Ποτέ μην λες ποτέ…

Στη ζωή, ποτέ μην λες ποτέ. Και αν μου έλεγαν κάποτε, ότι δεν θα πανηγύριζα νίκη του Ολυμπιακού και μάλιστα σε τελικό Κυπέλλου, όχι μόνο δεν θα τους πίστευα, αλλά θα τους έλεγα και τρελούς. Κι όμως τη νίκη στην παράταση επί του Αστέρα Τρίπολης, δεν την χάρηκα. Το γράφω, μπας και το πιστέψω, αλλά δυστυχώς για μένα έτσι έχουν τα πράγματα.

Εγώ ανήκω σε μια γενιά Ολυμπιακών, περήφανων. Σε μια γενιά που βλέπαμε την αγαπημένη μας ομάδα να παλεύει κόντρα σε όλους και όλα. Να κερδίζει ματς στο 85’ και να την στέλνουν στη Ρόδο για να αρχίσει το ματς από την αρχή. Να κάνει μεταγραφές, να έρχονται παικταράδες και παικταράδες, αλλά να μην την αφήνουν να πάρει πρωτάθλημα.

Να αποκτά παίκτες από τον Παναθηναϊκό (Αντωνίου), να ξεκινούν προπονήσεις στο Ρέντη και να επιστρέφουν στη Παιανία, λόγω της ΕΠΑΕ. Επειδή έτσι αποφάσιζε ο μεγάλος, που είχε γίνει και νονός, αφού μέσα σε μια νύχτα βάφτιζε τους Αργεντινούς Έλληνες!

Αν συνεχίζω να θυμάμαι, θα γράψω βιβλίο και θα βγω εκτός θέματος. Γίναμε Ολυμπιακοί, γιατί γουστάραμε την καλή μπάλα, τον ποδοσφαιρικό τσαμπουκά και φυσικά επειδή βλέπαμε παίκτες να παίζουν με ψυχή και καρδιά (όπως προς μεγάλη μου έκπληξη έκανε ο Χολέμπας, που έβγαλε παράταση με θλάση). Να δίνουν ότι έχουν και δεν έχουν για την ομάδα. Δεν μας ένοιαζε το αποτέλεσμα, αλλά η προσπάθεια.

Συγγνώμη, αλλά οι περισσότεροι που φορούν σήμερα την τιμημένη ερυθρόλευκη φανέλα, δεν έχουν ιδέα για το τι σημαίνει Ολυμπιακός. Πήγε ο πρόεδρος στο Ρέντη και τους ζήτησε με σκληρή γλώσσα να παίξουν μπάλα. Έβγαλαν ανακοίνωση οι οργανωμένοι, τους το ζητούσε ο απλός κόσμος που θα τους συναντούσε στο δρόμο. Και αυτοί τι έκαναν; Απολύτως τίποτα. Μπήκαν για επτά - μετρημένα - λεπτά σοβαρά και δεν επέτρεψαν στον Αστέρα να περάσει τη σέντρα. Μόλις πέρασε το… επτάλεπτο, είδαμε και πάλι τον Ολυμπιακό του 2013. Χωρίς πλάνο, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς μια καλή ενέργεια.

Και φυσικά οι φιλοξενούμενοι, όχι μόνο πήραν τα πάνω τους, αλλά άρχισαν να κρύβουν και την μπάλα, όπως συνέβη στο γκολ με το οποίο προηγήθηκαν. Ένα γκολ, που αν το είχαν βάλει οι ερυθρόλευκοι, θα γράφαμε ύμνους…

Οι Πειραιώτες ισοφάρισαν από το πουθενά και χωρίς ευκαιρία και περιμέναμε ότι στο δεύτερο ημίχρονο, το γκολ του Φουστέρ θα τους έδινε ώθηση για ένα καλό αγωνιστικό πρόσωπο. Ποτέ δεν το έκαναν και φυσικά έχασαν και όλες τις μονομαχίες στις στημένες φάσεις. Όπως αυτή που έβαλε φωτιά στον τελικό με τον μη καταλογισμό πέναλτι υπέρ του Αστέρα. Ήταν χέρι του Μανιάτη και αποβολή για τον παίκτη του Ολυμπιακού, ο οποίος συνέχισε κανονικά το ματς. Δε νομίζουμε, ότι υπάρχει φίλαθλος του Ολυμπιακού που να μην ήθελε να σφυριχτεί η παράβαση. Είναι αυτή η περηφάνια για την οποία σας λέγαμε προηγουμένως.

Πλέον υπάρχει χρόνος, για ηρεμία, προπάντων αυτοκριτική και οι υπεύθυνοι να πάρουν τις αποφάσεις τους για τον Ολυμπιακό της επόμενης περιόδου, προκειμένου να δούμε ξανά στο γήπεδο την ομάδα που λατρέψαμε. Και όχι να φεύγει ο κόσμος πριν την απονομή…

Συγχαρητήρια στους παίκτες του Αστέρα για την συγκλονιστική τους προσπάθεια.