Παναθηναϊκή Άνοιξη ή βαρυχειμωνιά;

Νομίζω λίγοι φίλαθλοι ομάδας ανά τον κόσμο έχουν ταλαιπωρηθεί και ταλαιπωρήσει το κουμπί F5 όσο οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού. Από το φθινόπωρο και μετά κι ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν και είναι αρρωστημένα καθησυχαστική με αυτά τα «έλα μωρέ, Παναθηναϊκός είναι, δεν μπορεί να συμβεί κάτι τόσο κακό στο τέλος», ο πράσινος κόσμος περιμένει από σήμερα σε αύριο την ευχάριστη είδηση. Αλήθεια όμως με τα πολλά ξεχάσαμε να προσδιορίσουμε, τι είναι ευχάριστη είδηση στην πράσινη οικογένεια.

Προφανώς κανείς από μας δεν εννοεί ευχάριστο το να φυτοζωεί ένας σύλλογος του Παναθηναϊκού μεγέθους, εισπράττοντας χρήματα από τηλεοπτικά δικαιώματα και βγάζοντας μια χρονιά τσίμα τσίμα. Και αυτό για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, ενώ ο μπασκετικός συνεχίζει να πρωταγωνιστεί και ο Ερασιτέχνης καταστρέφεται και φυλλοροεί. Εδώ που φτάσαμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον Παναθηναϊκό ως όλον, γιατί μόνο συνολικά μπορεί να ξανασταθεί στο ύψος του και να βοηθήσουν τα τμήματά του το ένα το άλλο, τα επαγγελματικά brands δηλαδή τους ερασιτέχνες αθλητές.

Ναι μια από τις μεγαλύτερες αιτίες του μαρασμού ήταν η γηπεδική ανυπαρξία του Συλλόγου, που κατέστησε τον Παναθηναϊκό αντιεμπορικό μέγεθος. Η ύπαρξη του γηπέδου της Λεωφόρου μόνο γραφική μπορεί να χαρακτηριστεί πια σε εμπορικό μέγεθος, κατάλληλη μόνο για συνθήματα και τραγούδια του Ορφέα Περίδη και πάντως πολύ μακριά από κάθε υγιές μοντέλο ανάπτυξης Συλλόγου. Επίσης εξαιρετικά προβληματική κατάσταση για το κέντρο μιας σύγχρονης μεγαλούπολης, όπως η Αθήνα του 2018. Μπορεί εκεί μέσα να προσκύνησαν ομαδάρες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου αλλά αυτά πρέπει να είναι αναμνήσεις μακρινές κι όχι να τις επικαλούνται κάποιοι για το μέλλον.

Όσο και να προσπαθούν κάποιοι να μικρύνουν το πράσινο φίλαθλο και οπαδικό μέγεθος, το κλειστό του ΟΑΚΑ με τους υπεράριθμους «επισκέπτες» να κρέμονται σαν τα τσαμπιά από το κάγκελο σε play offs Ευρωλίγκας δείχνει το δρόμο. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού είναι πολύς και διψασμένος για ένα όραμα, ώστε να το αγκαλιάσει. Το αθλητικό μέγεθος λοιπόν υπάρχει, το όραμα υπάρχει; Η δημοσιοποίηση του πλάνου Athens Alive μου ξύπνησε δύο φωνούλες μέσα μου. Η μια είπε «μακάρι» και η άλλη «όχι ρε γαμώτο».

Το μακάρι προφανώς έχει να κάνει με την προοπτική που επιτέλους δίνεται με τον σωστό τρόπο. Όχι με τον τρόπο ενός «λεφτά» που δηλώνει βαμμένος Παναθηναϊκός και υπόσχεται εκατομμύρια επί εκατομμυρίων για αποπληρωμή χρεών, μεταγραφές αεροδρομίου και άμεση διεκδίκηση πρωταθλήματος, όχι με τον τρόπο Βγενόπουλου δηλαδή. Η προοπτική δίνεται με τη συνολική εγκατάσταση του Παναθηναϊκού σε ένα σπίτι αντάξιο του μεγέθους και της πόλης που εκπροσωπεί. Ο άνθρωπος που δίνει αυτή την προοπτική είναι ένας επιχειρηματίας που πρώτα υπήρξε Παναθηναϊκός και μετά επιχειρηματίας κι αυτό λέει πολλά για την ειλικρίνεια του εγχειρήματος.

Το όχι ρε γαμώτο που βγήκε από μέσα μου, έχει να κάνει με την κατά τη γνώμη μου πρόωρη δημοσιοποίηση του πλάνου. Κι εγώ στην Ελλάδα ζω και ξέρω ότι μια τέτοια προσπάθεια θα δεχτεί πολλά φίλια και ξένα πυρά. Η απαραίτητη σύμφωνη γνώμη μιας κυβέρνησης, της οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης, μόνο ανασφάλεια με γεμίζει καθώς υπάρχει παντελής ανικανότητα σχεδιασμού και το μόνο που κινεί τον κόσμο τους είναι το πολιτικό κόστος και το πολιτικό όφελος. Το δικό τους κόστος και το δικό τους όφελος.

