Legends του πάγκου (vids, pics)

Εξι προπονητές που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην Καταλονία. Εξι τεράστιες προσωπικότητες που έβαλαν τη σφραγίδα τους, ώστε η Μπαρτσελόνα να φτάσει στην κορυφή του κόσμου. Από τον Ο' Κόνελ και τη σωτηρία της, στην ομάδα του Ντάουτσικ και των πέντε κυπέλλων. Το πρώτο Ευρωπαϊκό με Κρόιφ, η καταξίωση με Ράικαρντ και η αποθέωση της ομάδας του Γκουαρδιόλα, της κορυφαίας για πολλούς ομάδας που πέρασε ποτέ από τον Πλανήτη. Στις καρδιές όλων θα μείνει για πάντα ο Τίτο Βιλανόβα!

Προπονητής… σωτήρας!

Κανείς δεν θα σταθεί ποτέ στις τεχνικές αρετές του Πάτρικ Ο' Κόνελ, αφού για πολλούς είναι μια από τις σημαντικότερες μορφές του συλλόγου. Ηταν Ιρλανδός, αλλά στάθηκε στη Μπαρτσελόνα... καλύτερα κι από Καταλανός. Το 1935 ανέλαβε τα ηνία του συλλόγου και μαζί άρχισαν ένα μεγάλο ταξίδι που θα διαρκούσε πέντε μήνες, με την ομάδα να παίζει φιλικά σε Μεξικό και ΗΠΑ. Αλλωστε, τα χρήματα που κέρδιζε θα μπορούσαν να κρατήσουν την ομάδα όρθια στην πιο δύσκολη περίοδο της Ισπανίας, στον Εμφύλιο. Με τέσσερις παίκτες γύρισε πίσω, αφού οι υπόλοιποι 12 έμειναν στην Αμερική. Εμεινε στην ομάδα πέντε χρόνια, άντεξε κακουχίες, κράτησε τη Μπάρτσα ενωμένη παρά τα πενιχρά έσοδα. Η ομάδα.... βομβαρδίστηκε, άλλαξε χρώματα, ονομασία, αλλά ο Ο' Κόνελ ήταν εκεί να την στηρίξει! Επαιξε τον ρόλο του προέδρου, ήταν προπονητής, έκλεινε φιλικά, συγκέντρωνε χρήματα για την ομάδα, ήταν ο Σωτήρας της ομάδας όταν αυτή βρέθηκε σε αδιέξοδο.

«Η Μπάρτσα των Πέντε Κυπέλλων»

Μερικά ποτηράκια κρασί, ένα... λάθος τρένο και ο Σαμιτιέρ έκανε στη Μπαρτσελόνα ένα τεράστιο δώρο, τον Λάσλο Κουμπάλα. Η Ρεάλ που τον είχε προσεγγίσει, τον περίμενε στη Μαδρίτη για τις τελικές επαφές, αλλά δεν τον είδε ποτέ στον σταθμό. Στη Βαρκελώνη, ο Κουμπάλα πίεσε, πίεσε αρκετά και τελικά πέτυχε να γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης μέχρι τότε στην ιστορία του συλλόγου, αλλά και να προσληφθεί ως προπονητής, ο Φέρντιναντ Ντάουτσικ, ο πεθερός τους, μια επιλογή που θα άλλαζε και τη μοίρα της Μπάρτσα. Ο Σλοβάκος μπορεί να μην είχε την πρώτη χρονιά τον Κουμπάλα λόγω τιμωρίας του, ωστόσο κατάφερε να χτίσει ένα τεράστιο σύνολο. Στηρίχθηκε στον Ραμαλιέτς, τον Γκονσάλβο, τον Μπασόρα, τον Ροντρίγκες, αλλά και στη δική του φιλοσοφία που πέρασε άμεσα στον σύλλογο.

