Έκανε το δύσκολο...

Εκείνοι που παρατηρούν με προσοχή τις εξελίξεις στον Ολυμπιακό ήταν σχεδόν βέβαιοι από το απόγευμα της Κυριακής. Οι Ερυθρόλευκοι έπειτα από το ματς με τον Πλατανιά ουσιαστικά αποφάσισαν οριστικά το τέλος της συνεργασίας τους, με τον Μίτσελ. Βλέποντας για πρώτη φορά τον κίνδυνο έπειτα από χρόνια, να χαθεί το πρωτάθλημα. Βλέποντας την ομάδα τους να επιστρέφει στο 2015 από εκεί που σταμάτησε στο 2014 (με εξαίρεση το 0-5 στην Μυτιλήνη). Σε προβληματικές εμφανίσεις απέναντι σε αντιπάλους, θεωρητικά πολύ μικρότερης δυναμικής.

Αυτό είναι που κινητοποίησε και τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Που... όπλισε το χέρι του. Η αίσθηση ότι η ομάδα του, πέρα από μεταγραφές, και «διορθώσεις» (κάποιων εκ) των λαθών του καλοκαιριού χρειάζεται ένα ακόμη «μεγαλύτερο σοκ» ώστε να αλλάξει... ρότα. Τον ίδιο άνθρωπο που ο Μίτσελ αποκάλυψε τον Οκτώβρη ότι του είχε κάνει ήδη μια πρώτη κουβέντα ανανέωσης. Και που αν θέλετε για την ιστορία του ρεπορτάζ θρυλείται ότι επανέλαβε το «αυτό» και πριν από το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ώστε να ενισχύσει «ψυχολογικά» τον άμεσο συνεργάτη του.

Τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, που με βάση τις αντιδράσεις του κόσμου ειδικά το τελευταίο 48ώρο, θα μπορούσε εύκολα να... εναρμονιστεί και να διατηρήσει τον 52άχρονο στη θέση του. Αυτό άλλωστε δεν φάνηκε να θέλουν οι περισσότεροι με βάση τα όσα γράφτηκαν σε ιστοσελίδες και social media; Και μιας και όλα θα πρέπει να τα περνάμε και από το... λογιστήριο: Περισσότερα χρήματα θα πρέπει να δαπανήσει τώρα. Για την αποζημίωση του Μίτσελ που προφανώς θα πληρωθεί ολόκληρο το συμβόλαιο του. Για το συμβόλαιο του Περέιρα (διάρκειας 2,5 χρόνων) που όπως φαίνεται έχει και εκείνος το δικό του «τσιμπημένο» για τα ελληνικά δεδομένα κασέ. Για τις μεταγραφές που θα ζητήσει ο Πορτογάλος ο οποίος είναι θιασώτης του 4-3-3 μιας διάταξης, που το υπάρχον ρόστερ είναι σχεδόν απίθανο να την «υπηρετήσει» δίχως ενίσχυση πρώτης γραμμής.

Το δύσκολο επέλεξε ο πρόεδρος του Ολυμπιακού. Σε χρήμα αλλά και σε ευθύνη. Αυτός όμως δεν είναι ο ρόλος του; Εκείνος δεν πρέπει να πάρει τέτοιες αποφάσεις; Τι έπρεπε να σκεφτεί; Τις εντυπώσεις,; Θα ήταν καλύτερο να ρισκάρει να πάει με τον Μίτσελ στην Ξάνθη και αν δεν του... κάτσει να τον διώξει τότε; Ή αν περνούσε από εκεί να τον κρατήσει στον πάγκο, ενώ είχε πλέον αποφασίσει ότι αυτή η συνεργασία ουσιαστικά έχει τελειώσει και βάζει σε κίνδυνο τους στόχους στο δεύτερο μισό της σεζόν;

Δεν είναι βέβαια αυτή η αλλαγή προπονητή «κολυμπήθρα» που... ξεπλένει τα λάθη της διοίκησης στον σχεδιασμό. Δεν πρέπει να πανηγυρίζουν ο Ισά, ο Λορένθο και όλοι εκείνοι οι «τεχνοκράτες» για τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η φετινή ομάδα του Ολυμπιακού. Για τον Ντουρμάζ, τον Γκαζαριάν κλπ. Ούτε βέβαια αμφισβητεί κανείς την συμμετοχή όλων στην εικόνα του τελευταίου μήνα. Και δεν νομίζουμε ότι και ο ίδιος ο Βαγγέλης Μαρινάκης αν ερωτηθεί θα υποστηρίξει ότι και εκείνος δεν έχει μερίδιο. Δεν είναι δουλειά του να διαλέξει τους ποδοσφαιριστές. Θα μπορούσε όμως να διαθέσει ένα μεγαλύτερο μπάτζετ.

