Ο αληθινός κριτής του Μίτσελ…

Ρίχνοντας σήμερα μια προσεκτική ματιά στα πρωτοσέλιδα δεν χρειάζεται να είσαι και… ιδιαίτερα παρατηρητικός για να αντιληφθείς ότι παρά την διαβεβαίωση του επίσημου Ολυμπιακού ότι «δεν υπάρχει θέμα Μίτσελ», ο Ισπανός δεν είναι και στα… καλύτερα του στο λιμάνι.

Και αν μάλιστα προχωρήσει κανείς και στις… σελίδες του ρεπορτάζ; Εκεί θα δει ότι ήδη ξεπροβάλλουν κάποια πρώτα ονόματα υποψηφίων αντικαταστατών. Από τον –πολύ- Κίκε Φλόρες έως μια σειρά από Γάλλους -και άλλους- προπονητές που αυτόν τον καιρό είναι στην… αναμονή για την επόμενη ομάδα τους.

Πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξουν οι εξελίξεις; Άγνωστο. Έρχονται όμως αν δεν αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Αυτό είναι δεδομένο. Και η αλλαγή δεν σχετίζεται άμεσα με την αγωνιστική εικόνα της ομάδας στις μέρες που διανύουμε. Εκείνοι που παίρνουν τις αποφάσεις προφανώς και αντιλαμβάνονται αρκετά καλά το ποδόσφαιρο, για να γνωρίζουν ότι Αύγουστο μήνα, μια ομάδα με τόσες αλλαγές στο ρόστερ θέλει τον χρόνο της. Δεν είναι το βασικό ζητούμενο της συζήτησης αν ο Ολυμπιακός «έπαιξε» πέντε ή δέκα «καλά «λεπτά απέναντι στην Καλλονή και αν έκανε δύο ή περισσότερες καθαρές φάσεις για γκολ. Ούτε βέβαια αποκλειστικά η εικόνα της Κυριακής στο ματς με τον Ατρόμητο, ου έρχεται. Άλλες είναι οι «ενδείξεις» που προκαλούν ανησυχία και κατ επέκταση συζήτηση. Αλλού είναι η… άκρη του νήματος.

Το θέμα όμως –σήμερα τουλάχιστον- δεν αφορά στο τι θα γίνει αν όντως φύγει (αργά ή γρήγορα), ο Μίτσελ. Η απάντηση που αναζητείται είναι τι θα γίνει αν παραμείνει ο 50άχρονος κόουτς στο λιμάνι. Και αν ο Ισπανός θέλει να κρατήσει την θέση του πρέπει να προβληματιστεί ακριβώς πάνω σε αυτή την βάση. Τι πρέπει να αλλάξει ο ίδιος για να λειτουργήσει ο νέος Ολυμπιακός.

Ο μεγαλύτερος κριτής του, δεν είναι ούτε η διοίκηση, ούτε ο κόσμος. Είναι οι ποδοσφαιριστές του. Και αυτή την στιγμή καλείται να διαχειριστεί ένα ρόστερ που πραγματικά είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο για τα ελληνικά δεδομένα. Ένα ρόστερ που όπως φαίνεται θα ενισχυθεί και άλλο. Δεν είναι εύκολο να τους κρατήσει όλους ευχαριστημένους (εξ ου και η επιθυμία του να δουλέψει με 23-24 παίκτες), είναι όμως εύκολο να εμφανίσει εκείνο το «σημάδι» που κάνει την διαφορά στα αποδυτήρια. Ότι κρίνει με βάση αυτό που βλέπει στην προπόνηση. Ότι είναι δίκαιος. Αν καταφέρει αυτό θα πάει παρακάτω. Στο… επόμενο. Στο ότι όντως έχει τον τρόπο να δημιουργήσει μια ομάδα ανάλογη της προσδοκίας (και του υλικού) που υπάρχει.

Πόσο δίκαιο όμως ήταν να μείνει εκτός 11άδας ο Μήτρογλου και ο Φετφατζίδης; Ακόμη και ο Ολαϊτάν; Πόσο λογικό να μην υπολογίζεται για την πρώτη γραμμή ο Μανωλάς; Πόσο «λειτουργικό» να χαραμίζεται για μια ώρα ο –ανέτοιμος- Σαβιόλα απέναντι στην Καλλονή; Πόσο νορμάλ είναι ολόκληρο το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός να δίνει φιλικά (μόνο) σε… στιλ Τσάμπιονς Λιγκ και να αγνοεί «δοκιμές» Σούπερ Λιγκ όπου τριάντα φορές τον χρόνο βρίσκει ομάδες να τον περιμένουν ως και στο 1/3 του γηπέδου δίνοντας του κατοχή μπάλας 65%-70%; Εκείνος γνωρίζει. Μόνο ο Μίτσελ.

Οι Ερυθρόλευκοι αυτό το καλοκαίρι ουσιαστικά επιχειρούν μια αγωνιστική… επανεκκίνηση που θυμίζει το πρώτο καλοκαίρι του Βαγγέλη Μαρινάκη (2010) στην ομάδα. Με πολλές και σημαντικές κινήσεις στο μεταγραφικό παζάρι, με προσθήκες που προκάλεσαν αίσθηση και αυτομάτως ανέβασαν τον πήχη της προσδοκίας. Κινήσεις που έγιναν με βάση τα όσα ζήτησε ο προπονητής, αλλά και πάνω στο χρονοδιάγραμμα που ο ίδιος έθεσε. Ο Ολυμπιακός φιλοδοξεί να αλλάξει επίπεδο. Να κερδίσει τους εγχώριους τίτλους, αλλά και να παρουσιάσει ένα ποδόσφαιρο που θα ικανοποιήσει το κοινό του. Να βάλει τις βάσεις για μια ομάδα που και διάρκεια θα έχει και τέλος πάντων θα ανοίξει τον δικό της «κύκλο» ψάχνοντας το… κάτι παραπάνω. Αυτό για να γίνει χρειάζεται δουλειά. Η ουσία λοιπόν (σήμερα) δεν είναι ποιος θα την κάνει, αν έρθει η ώρα να φύγει ο Μίτσελ, αλλά τι τελικά μπορεί να κάνει ο Ισπανός όσο είναι εδώ!