Η απίστευτη ομάδα του Ντάουτσικ, με τον Κουμπάλα να δικαιώνεται από τη FIFA, διέλυσε τη Ρεάλ με 4-2 για το πρωτάθλημα, έριξε στο καναβάτσο τη Βαλένθια και η Μπαρτσελόνα πανηγύρισε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία της. Ακολούθησε το Κόπα Λατίνα. Εμεινε μια τετραετία, κέρδισε δυο νταμπλ, ενώ τη σεζόν 1951-52 η Μπάρτσα πήρε πέντε διαφορετικά κύπελλα, κι ακόμα μέχρι σήμερα είναι η γνωστή ως «Η Μπάρτσα των Πέντε Κυπέλλων». Ο Ντάουτσικ πέρασε στην ιστορία ως ένας απο τους κορυφαίους τεχνικούς της και η ενδεκάδα: Ραμαλιέτς, Σέγκερ, Μπιόσκα, Φλοτάτς, Σεγκάρα, Μποστς, Μπασόρα, Κουμπάλα, Μορένο, Μαντσόν, Σέζαρ έγραψε τους δικούς της άθλους.

Το πρώτο Ευρωπαϊκό!

Ο «El Flaco» υπήρξε σημαία της Μπαρτσσελόνα ως παίκτης και τη σεζόν 1988-89 επέστρεψε στο σύλλογο αναλαμβάνοντας τον πάγκο της ομάδας. Ωστόσο πριν το συμβόλαιο του με τη Μπάρτσα είχε αποκτήσει αρκετή εμπειρία ως προπονητής, μιας απίστευτης ομάδας του, Αγιαξ, όπου τον οδήγησε και στην κατάκτηση μια ευρωπαϊκής κούπας. Στην Ολλανδία τον αγάπησαν για το επιθετικό του στυλ και την ικανότητά του να βρίσκει και να αναδεικνύει ταλέντα όπως ο Μάρκο φαν Μπάστεν και ο Ντένις Μπέργκαμπ.

Ο Κρόιφ ανέλαβε μια εντελώς νέα ομάδα μετά από ένα σκάνδαλο την προηγούμενη σεζόν, που είναι γνωστή ως «Hesperia mutiny». Ένα απίστευτο γεγονός, όταν οι παίκτες… επαναστάτησαν εναντίον του προέδρου Νούνιες που επιλύθηκε με την αποχώρηση κάθε παίκτη εκτός του Αντονι Θουμπιθαρέτα.. Βοηθός του ήταν ο Τσάρλι Ρέσακ που βρισκόταν στο σύλλογο ήδη ένα χρόνο. Ο Κρόιφ πέρασε αμέσως την φιλοσοφία του, έδωσε επιθετική γραμμή στους παίκτες του και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν. Αυτό όμως δεν συνέβη μόνο με την αντρική ομάδα αλλά και με τα παιδικά τμήματα όπου εφάρμοσε την ίδια επιθετική τακτική και έτσι ήταν ευκολότερο για τους νέους παίχτες να κάνουν το επόμενο βήμα στην ανδρική ομάδα. Αναμφίβολα αυτή η κίνηση του Κρόιφ να δυναμώνει τον σύλλογο σε όλες τις γραμμές εκ των έσω εξηγεί την επιτυχία του.

Ωστόσο τα οχτώ χρόνια που ήταν ο Ολλανδός στην ομάδα-ο προπονητής με τις περισσότερες συνεχόμενες χρονιές στον πάγκο των Μπλαουγκράνα- δεν πέρασαν δίχως δυσκολίες. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον Γενάρη του 1991 υποχρεώθηκε σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, γεγονός που σχετίζεται άμεσα με την αγάπη του για το τσιγάρο.

Με την επέμβαση του Κρόιφ η Μπάρτσα αγωνιστικά έμεινε στάσιμη, ωστόσο χρόνο με το χρόνο και απίστευτο πείσμα του, η Μπαρτσελόνα έφτασε στο πολυπόθητο ευρωπαϊκό μέσα στο Γουέμπλεϊ.

