Καταθλιψάρα...

Καταθλιψάρα...

Ο Νίκος Αθανασίου γράφει για τον Παναθηναϊκό που δεν εμφανίστηκε ούτε και στο Αγρίνιο, το όριο των δικαιολογιών για το ποδοσφαιρικό τμήμα και βγάζει το καπέλο στον εξαιρετικό Παναιτωλικό.

Καταθλιψάρα...

Διάθεση για πολλά-πολλά δεν υπάρχει και να μας συγχωρείτε. Με το ζόρι γράφονται τούτες οι γραμμές. Απλά όσοι έφεραν τον Παναθηναϊκό σε αυτό το σημείο, με πρώτο και καλύτερο τον Αλαφούζο και τον Παναγόπουλο, την Μπαλωμένου να ακολουθούν, να ξέρουν πως με μια δήλωση αποχώρησης του μεγαλομετόχου της ΠΑΕ, το όνοματάκι και η υπογραφή τους δεν πρόκειται να εξαφανιστεί δίπλα από τις όποιες αποτυχίες του συλλόγου μέσα στο γήπεδο. Η ευθύνη τους ανήκει στο μεγαλύτερο ποσοστό και δεν θα τους... ξεπλύνει τίποτα. Όπως να ξέρουν όσοι χαίρονται αυτή την στιγμή(εχθροί και... φίλοι) για την κατηφόρα του «τριφυλλιού» ότι ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ δεν πεθαίνει. Θα σηκωθεί. Αργά ή γρήγορα. Με τους «λεφτάδες» ή χωρίς αυτούς. Θα σηκωθεί, όμως, ΜΟΝΟ αν είναι ενωμένος και συσπειρωμένος και τούτη την ώρα το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι από εμφυλίους. Και όταν σηκωθεί, να είστε σίγουροι πως θα περάσουμε καλά. Πάμε παρακάτω...

Καταρχήν ένα μεγάλο respect στον Παναιτωλικό. Όχι μόνο για το γεγονός πως παραμένει όρθιος τόσα χρόνια χωρίς να αποτελέσει κομμάτι του «συστήματος», όχι μόνο για το γεγονός πως κανείς δεν μπορεί να πει το παραμικρό εξωαγωνιστικά για την ομάδα του Αγρινίου αλλά και για την αποψινή εικόνα πάνω στο χορτάρι. Ένα πολύ καλά δουλεμένο σύνολο, ένα σύνολο που ήθελε πιο πολύ την νίκη, την πήρε δίκαια και θα μπορούσε να γράψει... ιστορία αν ο Βλαχοδήμος δεν βρισκόταν σε εξαιρετικό βράδυ και αν ο Κλέσιο ήταν πιο συγκεντρωμένος στην τελική προσπάθεια. Και μόνο που ο «Όντι» ήταν ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού, τι άλλο να πούμε για το ματς;

Ένας Παναθηναϊκός που ξανά μακριά από την Λεωφόρο δεν υπήρχε. Όπως στα Χανιά, όπως στην Κέρκυρα έτσι και στο Αγρίνιο. Δεν υπήρχε. Δεν κυριάρχησε, δεν έφτιαξε φάσεις, δεν απείλησε ουσιαστικά, στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα ήταν νωχελικός, παθητικός, φοβισμένος, λίγος, πολύ λίγος και το κυριότερο χωρίς νεύρο, χωρίς πάθος, χωρίς την παραμικρή σπιρτάδα στο μάτι για την νίκη. Και αν για το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, την έλλειψη αυτοματισμών, χημείας και διάρκειας, υπάρχει η αληθινή δικαιολογία για την καθυστερημένη ένταξη των μεταγραφών, για την πνευματική ανετοιμότητα δεν υπάρχει καμία. 

Ούτε καν και οι διοικητικές εξελίξεις μπορούν να δικαιολογήσουν εξ'ολοκλήρου αυτή την εικόνα. Για να τα λέμε όλα, στα προηγούμενα παιχνίδια υπήρχε καμία δήλωση αποχώρησης του Αλαφούζου; Υπήρχε το «ναυάγιο» με τον Γιαννακόπουλο; Υπήρχαν οφειλές; Όχι. Μια χαρά πληρωμένοι είναι όλοι οι ποδοσφαιριστές μέχρι στιγμής. Είναι φυσιολογικό να υπάρχει αβεβαιότητα, είναι φυσικό άπαντες να ανησυχούν, είναι φυσικό να επηρέαζονται, όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Έως ένα βαθμό, όμως. Γιατί αν σε επηρεάζει κάτι στην ζωή σου, δεν μπορεί να σε επηρεάζει μόνο όταν μπαίνεις να παίξεις. Έτσι, δεν είναι;

Όταν, λοιπόν, φοράνε την φανέλα με το τριφύλλι, για όσο την φοράνε, θα πρέπει να μπαίνουν μέσα και να την ματώνουν. Αυτό τους ζήτησε ο κόσμος σε Λεωφόρο και Αγρίνιο, αυτή είναι η μοναδική τους υποχρέωση τούτη την στιγμή και είναι υποχρεωμένοι να μην απογοητεύσουν τον κόσμο που ήταν, είναι και θα είναι δίπλα τους.

Αν μέσα σε αυτό το διοικητικό χάλι, η ομάδα παρουσιάζει τέτοια απογοητευτική εικόνα έχοντας 3 πόντους σε 5 αγωνιστικές, τότε μόνο μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό. Καταθλιψάρα...

Υ.Γ1: Άντε να επιστρέψει ο Κουλιμπαλί, γιατί στην κατάσταση που είναι ο Γιόχανσον, ο Παναθηναϊκός είναι λες και παίζει με δέκα...

Υ.Γ2: Από την στιγμή που ο Τσάβες ήταν στο όριο της θλάσης γιατί έπρεπε να παίξει στο Κύπελλο βασικός και για ενενήντα λεπτά; Είκοσι μέρες έξω ο Αργεντινός. Όπου φτωχός και η μοίρα του...

Υ.Γ3: Αύριο θα τα πούμε για τους ΜΑΓΚΕΣ που κρατάνε ψηλά την σημαία του συλλόγου. Τους πρωταθλητές της ποδηλασίας.

Best of internet