Κάποιοι τρίτοι ήδη είπαν, «καθίστε ρε παιδιά και γιατί να πάρει το σύμπλεγμα του ΟΑΚΑ ο Γιαννακόπουλος ή ο Παναθηναϊκός;» Δεν τους κακίζω γιατί κι εγώ κάπως έτσι σκέφτηκα, όταν άκουσα πως ο Μάκης Αγγελόπουλος και η μπασκετική ΑΕΚ στοχεύουν στην ολυμπιακή εγκατάσταση του τένις για κιτρινόμαυρη έδρα. Και εγώ τότε και οι άλλοι τώρα ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό. Την αλητεία που ονομάζεται «Διαχείριση Ολυμπιακών Ακινήτων του 2004». Δεν φταίει ο Αγγελόπουλος που η άχρηστη Ελληνική Ομοσπονδία Αντισφαίρισης δεν έφερε ένα τουρνουά της προκοπής σε σύμπραξη με έναν ιδιώτη, για να το κάνει θεσμό και να καταστήσει έτσι βιώσιμη την Ολυμπιακή εγκατάσταση. Δεν φταίει ο Γιαννακόπουλος που το ΟΑΚΑ complex παράγει μόνο χρέη (βλ. Ποδηλατοδρόμιο) ή ο Μελισσανίδης και η ΑΕΚ που ουσιαστικά κρατάνε ζωντανό το ΟΑΚΑ. Φταίνε οι άχρηστοι που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν, που δεν έφεραν με το ζόρι ή με τα παρακάλια τους ιδιώτες να «παντρευτούν» τα Ολυμπιακά Ακίνητα. Τώρα είναι τεράστια ευκαιρία να μην καταδικαστούν τα τεράστια έργα του ΟΑΚΑ σε μαρασμό και χορτάριασμα, που αναπόφευκτα θα συμβούν, ειδικά όταν η ΑΕΚ πάει σπίτι της.

Εάν περάσει το σχέδιο Athens Alive, που φοβάμαι πάρα πολύ ότι θα καεί από την ελληνική μισαλλοδοξία, ακολουθεί μετά η Παναθηναϊκή επανίδρυση . Μην ακούσω το καλοκαίρι τα «φέρε Δημήτρη τον παικταρά» γιατί εντάξει θα πρόκειται για την ιδανική αυτοχειρία του εγχειρήματος. Ο κόσμος θα πρέπει να στηθούν τρόποι να συμπράξει ενεργά και σε βάθος χρόνου. Γι αυτό το λόγο ο πράσινος διοικητικός ηγέτης χρειάζεται κοντά του στελέχη, συμπαίκτες με άποψη, όχι yesmen, ανθρώπους με Παναθηναϊκό εκτόπισμα κι όχι τεχνοκράτες επιπέδου εποχής Αλαφούζου.

Μια που ανέφερα το όνομα Αλαφούζος, πολύ σύντομα πρέπει να αποφασίσει πως θα μείνει στην Παναθηναϊκή ιστορία . Ως ο μοναδικός άνθρωπος που εμφανίστηκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή, έκανε δέκα σωστά, εκατό λάθη και παρέδωσε τον Παναθηναϊκό στο μέλλον προβληματικό αλλά βιώσιμο ή σαν τον άνθρωπο που λέρωσε τα χέρια του με έναν ασυγχώρητο υποβιβασμό ; Θα είναι προπομπός της Παναθηναϊκής Άνοιξης ή της παναθηναϊκής βαρυχειμωνιάς; Δε λέω περισσότερα τη παρούσα στιγμή, θα επανατοποθετηθώ, όταν θα νιώσω, ότι κάτι είναι οριστικό και αμετάκλητο.

Μπροστά σε όσα έχουν συμβεί ως τώρα και όσα συζητιούνται για το φιλί της ζωής της αλλαγής κανονισμού, για να αποφύγει ο μη αδειοδοτημένος Παναθηναϊκός τον υποβιβασμό, επιτρέψτε μου να πω κάτι για τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Οφείλουν όλοι μια ιστορική συγγνώμη στο ιστορικό αυτό σωματείο για τον πόλεμο που έχει δεχτεί, οφείλουν όλοι μια συγγνώμη, για το ότι τον κατέστησαν πειραματόζωο υποβιβασμών, ώστε να ωφεληθούν οι «φίλοι των ισχυρών». Οφείλουν στον Ηρακλή Θεσσαλονίκης μια ιστορική συγγνώμη, γιατί προσπάθησαν με κάθε δόλιο τρόπο να του κατακλέψουν την περιουσία εξωθώντας τον στην αγωνιστική ανυπαρξία. Κι όμως ο Ηρακλής υπάρχει ακόμα σε πείσμα των πάντων και ευτυχώς όχι μόνο υπάρχει αλλά διεκδικεί. Είναι η περίπτωση – ορισμός της έννοιας «διαφυγόντα κέρδη» κι ελπίζω να υπάρχει ένα υγιές δικαστήριο, να του αποδώσει αυτά που δικαιούται. Αυτά από έναν Παναθηναϊκό φίλαθλο που σέβεται την επαγγελματική του εμπλοκή με την αρθρογραφία και ξέρει ότι τα αθλητικά σωματεία μπορούν να παίξουν υγιή καθοριστικό ρόλο στη ζωή των νέων ανθρώπων. Αρκεί να τιναχτούν σαν γέρικα αλλά ζωηρά σκυλιά, για να απαλλαγούν από τα τσιμπούρια που κόλλησαν πάνω τους και τους πίνουν το αίμα.