Θα μπορούσε να πάρει τον Φινμπόγκασον που ήθελε ο Μίτσελ. Να δώσει τα 9 εκατ ευρώ. Όπως κάποτε τα έδωσε ο Σωκράτης Κόκκαλης για τον Ντιόγκο. Και θα ήταν πιθανό ο Φινμπόγκασον να δικαιώσει ή να έχει μια εικόνα σαν αυτή στη Σοσιεδάδ που τελικώς τον αγόρασε για να... γυαλίζει τον πάγκο της (μόλις 4 συμμετοχές σαν βασικός). Ομαδική δουλειά είναι το ποδόσφαιρο ξαναλέμε. Όλοι μαζί κερδίζουν, όλοι μαζί χάνουν. Και όλα είναι λογικά μόνο όταν τα κοιτάζεις προς τα πίσω. Το θέμα όμως είναι τι κάνεις όταν η μπάλα... καίει;

Ένας είναι που παίρνει την ευθύνη, το ρίσκο, και που σε τελική ανάλυση ακούει και τα περισσότερα στο τέλος. Για την αποδυνάμωση της ομάδας, για εκείνους που ήρθαν και δείχνουν ότι δεν μπορούν να χωρέσουν στα... παπούτσια των πρώην. Ο πρόεδρος. Αν τώρα μαζί με τον Περέιρα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης πάρει όντως τρεις καλούς παίκτες όπως λέγεται, ανεβάσει την ποιότητα και μαζί πάρει και το πρωτάθλημα προφανώς η κίνηση του θα δικαιωθεί.

Όπως έκανε όταν έδιωξε τον Λίνεν για τον Βαλβέρδε, παρότι ο Γερμανός δεν πρόλαβε να καταλάβει ούτε σε πια ομάδα είναι. Όπως έκανε όταν πήρε τον Μίτσελ αντί του αήττητου Ζαρντίμ. Όπως όταν μπήκε στο ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 2010 παίρνοντας τον Ολυμπιακό 5ο και κάνοντας τον άμεσα ξανά πρωταθλητή. Όπως το καλοκαίρι του 2013 όταν άλλαξε όλο το ρόστερ ψάχνοντας το παραπάνω. Αν όχι; Θα φορτωθεί και την απόλυση του προπονητή μαζί με όλα τα προηγούμενα της φετινής περιόδου. Ασχέτως αν τα μηνύματα που πήρε όλο το τελευταίο διάστημα από το «εσωτερικό» της ομάδας του έδειχναν ότι η απόφαση του είναι μονόδρομος. Ότι πρέπει να προχωρήσει σε αυτή την αλλαγή. Αυτό έβλεπε, αυτό άκουγε.

Δεν φταίει μόνο ο Μίτσελ για όσα έγιναν στον Ολυμπιακό το τελευταίο διάστημα και έχουν φέρει αυτή την εικόνα. Που η ομάδα του δεν μπορούσε να περάσει ούτε τα πιο χαμηλά εμπόδια της Σούπερ Λιγκ χωρίς να... λαχανιάσει. Που υπήρξαν ανοιχτά ζητήματα μέσα στα αποδυτήρια. Που ακόμη και αν ήθελαν κάποιοι έδειχναν να μην μπορούν. Έχει όμως μεγάλο μερίδιο. Και γίνονταν μεγαλύτερο με δηλώσεις του στιλ «μου τελείωσαν οι ιδέες» ή «τι να κάνω, να παίξω εγώ»; Δεν είναι ατάκες προπονητή αυτές. Αν δεν το λύσει ο κόουτς το αγωνιστικό με τους υπάρχοντες ποιος θα το κάνει;