Η ομάδα που για τέσσερα διαδοχικά χρόνια είχε το παρατσούκλι Dream Team κέρδιζε θαυμαστές σε όλο τον κόσμο. Αυτή η ομάδα εκτός από την παρουσία τριών από τους καλύτερους ξένους (Λάουντρουπ ,Κούμαν,Στόιτσκοφ και Ρομάριο στη συνέχεια) είχε ένα βασικό κορμό από Βάσκους και Καταλανούς (Μπακερο, Γκουαρδιόλα, Σαλίνας, Σέρχι, Φερέρ…) που δημιούργησαν ένα πανίσχυρο σύνολο μαζί με παίκτες όπως ο Εουσέμπιο, ο Αμόρ και ο Ναδάλ.

Παρ’ όλα αυτά τα δύο τελευταία χρόνια του Ολλανδού δεν ήταν το ίδιο επιτυχημένα και η ομάδα δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε έναν τίτλο. Αποτέλεσμα των συνεχών συγκρούσεών του με τον πρόεδρο Λουίς Νούνιεζ , ήταν η αποχώρηση του.

Κανένας στην ιστορία του συλλόγου δεν έχει καταφέρει να κερδίσει τόσους πολλούς τίτλους όσους αυτός. Πρωταθλητριών, Κυπελλούχων, 4 Πρωταθλήματα,1 Σουπερ Καπ Ισπανίας,1 Ευρωπαϊκό Σουπερ Καπ και 3 Κύπελλα Ισπανίας.

Υποκλίθηκαν στον Ολλανδό!

Ο Ράικαρντ ανέλαβε προπονητής της Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 2003 για να αντικαταστήσει τον Ράντομιρ Αντιτς. Στην πενταετή θητεία τους ως προπονητής κέρδισε αρκετούς τίτλους μεταξύ των οποίων το πρωτάθλημα Ισπανίας (2005 και 2006) και το Champions League (2006), αλλά κυρίως με τον κομψό του τρόπο κέρδισε το σεβασμό όλων.

Ο Φρανκ που ήρθε στην ομάδα με τη φήμη του ήρεμου ανθρώπου ξεκίνησε την πορεία του με τους Τεν Κάτε (πρώην προπονητής της Μπρέντα) και Εουσέμπιο Σανκριστάν (πρώην μελος της Dream Team) για βοηθούς του.

Σαν προπονητής ήταν πολύ ανοιχτός και επικοινωνιακός με παίχτες και συναδέλφους. Η φιλοσοφία του για το ποδόσφαιρο προερχόταν από την Ολλανδική σχολή, άρα επιθετικό ποδόσφαιρο, πολύ πίεση και παιχνίδι από τα άκρα. Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και στην άμυνα όντας ποδοσφαιριστής της Μίλαν μια πενταετία. Ηταν πάντα πιστός στις αρχές του, ότι και αν συνέβαινε, και αποτελούσε υπόδειγμα συμπεριφοράς τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδων. Τα πρώτα τρία χρόνια η παρουσία του ήταν άκρως θετική με δυο πρωταθλήματα και έναν ευρωπαϊκό τίτλο, ωστόσο δεν συνέβη το ίδιο και τα δύο επόμενα χρόνια.

Η εποχή του Φρανκ ξεκίνησε το 2003-04 με τον Ροναλντίνιο να είναι το αστέρι της ομάδας. Ο σύλλογος διένυε τέσσερις άγονες σεζόν και έπαιζε στο Uefa. Μετά από το αποτυχημένο πρώτο μισό σημείο αναφοράς αποτελεί η έλευση του Ολλανδού μέσου Εντγκαρ Ντάβιντς στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Η ομάδα κατάφερε να τερματίσει δεύτερη, κάτι που αρχικά έμοιαζε απίθανο. Στο UEFA αποκλείστηκε από τη Σέλτικ και στο Κύπελλο από τη Σαραγόσα.

