Χωρίς αυτό δεν μπορείς στην Ευρώπη

Κάποια χρήσιμα συμπεράσματα από τα οκτώ πρώτα φετινά ευρωπαϊκά παιχνίδια των ελληνικών ομάδων…

Πρώτο και βασικότερο, βέβαια, ότι από τις τέσσερις προκρίσεις κατακτήθηκε μόλις η μία (από την Ξάνθη) και δη επί της Λίνφιλντ Βόρειας Ιρλανδίας-κι αυτή στην παράταση. Αποκλείστηκαν τόσο ο ΠΑΟΚ από τη Μέταλιστ του Χάρκοβο, όσο κι ο Αστέρας Τρίπολης από τη Ραπίντ κι η Ξάνθη, στη συνέχεια, από την Σταντάρ Λιέγης.

Δεύτερο και πολύ σημαντικό, ότι σε κανένα παιχνίδι της ελληνική ομάδα δεν κράτησε πίσω το μηδέν! Μιλάμε για οκτώ παιχνίδια, στα οποία οι ομάδες μας δέχθηκαν γκολ σε όλα. Συνολικά 13. Κι όταν στην Ευρώπη δεν μπορείς να κρατήσεις το μηδέν, πάρα πολύ δύσκολα να προχωρήσεις-ειδικά όταν είσαι ελληνική ομάδα.

Τρίτο και επίσης σημαντικό, ότι η διαιτησία δεν ήταν καλή για τους συλλόγους μας, στα περισσότερα παιχνίδια. Ο απολογισμός; Δύο αποβολές και τρία πέναλτι εις βάρος τους-κι ένα καθαρό πέναλτι που δε δόθηκε, υπέρ του ΠΑΟΚ. Όταν μας έπαιξαν 50-50 σε ένα-δύο ματς πανηγυρίζαμε…

Τέταρτο κι αυτό με τη σημασία του, ότι παρότι οι αντίπαλοί μας ως ονόματα έχουν άλλη δυναμική στην Ευρώπη (ακόμη κι η Μέταλιστ μόλις πριν ενάμιση χρόνο ήταν στα προημιτελικά του Γιουρόπα…), όλα τα ματς κρίθηκαν στις λεπτομέρειες. Ο ΠΑΟΚ μέχρι να φάει το 0-1 στην Τούμπα (43’) ήταν καλύτερος των Ουκρανών, από τους οποίους δεν έχασε στο Χάρκοβο…Ο Αστέρας έφερε ισοπαλία στην Τρίπολη και στη Βιέννη ήταν μέχρι το 85΄(όταν και δέχθηκε το 1-3) στο κόλπο της πρόκρισης, αφού έχανε 1-2 και με 2-2 περνούσε…Η Ξάνθη και τα δύο παιχνίδια τα έχασε 1-2, ενώ και στα δύο μπορούσε αν μη τι άλλο να μην είχε χάσει…

Πέμπτο και δυσάρεστο, σχεδόν όσο το πρώτο, ότι οι ομάδες μας παίρνουν λίγους βαθμούς, ελάχιστους (μία νίκη και δύο ισοπαλίες στα οκτώ ματς), οπότε εάν δεν αλλάξει θεαματικά η κατάσταση θα αυξάνεται το πρόβλημα της εκπροσώπησής μας στα κύπελλα Ευρώπης τα επόμενα χρόνια. Θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι ακόμη και μία νίκη η, έστω ισοπαλία, χωρίς να συνοδευθούν με προκρίσεις, μπορεί να βοηθήσουν γενικότερα την Ελλάδα κι ειδικότερα κάθε κλαμπ της.

Σίγουρα παίζει ρόλο στα μέτρια αποτελέσματα κι ότι οι αντίπαλοί μας ήταν πιο έτοιμοι. Στην Ουκρανία παίζουν τέσσερις αγωνιστικές, στην Αυστρία τρεις και στο Βέλγιο δύο-ενώ εμείς ξεκινάμε σε 10 ημέρες. Δεν είναι και τυχαίο, ότι από τα οκτώ ματς, στα έξι προηγήθηκαν οι αντίπαλοί μας-στα δύο που προηγήθηκαν οι δικές μας, είχαμε τη νίκη και τη μία από τις δύο ισοπαλίες.

Αλλά πάνω απ΄ όλα θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αν «χάνουμε» τις λεπτομέρειες στα ευρωπαϊκά παιχνίδια, θα χάνουμε και τα αποτελέσματα. Πολύ απλά γιατί όλα κρίνονται στις λεπτομέρειες. Αν δεν πας σαν καμικάζι πάνω στην μπάλα στα ματς των κυπέλλων Ευρώπης δεν έχεις τύχη. Έτσι όπως πήγε ο Κουρμπέλης πάνω στην μπάλα στη φάση του 1-0 της Ραπίντ κι έτσι όπως αντέδρασε ο Κομεσίδης στη φάση του 2-0 της Σταντάρ, δεν μπορείς να ελπίζεις. Άλλο να σου γυρίζει την πλάτη η τύχη, όπως έγινε π.χ. στο τρίτο γκολ των Αυστριακών όταν ο Κουρμπέλης έκανε σωστά το τάκλιν, αλλά η μπάλα βρήκε πάνω του και κατέληξε στα δίχτυα.

Κι οι προπονητές θα πρέπει να δώσουν περισσότερο βάση στις στημένες φάσεις. Η Ξάνθη π.χ. έφαγε από κόρνερ τα δύο από τα συνολικά τέσσερα γκολ από τους Βέλγους. Παρεμπιπτόντως, μπορώ να καταλάβω να παίζει η Ξάνθη με τρία στόπερ στο Βέλγιο, ακόμη και μέσα στην Θράκη-αλλά να μειώνει στο 83’ της ρεβάνς σε 2-1 και να συνεχίσει να παίζει με τρία στόπερ…

Τέλος πάντων, νομίζω πως τα συμπεράσματα (όχι βέβαια μόνο τα παραπάνω) από τα οκτώ ματς πρέπει να τα αναλύσουν σωστά οι ομάδες που θα συνεχίσουν, ο ΠΑΟΚ, ο Ατρόμητος και φυσικά ο Ολυμπιακός. Διαφορετικά τα προβλήματα θα μεγεθυνθούν.

Να θυμίσω λ.χ. ότι πέρσι ο Ολυμπιακός έδωσε οκτώ ευρωπαϊκά παιχνίδια, έξι στο Τσάμπιονς Λιγκ και δύο στο Γιουρόπα Λιγκ, χωρίς σε κανένα να κρατήσει το μηδέν. Υπό αυτές τις συνθήκες και καλά είχε πάει…