Όπως βέβαια μερίδιο του αντιστοιχεί στην επιτυχία που προηγήθηκε. Στους τίτλους, στην ανάδειξη ποδοσφαιριστών (Σάμαρης, Ολαϊτάν ακόμη και Μανωλάς), στις μεγάλες πωλήσεις, στα όμορφα ευρωπαϊκά βράδια. Δεν είχε άδικο να ζητάει στόπερ από τα τέλη Δεκέμβρη από τη στιγμή που όλοι ήξεραν στο λιμάνι δύο μήνες ότι ο Αμπιντάλ σταματά. Έναν στόπερ να κάνει τη δουλειά του, όχι απαραίτητα τον... Τιάγκο Σίλβα. Δεν του έλειψε όμως μόνο ο στόπερ την Κυριακή κόντρα στον Πλατανιά, όταν οι Κρητικοί έβγαλαν 4 τετ α τετ στο Φάληρο και έχασαν από την σύμπτωση όχι την ισοπαλία, αλλά ολόκληρο το τρίποντο.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και σε αυτές τις περιπτώσεις εκείνος που αλλάζει είναι ο προπονητής. Κάτι που ξαναλέμε δεν αθωώνει όλους τους άλλους. Και μεταξύ αυτών και τους ποδοσφαιριστές. Τον Αφελάι για παράδειγμα. Για να τον δούμε τώρα. Διότι προφανώς δεν μπορεί και ο ίδιος να είναι ικανοποιημένος από την απόδοση του. Και μιας και πιάσαμε αυτή την ιστορία του Ολλανδού. Αξίζει και εδώ μια παρατήρηση. Ο Μίτσελ επέλεξε τον Αφελάι το καλοκαίρι. Για να μην τον βάζει λοιπόν ούτε στις αποστολές το τελευταίο διάστημα, παρότι εκείνος γύρισε ένα... χαμένο ματς στη Λιβαδειά θα είχε τους λόγους του. Άλλο όμως αυτό, και άλλο να τον στέλνεις να προπονηθεί μόνος του. Διότι ο Αφελάι μπορεί την ίδια στιγμή να σε πάει στην UEFA και μαζί με την αποζημίωση να σου κάνει και μια αγωγή που θα φέρει στο κλαμπ τεράστια δυσφήμιση. Το 2015 οι παίκτες δεν πάνε να προπονηθούν με τις... μπουλντόζες. Ειδικά αν έχουν το όνομα του Ολλανδού. Και αυτό είναι κάτι που οι επαγγελματίες του ποδοσφαίρου οφείλουν να το ξέρουν. Όπως ο Αφελάι θα έπρεπε σαν επαγγελματίας να είναι στον «αποχαιρετισμό» απόψε. Διότι το ρεπορτάζ λέει ότι δεν ήταν εκεί...

Πραγματικά θα μπορούσε να γράψει κανείς ένα ακόμη σωρό ιστορίες για τον Ολυμπιακό και τον Μίτσελ. Για τα δίκια του Ισπανού. Για τα δίκια των Ερυθρόλευκων. Για αλήθειες που έμειναν στη μέση και συμπεριφορές που έφτασαν στα... άκρα. Ποτέ άλλωστε σε μια τέτοια υπόθεση δεν γίνεται να φταίει μονάχα ο ένας. Όμως δεν έχει πια καμία σημασία. Το σήμερα λέει Περέιρα. Ένας δεδομένα καλός τεχνικός, που έχει ζήσει σε φουλ ανταγωνιστικό περιβάλλον και σε μια ομάδα την Πόρτο, που για τη χώρα της είναι ότι ο Ολυμπιακός για την Ελλάδα. Που έχει τη φήμη λάτρη του επιθετικού ποδοσφαίρου. Που έχει το κίνητρο να ξαναμπεί στον χάρτη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου έπειτα από την λάθος επιλογή (έστω με αντίτιμο 3 εκατ ευρώ) να πάει στην Αλ Αχλί. Που είναι νέος. Που έχει τις προδιαγραφές για να πετύχει. Που έκανε μια ήττα σε δύο πρωταθλήματα Πορτογαλίας.

Η διοίκηση των Ερυθρόλευκων των επέλεξε. Τον εμπιστεύθηκε. Είναι υποχρεωμένη να τον στηρίξει. Να του δώσει μπάτζετ, να γίνουν μεταγραφές. Να έρθουν ποδοσφαιριστές, που θα μπορούν άμεσα να προσφέρουν λύσεις. Και ο ίδιος είναι υποχρεωμένος σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να δικαιώσει αυτή την «εμπιστοσύνη». Έστω και αν δεν θα είναι εύκολο να πιάσει τα... ποσοστά δημοφιλίας του Μίτσελ. Όπως δεν ήταν εύκολο για τον Ζαρντίμ μετά τον Βαλβέρδε. Τον Περέιρα τον πρότεινε στον Ολυμπιακό ο Ενροτέ. Ο μάνατζερ των Μιραλάς, Μιλιβόγιεβιτς, Μαζουακού κλπ. Δεν είναι επιλογή του Ραϊόλα όπως ήδη γράφτηκε σε κάποιες ιστοσελίδες. Δεν διάλεξε ο μάνατζερ του Κασάμι και του Αφελάι τον νέο κόουτς όπως κάποιοι ήδη νομίζουν. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης το έκανε. Και ένα νέο κεφάλαιο στο μεγάλο λιμάνι, μόλις άνοιξε...