Μια ακόμα σεζόν χωρίς τίτλο για την Μπαρτσελόνα μα τώρα το μέλλον του συλλόγου έδειχνε πιο ελπιδοφόρο. Τη σεζόν 2004-05 η ομάδα έκανε τη ρελάνς φέρνοντας παίχτες όπως τους: Ετό, ο Ντέκο , Εντμίλσον, Σιλβίνιο, Μπελέτι, Λάρσσον και Ζιουλί. Παρά τους σοβαρούς τραυματισμούς που αντιμετώπισε εκείνη τη χρονιά, η Μπάρτσα ξεπέρασε κάθε δυσκολία και έφτασε δίκαια στη κατάκτηση του τίτλου με φουλ επιθετικό ποδόσφαιρο. Αποκλείστηκε στο Champions League από την Τσέλσι, όμως όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους!

Η καλύτερη σεζόν του Φρανκ στο πάγκο της Μπαρτσελόνα ήταν αναμφίβολα τη χρονιά 2005-06.Η ομάδα του αρχικά καθήλωσε την Ευρώπη με καταπληκτικές εμφανίσεις στο Stamford Brigde (1-2) και στο San Siro (0-1) και τελικώς κατέκτησε το τίτλο νικώντας στο Παρίσι την Αρσεναλ (2-1) με απίστευτη ανατροπή!

Κατέκτησε επίσης το πρωτάθλημα με εκπληκτικό ποδόσφαιρο και το απίστευτο ρεκόρ των 14 διαδοχικών νικών. Η ομάδα του… ανάγκασε τους οπαδούς της Ρεάλ να τη χειροκροτήσουν μετά το 3-0 στο Μπερναμπέου. Οι Καταλανοί κέρδισαν επίσης το Σουπερ Καπ εναντίον της Μπέτις και το μόνο αρνητικό ήταν ο αποκλεισμός από τη Σαραγόσα για το κύπελλο. Σε ατομικό επίπεδο τη χρονιά αυτή ο Φρανκ αναδείχθηκε ο καλύτερος προπονητής της χρονιάς.

Η επόμενη χρονιά ωστόσο ήταν μια αποτυχία. Η Μπάρτσα αποκλείστηκε από τη Λίβερπουλ στη φάση των «16», έχασε το τρίτο σερί πρωτάθλημα εξαιτίας της κακής διαφοράς γκολ και αποκλείστηκε στα ημιτελικά του κυπέλλου από τη Χετάφε. Εχασε επίσης το Ευρωπαϊκό Σουπερ Καπ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων από Σεβίλλη και Ιντερνασιονάλ αντίστοιχα.

Το καλοκαίρι του 2007 στην ομάδα εντάχθηκαν οι Ανρί, Τουρέ, Αμπιντάλ και Μιλίτο κάτι που σήμαινε πως η Μπαρτσα διέθετε ένα από τα πιο δυνατά σχήματα στην ιστορία της. Αποκλεισμός στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και 3η στο πρωτάθλημα, με τους πολλούς τραυματισμούς βασικών να παίζουν βασικό ρόλο.

Στις 8 Μαΐου 2008 η Μπαρτσελόνα ανακοινώνει την αποχώρηση του Ράικαρντ και την πρόσληψη του Γκουαρδιόλα. Παρά τις δύο αποτυχημένες σεζόν ο Ράικαρντ κέρδισε 2 Πρωταθλήματα Ισπανίας, 1 Τσάμπιονς Λιγκ, 2 Ισπανικά Σούπερ Καπ, και 3 Καταλωνικά κύπελα. Ο Ράικαρντ με το ποιοτικό ποδόσφαιρο έκανε την Μπαρτσελόνα ξανά πρωταγωνίστρια και αυτό είναι σημαντικότερο και από τους τίτλους που κέρδισε.

