Το Pro και η «Λίγκα Προμπονά»!

Απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, οκ πολλά χρόνια πίσω πάμε, η εικόνα που μου έχει μείνει (πλην της κατηφόρας από το σταθμό του τρένου στον Περισσό, την γέφυρα και τη στροφή στο παρκάκι για να βγω στην ''Σκεπαστή'') είναι να βρίσκομαι στο σπίτι του κολλητού μου (του Βακαλίδη, εννοείται ΑΕΚτσής) και να παίζουμε με τις ώρες, αλλά ατελείωτο «μάτωμα» μπροστά στην οθόνη...

Αυτό εννοείται πως συνέβαινε επί σειρά ετών, κάτι που αποδεικνύεται άλλωστε από την φωτό που σας παραθέτω, αφού η αρρώστια για το συγκεκριμένο παιχνίδι είναι ατελείωτη και το ίδιο... ψυχωτική και τώρα στα 37 μας χρόνια, άλλωστε είμαστε πάντα παιδιά!

Έτσι, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω στα χέρια μου το pro evolution 2015, απλά επικοινώνησα με τους κολλητούς μου (Πανούλη, Βασίλη και Τάκη) για να οργανώσουμε το (καθιερωμένο) τουρνουά, τη λίγκα που έχουμε βαφτίσει «Λίγκα – Προμπονά».

Η κονσόλα ps4, το παιχνίδι έτοιμο, update check και πάμε... Από τις 20:00 έως τις 02.45 (έως ότου κοινώς διεξαχθούν όλα τα ματς) και με όλα όσα προβλέπονται να υπάρχουν ως συνοδευτικά του συγκεκριμένου παιχνιδιού και οι τέσσερις μας απολαύσαμε (περισσότερο και απ' το περσινό) ένα ακόμη pro evolution...

Σούπερ το game play του, εξαιρετικά τα γραφικά του, καψούρα η εικόνα πριν την έναρξη του εκάστοτε αγώνα και στους εκτός έδρας οπαδούς που υποτίθεται πως παραληρούν και γενικά όλοι συμφωνήσαμε ότι μας περιμένει μία ακόμη χρονιά γεμάτη pro και λύσσα για κούπες!

Εννοείται βέβαια πως όταν ένας από εμάς χάνει την ευθύνη της ήττας θα την έχει το ίδιο το παιχνίδι, είτε γιατί τάχα μου «δεν τη δίνω σ' αυτόν ρε, στον απέναντι έδωσα, ότι θέλει κάνει το παιχνίδι, μόνο του», είτε διότι «δεν τον έβγαλα ποτέ εγώ τον τερματοφύλακα», είτε επειδή στο τάκλιν πέναλτι και αποβολή (ή έστω στο φάουλ) «δεν πάτησα τάκλιν, στο λόγο μου», χαχαχαχα... Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν εξελιχθεί (αλήθεια πόσο μπορεί ακόμη) το παιχνίδι...

Αξιόπιστα ποσοστά στον εκάστοτε ποδοσφαιριστή, με δεκτές ενστάσεις για κανά δυο περιπτώσεις, σούπερ κίνηση και επαφές (ρεαλισμός στο φουλ) του ποδοσφαιριστή με την μπάλα (κίνηση και χωρίς αυτή), εκπληκτικές ντρίμπλες, μοναδικά τελειώματα, σωστή δυσκολία να παίξεις άμυνα, μπαίνουν γκολ και γενικά με δυο λόγια: απολαυστικό παιχνίδι!

Ήμουν νιος και έως να γεράσω δεν με βλέπω να αλλάζω κάτι. Η επιθυμία μου παραμένει το ίδιο μεγάλη, όπως και των τριών φιλαράκων που προανέφερα, για να παραμένουμε πάντα παιδιά.