Η νύχτα που η Ρεάλ έγινε Ατλέτικο

Η ζωή δίχως τον Κριστιάνο Ρονάλντο μπορεί, στη Ρεάλ, να είναι (κι όμως…) ωραία. Λίγο διαφορετική, ίσως. Πάλι ωραία, ωστόσο. Γεμάτη ενέργεια, αισιοδοξία, πειθαρχία, τάξη, σοβαρότητα, αλληλεγγύη, συντροφικότητα. Ένα μπλοκ. Ένα γκρουπ που νικά. Γιατί, στη Βαλένθια τη Μεγάλη Τετάρτη, δεν νίκησε ο Μπέιλ, ο Ισκο, ο Ντι Μαρία. Πρωτίστως, νίκησε το γκρουπ. Ενώ η ζωή με τον Μέσι δεν θα είναι, στη Μπαρτσελόνα, για πάντα ωραία. Τώρα, για παράδειγμα, είναι μυστηριώδης. Το μέγα μυστήριο είναι η μετάλλαξη. Η αποσύνδεση. Πώς μέσα σε μόλις 25 ημέρες, μεταξύ Μπερναμπέου και Μεστάγια, από τη μία ασίστ και τα τρία γκολ και τα φιλιά στο έμβλημα έφτασε το πράγμα σε κάτι που μοιάζει…υπαρξιακή κρίση!

Εκτιμώ ότι το 2-1 του Μεστάγια γεννήθηκε όταν έληξε το 4-3 του Μπερναμπέου. Είναι μια λογική συνέχεια, το ένα του άλλου. Υπό την εξής έννοια. Ότι ο νικητής δεν μπαίνει στη διαδικασία να βασανιστεί για ν’ αλλάξει κάτι. Η νίκη τον βεβαιώνει πως δεν χρειάζεται. Ο Τάτα Μαρτίνο πήγε στο Μεστάγια να παίξει «το ίδιο» όπως Μπερναμπέου. Ο Αντσελότι τσουρουφλίστηκε απ’ το 3-4. Αποδείχθηκε ότι του έκανε καλό. Αν και χρησιμοποίησε τους αναμενόμενους, επινόησε κόλπο. Για μια βραδυά (και μένει να φανεί, θα το δούμε εναντίον της Μπάγερν, εάν ήταν μονάχα για μια βραδυά…) έκανε τη Ρεάλ, περίπου Ατλέτικο. Στις μέρες μας, άλλωστε, να σε πουν Ατλέτικο είναι φιλοφρόνηση. Δεν είναι επίκριση.

Ένα καθαρό 4-4-2, δίδυμα στα άκρα, Καρβαχάλ/Ντι Μαρία δεξιά, Φάμπιο Κοεντράο/Ισκο αριστερά, λιγότερο χώροι για τη Μπαρτσελόνα ανάμεσα στις δύο γραμμές της Ρεάλ, πίεση, κλέψιμο, πάσα, αντεπίθεση. Του βγήκε. Γιατί είχε τον Μπέιλ. Γιατί οι άλλοι είχαν τον Ντάνι Αλβες. Αυτό που έκανε ο Μπέιλ εντάσσεται στη λίστα των «δεν υπάρχει». Εφυγε απ’ το γήπεδο, βγήκε έξω στον δρόμο, ήπιε κάτι, γύρισε, μπήκε μέσα…δίχως άδεια, συνέχισε, έφτασε ως το τέρμα. Ηδη, ένα γαλαξιακό γκολ. Ότι είχε τα κότσια να το κάνει, όχι στο 5’ ξεκούραστος και νηφάλιος, αλλά στο 85’, και να ‘ναι γκολ νίκης σε τελικό Ρεάλ-Μπαρτσελόνα, αυτό πολλαπλασιάζει τη διάσταση.

Ο Ντάνι Αλβες, απλώς, δεν είναι αξιόπιστο πρόσωπο. Τη μέρα που βγήκε η τιμωρία της FIFA να μη κάνει η Μπαρτσελόνα αγορές, εκείνος θεώρησε πως ταίριαζε (στο πνεύμα της στιγμής) να βάψει τη μούρη του σαν γάτος και πως αυτό ήταν, μάλιστα, τόσο ενδιαφέρον ώστε να το ανεβάσει για να δουν οι θαυμαστές του τη φωτογραφία. Τη μέρα που είχαν πάει στο ξενοδοχείο της Μαδρίτης για τη ρεβάνς με την Ατλέτικο, εκείνος χοροπηδούσε σαν το κατσίκι επάνω στο κρεβάτι του δωματίου και θεώρησε πως αυτό έπρεπε επίσης, το βιντεάκι, να το δουν στο διαδίκτυο οι θαυμαστές του. Μετά τον αποκλεισμό, του έφταιξε το ακούρευτο γρασίδι. Στο Μεστάγια, το γρασίδι ήταν χαλί. Μάλλον γι’ αυτό έκανε καμιά τριανταριά σέντρες.
Αδύνατον, να βασιστείς. Στο πρώτο γκολ, δίνει την ομάδα βορά στον υπερκινητικό Ντι Μαρία. Η σφαγή των γυναικόπαιδων. Στο δεύτερο, λείπει. Δίνει βορά τον Μπάρτρα. Ο Ντάνι Αλβες λείπει, στην κοσμάρα του, ενόσω ήταν το ματς στο 1-1. Δεν κυνηγούσαν το σκορ σε συνθήκες απελπισίας, για να ‘χει φύγει (…σαν τερματοφύλακας που κατεβαίνει ως το πέναλτι στο τελευταίο κόρνερ) τόσο μπροστά. Όταν η Μπαρτσελόνα πέφτει, δεν πέφτει απλώς. Του δίνει και καταλαβαίνει. Απρίλιο του 2012, από Σάββατο σε Τρίτη μες στο Καμπ Νου, έχασε πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Απρίλιο του 2014, από Τετάρτη σε Τετάρτη, έχασε Τσάμπιονς Λιγκ, τουλάχιστον το μισό πρωτάθλημα (με την ήττα στη Γρανάδα) κι ένα ολόκληρο κύπελλο.
Οι Καταλανοί, ό,τι θα είχαν μπροστά τους να κάνουν ακόμη κι αν κατακτούσαν το κύπελλο, το ίδιο έχουν μπροστά τους να κάνουν και τώρα. Οι εφημερίδες τους βοούν για παίκτες, για αθλητικό διευθυντή, για προπονητή. Η τελική ανάλυση, όμως, είναι η ανάλυση του Γιόχαν Κρόιφ. Οι Καταλανοί έχουν, πριν απ’ όλα, την πάγια και διαρκή ανάγκη να βρουν ένα κανονικό πρόεδρο.