Σε 283 επίσημα παιχνίδια είχε 167 νίκες, 64 ισοπαλίες και 52 ήττες, η Μπαρτσελόνα σκόραρε 544 γκολ και δέχθηκε 254.Το ποσοστό νικών του ήταν 59% με μέσο όρο 1.92 γκολ υπέρ και 0.89 κατά. Οι 112 νίκες στο πρωτάθλημα τον έβαλαν δεύτερο πίσω από τον Κρόιφ που είχε 183.

Ο κορυφαίος της!

Ο Πεπ, ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της Μπαρτσα, ανέλαβε χρέη προπονητή στις 18 Ιουνίου 2008 μετά από μια άκρως πετυχημένη σεζόν με τη Μπαρτσελόνα Β την οποία και οδήγησε στην άνοδο στη δεύτερη κατηγορία. «Δεν μπορώ να σας υποσχεθώ τρόπαια και διακρίσεις, μπορώ μόνο να πω ότι θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε μέχρι το τέλος και στο τέλος θα είστε περήφανοι για εμάς» ήταν η πρώτη του δήλωση, με τους Καταλανούς να μη μπορούν ακόμα να χαμογελάσουν, αφού μπροστά τους είχαν κάποιον… άγνωστο προπονητή. Μια νέα εποχή ερχόταν και ο 15ος Καταλανός προπονητής στην ιστορία του συλλόγου ανέλαβε την ευθύνη να σταματήσει μία διετή αποχή από διακρίσεις. Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποίησε το 4-3-3 το οποίο είχε ζήσει σαν ποδοσφαιριστής της Μπάρτσα καθώς και σαν προπονητής με τη μικρότερη ομάδα.

Ο Γκουαρδιόλα αναγνωρίζει μόνο ένα τρόπο παιχνιδιού. Του αρέσει το επιθετικό ποδόσφαιρο, με την κατοχή όλη δική του και αμέτρητες πάσες σε όλο το γήπεδο προκειμένου ο αντίπαλος να αναγκάζεται να κυνηγάει όλη την ώρα. Αυτό έκανε με τη μικρή και με τη μεγάλη ομάδα της Μπαρτσελόνα έχοντας την περισσότερη κατοχή και τα περισσότερα σουτ για γκολ από οποιαδήποτε άλλη. Εκτιμά το ταλέντο των ποδοσφαιριστών του και βάζει τη σκληρή δουλειά και τα ατομικές θυσίες πάνω απ’όλα.

Ο Πεπ είναι ένας πολύ προσεκτικός προπονητής που δίνει βάση και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Ετοιμάζεται για το επόμενο ματς με βίντεο του αντιπάλου και ποτέ δεν σκέφτεται πέρα από το επόμενο παιχνίδι. Συνάμα η ικανότητά του να εμψυχώνει τους παίκτες του έκανε την ομάδα να βγάζει το 100% και ίσως παραπάνω κάποιες φορές στον αγωνιστικό χώρο. Η φιλοσοφία του αυτή οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση ΕΞΙ τίτλων σε μια χρονιά όπου κέρδισε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ισπανίας, το Champions League, το Ευρωπαϊκό και το Ισπανικό Super Cup και το Παγκόσμιο Κύπελλο συλλόγων.

Με αυτή του την επίδοση ο Πεπ έγινε ο τρίτος προπονητής στην ιστορία που πανηγύρισε πρωτάθλημα και ως παίκτης και ως προπονητής μετά από τους Κρόιφ και Σαμιτιέρ. Είναι ο έκτος προπονητής που κατακτά Champions League και ως προπονητής και ως παίκτης, ο πρώτος τεχνικός που έκανε tremble στον 21ο αιώνα και ο πρώτος όλων των εποχών που κατακτά έξι τίτλους σε μια χρονιά. Στη δεύτερή του σεζόν κέρδισε το δεύτερο διαδοχικό πρωτάθλημα, και συνολικά 20ο στην ιστορία του συλλόγου, δημιουργώντας ένα ρεκόρ 99 πόντων.

