστ. Σε μια σεζόν όπου άφησε στον «πάγκο» ως αναπληρωματικό του, τον συμπατριώτη, συνομήλικο και επίσης νεόφερτο Χαβιέρ Σαβιόλα!

Φέτος σε 32 αναμετρήσεις, καθώς τόσες συμπλήρωσε χθες, έφτασε ξανά στα 11 γκολ και ήδη έχει 12 ασίστ. Άρα ήδη ξεπέρασε τους περσινούς αριθμούς του. Και έχει ένα... δίμηνο (και την πρόκληση ενός νταμπλ) μπροστά για να τους ανεβάσει ακόμη παραπάνω. Και να τους φέρει σε σημείο που δεν έφτασε με καμία άλλη ομάδα στην σημαντική καριέρα του στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Έχει 27 γκολ με τη Ρούμπιν, άρα μπορεί στο φετινό φινάλε να υπολογίζει σε κάτι αντίστοιχο έτσι όπως το πάει.

Δεν είναι όμως θέμα «στατιστικής» και ρεκόρ. Δεν πρόκειται για κάποιο παιχνίδι αριθμών. Είναι ξεκάθαρα υπόθεση ουσιαστικής και συνεπέστατης προσφοράς. Αυτό το διάστημα για παράδειγμα, ο Ολυμπιακός είναι σε πραγματικά δύσκολη αγωνιστική κατάσταση. Από παιχνίδι σε παιχνίδι δείχνει να «ψάχνει» και να ψάχνεται.

Ο Τσόρι λοιπόν μοιάζει πραγματικά ώρες και στιγμές να κρατά σχεδόν ολόκληρη την ομάδα. Και φέτος δεν έχει τον Κάμπελ, τον Ολαϊτάν, τον... περσινό Μήτρογλου. Φέτος κάθε αντίπαλος είναι προσαρμοσμένος επάνω του αντιλαμβανόμενος, πως από τα δικά του πόδια περνούν όλα για τους Ερυθρόλευκους. Παρά ταύτα τη δουλειά τη κάνει μια χαρά. Τι συνέβη το τελευταίο 20ήμερο;

Στη Λεωφόρο έρχεται από τον πάγκο και στο τελευταίο λεπτό σκοράρει ένα γκολ που δίνει στους Ερυθρόλευκους έστω το πλεονέκτημα της ισοβαθμίας (δεν υπάρχει μπαράζ, το πρωτάθλημα το κατακτά η ομάδα με την καλύτερη επίθεση από τη στιγμή που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα έχουν μεταξύ τους ίδιους βαθμούς και 2-2 γκολ στα μεταξύ τους). Με τη Ντνίπρο εντός, κερδίζει και εκτελεί εύστοχα το πέναλτι για το 2-1, που τουλάχιστον κράτησε το φετινό αήττητο της Ευρώπης, μέσα στο Φάληρο. Στην ΑΕΚ κάνει πάσα το... άχαστο στον Ντοσεβί (76΄) ασχέτως αν ο Γάλλος έχει διαφορετική άποψη. Χθες πάλι στην πρώτη ουσιαστικά σοβαρή επίσκεψη στα καρέ της Ξάνθης, ξανά γκολ. Το 1-0 στο 57΄, που έκανε τη μισή δουλειά για το τρίποντο (την άλλη μισή την έκανε ο Ρομπέρτο σταματώντας τον Καπετάνο 10 λεπτά αργότερα).

Σε κανένα από αυτά τα ματς δεν... έβγαλε μάτια. Είχε όμως τις «στιγμές» που είτε μπορούσαν, είτε τελικά έκαναν και τη διαφορά. Και αυτό είναι που μετράει. Κανείς Ερυθρόλευκος δεν θέτει φέτος τόσο σοβαρή υποψηφιότητα για τον MVP της σεζόν. Σε μια χρονιά που ο Ολυμπιακός δεν αρέσει όπως ο περσινός, αλλά που πάει φουλ για το νταμπλ. Κανείς δεν είναι σημαντικότερος από τον Τσόρι Ντομίνγκες...