Προβλέψιμος ο Ολυμπιακός, αλλά...

Προτού μπω στην ουσία της κουβέντας σχετικά με αυτό που παρουσίασε ο Ολυμπιακός στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, ας ξεκινήσω με τα αυτονόητα, τα βασικά, αυτά που μοιάζει να έχουν αφαιρεθεί από την αντίληψή μας για το ποδόσφαιρο μέσα στη γενικότερη παράνοια που ζούμε: είναι αδιανόητο, ανεξήγητο και αρρωστημένο να αποδοκιμάζεται μια ομάδα από οπαδούς της στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, όσο κακή και αν είναι η εμφάνισή της, όποιο κι αν είναι το σκορ στο ημίχρονο ή το τελικό αποτέλεσμα. Αφενός επειδή δεν προσφέρει καμιά απολύτως υπηρεσία ο κόσμος στην αγαπημένη του ομάδα και αφετέρου επειδή είναι τρελό να περιμένει κανείς να δει μια ώριμη ομάδα στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος. Πόσο μάλλον όταν συζητάμε για την αντίδραση του κόσμου σε μια νίκη. Ας συζητήσουμε όμως για ποδόσφαιρο.

Ηταν εύκολος αντίπαλος στο ΟΑΚΑ ο Ολυμπιακός για έναν προπονητή που τον είχε παρακολουθήσει στα φιλικά και είχε στη διάθεσή του παίκτες ικανούς να υπηρετήσουν ένα σχέδιο με προσανατολισμό αμυντικό. Είναι προβλέψιμος αντίπαλος αυτή την εποχή ο Ολυμπιακός για μια ομάδα που τον μελετά. Διότι παίζει ανορθόδοξα. Είναι ανορθόδοξη η επιλογή της τοποθέτησης του Σαβιόλα στην κορυφή. Και γενικά, αλλά και ειδικά σε παιχνίδια τέτοιας φύσης, δηλαδή απέναντι σε αντίπαλο που δίνει τη μπάλα, κλείνεται στο δικό του τελευταίο 1/3 και περιμένει. Γι’ αυτό διαχρονικά ο Σαβιόλα έπαιζε δίπλα σε ένα βαρύ φορ. Γι’ αυτό δεν τον έβαλαν ποτέ μόνο στην κορυφή σε παιχνίδι κατοχής. Τι έκανε ο κόουτς Ματζουράκης; Το αυτονόητο: γέμισε τον άξονά του και άφησε στον Ολυμπιακό τα άκρα, διότι ήξερε εκ των προτέρων ότι ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσε να ψάξει τον ψηλό φορ που δεν είχε με οριζόντιο παιχνίδι. Ο Μαντζουράκης έκανε αυτό που κάνουν οι προπονητές μπάσκετ με τον αντίπαλο ψηλό που δεν έχει “χέρι”, τον οποίο αφήνουν να σπάει τη μπασκέτα εκτελώντας άστοχα τρίποντα σουτ.

Ναι, παρ’ όλα αυτά ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να λύσει την άσκηση αν δεν είχαν τόση νευρικότητα στο πρώτο ημίχρονο ο Βάις και ο Κάμπελ, ή αν δοκίμαζε περισσότερο τα πόδια του στα σουτ έξω από την μεγάλη περιοχή. Και φυσικά ναι, ο Ολυμπιακός μπορεί να τη λύσει αυτή την άσκηση όταν συμβούν ένα από τα επόμενα: α. Αλλάξει σχηματισμό ο Μίτσελ και βάλει τον Μήτρογλου μαζί με τον Σαβιόλα. β. Συγκλίνουν σε τέτοιες περιστάσεις ο Βάις και ο Κάμπελ, ή και ο Τσόρι Ντομίνγκες για να παραστήσουν με την κίνησή τους τον δεύτερο φορ. γ. Αν παίξει ο Μήτρογλου στην κορυφή με τον Σαβιόλα σε μια άλλη θέση, στον άξονα ή το πλάι.

Ναι, ένας άλλος προπονητής μπορεί να είχε ήδη μετασχηματίσει τον Ολυμπιακό, δίχως να περιμένει την έναρξη των επίσημων αγώνων. Ο Μίτσελ όμως δεν έχει τέτοιο άγχος, πιθανόν επειδή γνωρίζει ότι έχει τον χρόνο και τα περιθώρια και θέλει να πειραματιστεί. Αν έπαιζε σε ένα άλλο πρωτάθλημα, πιο ανταγωνιστικό, πιθανόν να είχε μεγαλύτερο άγχος. Εδώ δεν έχει, ίσως και λόγω μεγάλης αυτοπεποίθησης. Ακόμη όμως και αν για κάποιο λόγο όλοι εμείς οι προπονητές της εξέδρας συμφωνήσουμε ότι κάνει λάθος, είναι αδιανόητο να τρώει γιούχα από τον καιρό των φιλικών και του πρώτου επίσημου αγώνα.

Ο Ολυμπιακός που παρουσίασε ο Μίτσελ στο πρώτο επίσημο ματς της σεζόν είναι μια καλά τακτοποιημένη ομάδα, που δείχνει προοπτική να εμφανίσει συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι των αντιπάλων του. Είναι νωρίς για να εκτιμήσει κανείς αν αυτό που συναρμολογεί ο Ισπανός είναι αρκετό για να είναι ο Ολυμπιακός ανταγωνιστικός στο Champions League. Για τέτοιες εκτιμήσεις θα πρέπει να περιμένουμε να τον δούμε απέναντι σε ομάδες με περισσότερη εμπειρία, προσωπικότητα και ποιότητα συγκριτικά με την νεοφώτιστη Καλλονή.