Πόσα λεφτά ξοδεύεις για αθλητισμό;

Διαβάζοντας προ ημερών ορισμένα από τα ευρήματα της έρευνας της Nielsen για την πορεία της “καταναλωτικής εμπιστοσύνης” στην Ελλάδα στο δεύτερο τρίμηνο του 2013, άρχισα να συγκρίνω τις απαντήσεις με την συμπεριφορά του Ελληνα καταναλωτή προϊόντων του αθλητισμού. Τι συμπέρασμα βγαίνει;

Οι έμποροι του αθλητισμού πωλούν αυτή την εποχή τα προϊόντα τους, δηλαδή εισιτήρια διαρκείας (οι σύλλογοι) και συνδρομές (οι τηλεοράσεις) με τους Έλληνες να δηλώνουν ότι προκειμένου να μειώσουν τις δαπάνες τους έχουν περιορίσει τη διασκέδαση εκτός του σπιτιού (το 74% των ερωτηθέντων), ενώ συνεχίζουν να είναι προσεκτικοί όσον αφορά τις δαπάνες τους για καταναλωτικά προϊόντα, καθώς 7 στους 10 είναι διατεθειμένοι να αγοράσουν πιο φθηνά είδη συγκριτικά με αυτά που αγόραζαν.

Προσέξτε, στην ερώτηση της έρευνας σχετικά με το πού διαθέτουν τα χρήματα που τους περισσεύουν, μετά την κάλυψη των βασικών τους αναγκών, το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων (28%) δηλώνουν ότι ξοδεύουν το περίσσευμα σε χρέη, δηλαδή στην κάλυψη δανείων, πιστωτικών καρτών και δανεικών, ενώ 4 στους 10 εξακολουθούν να δηλώνουν ότι δεν τους περισσεύουν καθόλου χρήματα.

Οι έμποροι του αθλητισμού πωλούν σε μια εποχή που το 91% των ερωτηθέντων απαντούν ότι έχουν γίνει πιο προσεκτικοί από ποτέ στις δαπάνες τους, με ποσοστό που αποδεικνύεται το μεγαλύτερο που σημειώθηκε στην Ευρώπη αυτή την εποχή. Και σκεφθείτε ότι συζητάμε για ανάκαμψη του Δείκτη Καταναλωτικής Εμπιστοσύνης στην Ελλάδα, αφού ο δείκτης αυξήθηκε κατά 7 μονάδες συγκριτικά με το πρώτο τρίμηνο του 2013, φτάνοντας στις 47.

Σε αυτό το περιβάλλον, αυτή την εποχή, οι μεγάλες ΠΑΕ πωλούν τα ίδια ή και περισσότερα εισιτήρια διαρκείας συγκριτικά με πέρσι (π.χ. ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός). Ναι, έχουν μειώσει τις τιμές, αλλά, όπως τα νούμερα αποδεικνύουν, το προϊόν παραμένει το ίδιο εμπορικό. Σε αυτό το περιβάλλον, αυτή την εποχή, δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη των πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου, οι συνδρομητικές τηλεοράσεις φτάνουν σε αριθμούς ρεκόρ, και συγκεντρώνουν αθροιστικά, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία τους, περίπου 500.000 συνδρομές, με “κράχτη” τα αθλητικά, κυρίως τα ποδοσφαιρικά, προϊόντα τους.

Σε ένα γκάλοπ που έστησα το απόγευμα της Παρασκευής, το 27% όσων μου απάντησαν σκοπεύει να ξοδεύει +-10 ευρώ μηνιαίως για να παρακολουθεί αθλητισμό στο γήπεδο ή την τηλεόραση, το 19% θα ξοδέψει +-20 ευρώ, το 15% θα ξοδεύει +-30 ευρώ το μήνα, ενώ υπάρχει και ένα 13% που σκοπεύει να ξοδεύει +-100 ευρώ μηνιαίως για τα σπορ (αν θέλεις να απαντήσεις κι εσύ, πάτα εδώ).

Η σύγκριση των στοιχείων της έρευνας της Nielsen με τα στοιχεία που δίνει η πραγματική αθλητική αγορά, από τις ΠΑΕ και τις συνδρομητικές τηλεοράσεις, έρχεται να φωνάξει αυτό που η ίδια η αγορά αρνείται να αντιληφθεί: στην εποχή της μεγαλύτερης κρίσης στη σύγχρονη ιστορία, ο μέσος Ελληνας, που έχει γίνει πιο “στεγνός” και πιο “σφιχτός” από ποτέ, εξακολουθεί να έχει ανάγκη την ψυχαγωγική διέξοδο των σπορ. Φωνάζει ότι θέλει να καταναλώσει αθλητισμό, τον οποίο προφανώς αντιλαμβάνεται ως μια φθηνή ψυχαγωγική διέξοδο.

Αν η αθλητική, και ειδικά η ποδοσφαιρική αγορά φρόντιζε να βελτιώσει και να καθαρίσει το θέαμα, να βελτιώσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες, τις εγκαταστάσεις, και να ορίσει τις τιμές στο χαμηλό που ζητά η εποχή και όχι στο υψηλό που ζητεί η τσέπη της, το ποδόσφαιρο θα επέστρεφε εκεί που βρισκόταν μερικές δεκαετίες πίσω: ξανά στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, της συνήθειας, της ανάγκης του μέσου Ελληνα. Θα ήταν μια από τις ελάχιστες αγορές που θα είχαν ευνοηθεί από την κρίση.