«Παιδιά, αφήνω τη Μπάρτσα», είπε στους ποδοσφαιριστές του στη προπόνηση της 27ης Απριλίου. Ο Γκουαρδιόλα χάραξε πορεία προς την ηρεμία που του έλειψε τόσα χρόνια, μακριά από τη σωματική και ψυχολογική φθορά που του επέβαλλε η παρουσία του στη Μπάρτσα. Ετσι, έδωσε την σκυτάλη στον συνεργάτη και κολλητό του φίλο και αποχώρησε...

Τίτο Βιλανόβα (1968-2014)

«Είσαι έτοιμος να αναλάβεις; Πιστεύω πως είσαι…» τόνισε ο Γκουαρδιόλα στον Τίτο Βιλανόβα και η Μπαρτσελόνα άνοιγε μια νέα σελίδα στην ιστορία της. Παράλληλα, συνέχισε ένα μοντέλο που είχε ξεκινήσει με την παρουσία του Πεπ στον πάγκο της. Με τον Τίτο στο πάγκο η Μπαρτσελόνα σημείωσε ένα ρεκόρ στο πρωτάθλημα Ισπανίας. Υπό τις οδηγίες του η Μπάρτσα έκανε ρεκόρ γκολ και ρεκόρ περισσότερων πόντων στο πρωτάθλημα. Στις 25 Απριλίου του 2014 και σε ηλικία 45 ετών ο Τίτο αποσύρθηκε λόγω ενός σοβαρού προβλήματος υγείας το οποίο είχε διαγνωστεί δύο χρόνια νωρίτερα.

Γνωστός για την ισχυρή προσωπικότητά του και το χαρακτήρα του νικητή, ο Βιλανόβα ήταν μαθητής της στρατηγικής και υποστηρικτής του παιχνιδιού κατοχής με γρήγορες πάσες.

Στο πρωτάθλημα Ισπανίας η υπεροχή της Μπαρτσελόνα ήταν αδιαμφισβήτητη. Ηταν πρώτη από την αρχή ως το τέλος του πρωταθλήματος καταφέρνοντας να συγκεντρώσει 100 βαθμούς ισοφαρίζοντας έτσι το ρεκόρ της Ρεαλ. Κατάφερε ακόμα να σπάσει το ρεκόρ παραγωγικότητας με την ομάδα να πετυχαίνει 115 γκολ σε 38 συνεχόμενα παιχνίδια σημειώνοντας 32 νίκες, 4 ισοπαλίες και μόλις 2 ήττες. Το συγκεκριμένο πρωτάθλημα έμεινε γνωστό ως το πρωτάθλημα των Τίτο και Αμπιντάλ. Ο Βιλανόβα οδήγησε την ομάδα ως τα ημιτελικά του Champions League και του Copa del Rey ωστόσο δεν κατάφερε να φτάσει σε κάποιο τελικό.

Δυστυχώς το σοβαρό πρόβλημα υγείας του δεν του επέτρεψε να αφοσιωθεί στην ομάδα και την επόμενη σεζόν και αναγκάστηκε να αφήσει τη θέση του. Τα δυσάρεστα νέα ανακοινώθηκαν στις 19 Ιουλίου του 2013. Η τελευταία φορά που ο Βιλανόβα εθεάθη στο «Καμπ Νου» ήταν στην νίκη των «μπλαουγκράνα» επί της Ρεάλ (2-1), στο «classico». Μερικούς μήνες αργότερα, στις 25 Απριλίου και σε ηλικία 45 ετών ο Τίτο υπέκυψε βυθίζοντας στο πένθος την Καταλονία. «Ο Τίτο Βιλανόβα ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και δεν θα ξεχαστεί ποτέ από τη Μπαρτσελόνα. Ευχαριστούμε για όλα όσα μας δίδαξες. Αναπαύσου εν ειρήνη» έγραψε ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα, Ζοζέπ Μαρία Μπαρτομέου.