Οι μεταγραφές που του «κάθονται»

Με αφορμή το ενδιαφέρον του Ολυμπιακού για τον 29χρονο Βραζιλιάνο άσο Ντιέγο Ρίμπας κι άλλους πολύ γνωστούς ποδοσφαιριστές, των οποίων λήγουν τα συμβόλαιά τους, έχω να κάνω μία παρατήρηση: παραδοσιακά οι ελεύθεροι παίκτες του βγαίνουν του Ολυμπιακού. Ακόμη κι οι πιο μεγάλοι σε ηλικία!

Μόλις πέρσι απέκτησε τους Τσόρι και Σαβιόλα, που ήρθαν στα 31 προς 32 τους.

Ελεύθεροι ήρθαν κι ο Βάϊς κι ο Σαλίνο κι ο Ολαϊτάν…Όπως παλιότερα κι ο Ζεβλάκοφ.

Ο Μοντέστο κι ο Πάντελιτς είχαν έρθει στα 32 τους, επόσης ως ελεύθεροι. Κι ο Ιμπαγάσα στα 34! Όπως κι ο Κοβάσεβιτς! Ο μεγάλος Ριβάλντο στα 32.

Ακόμη κι από την ελληνική αγορά ως ελεύθεροι αποκτήθηκαν ο Μανωλάς, ο Αμπντούν κι ο Τζιμπούρ. Και παλιότερα ο Νικοπολίδης, ο Κωνσταντίνου κι ο Στολτίδης.

Είναι κάτι σαν…παράδοση αυτό το πράγμα. Κι αποδεικνύει πανηγυρικά, ότι η αγορά των ελεύθερων παικτών είναι χρυσάφι, αν οι επιλογές είναι στοχευμένες, είτε δηλαδή αποτελούν ψαγμένες λύσεις κι ας μην είναι σταρ, είτε πρόκειται για σημαντικά ονόματα, που όμως δεν έχουν τραυματισμούς και δεν έρχονται εδώ για να κολλήσουν ένσημα.

Κατά την γνώμη μου μία ελληνική ομάδα, ακόμη κι αν αυτή είναι ο Ολυμπιακός, έχει την πολυτέλεια να αγοράσει παίκτες (μιλάω να δώσει κάποια εκατομμύρια Ευρώ κι όχι 400 και 500 χιλιάρικα), μόνο αν νιώθει 100% βέβαιη για μία επιλογή της. Ειδάλλως, δεν αξίζει τον κόπο να δίνει δύο και τρία εκ. Ευρώ για μεταγραφές, αν δεν βάλει κάτω όλες τις προϋποθέσεις κι αυτές να την οδηγούν στο πράσινο φως για να τα σκάσει.

Καλύτερα να δώσεις 5 κι 6 εκ. Ευρώ για μία μεταγραφή, αν την έχεις χιλιοτσεκάρει ότι πραγματικά μπορεί να σου βγει, παρά να δίνεις 2 και 3 εκ. Ευρώ για δύο και τρεις παίκτες, για τους οποίους όμως θα έχεις τις αμφιβολίες σου...