Με την αύρα του Μητσάρα!

Είναι αυτό, που λέμε το «καλό άγχος», η γλυκιά προσμονή, η λαχτάρα , η δίψα για να δεις την ομάδα σου να σηκώνει την κούπα. Αυτό νοιώθω σήμερα ενόψει του αποψινού τελικού με τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ.

Αισθάνθηκα υπέροχα χθες στη συνέντευξη Τύπου βλέποντας τον Αναστασίου να κάνουν πλάκα με τον Γεωργιάδη, τον Κοτσόλη με τον Σαλπιγγίδη (κόσμημα και οι δύο για τις ομάδες τους) να κάνουν μία χαλαρή συζήτηση και εύχομαι και ελπίζω να κυλήσουν ομαλά όλα απόψε και μετά το ματς να μιλάμε μόνο για ποδόσφαιρο και τίποτα άλλο.

Ο Γιάννης Αναστασίου τόνισε χθες ότι σε αυτά τα ματς οι τακτικές πάνε περίπατο. Έχοντας ζήσει τόσους τελικούς κυπέλλου από κοντά δεν θα διαφωνήσω. Στην αρχή του αγώνα μπορεί οι τακτικές να παίζουν ρόλο, αλλά στην πορεία και όσο περνάει ο χρόνος οι παίκτες παίζουν με την προσωπικότητά τους, με το ένστικτό τους, με την δίψα και την κάψα τους για να πάρουν την κούπα.

Εκεί οι παίκτες κάνουν ίσως και κάποια πράγματα ….εκτός προγράμματος, εκτός πλάνου. Σε άλλους βγαίνει και παίρνουν κύπελλα, σε άλλους δεν βγαίνει και γίνονται οι …μοιραίοι. Ελπίζω για τον Παναθηναϊκό σήμερα μετά το ματς να μιλάμε για την ενέργεια του Μπέργκ, του Πράνιτς, του Πέτριτς, του Μέντες, του Αμπέντ που έκρινε το ματς.

Φυσικά με τον Δημήτρη Σαραβάκο σε πόστο στην ομάδα φέτος νοιώθω πολύ καλύτερα. Διότι ο Μητσάρας είναι γεννημένος νικητής, στους τελικούς με την πράσινη φανέλα ήταν συνήθως ο πρωταγωνιστής. Και στο 4-0 επί του Ολυμπιακού το 1986 και στη νίκη επί του Ολυμπιακού στα πέναλτι δύο χρόνια αργότερα το 1988.

Για να μην πω τις χρυσές ευρωπαϊκές σελίδες, που έχει γράψει ο Μητσάρας σε αυτό το γήπεδο, που θα γίνει ο αποψινός τελικός. Άντε καλή επιτυχία στην ομάδα και «Σήμερα έχουμε γιορτή...».