Kαλύτερα με Μπεργκολ στο 90 παρά με 0-4 από το ημίχρονο!

Είναι από τα ντέρμπι, που φέρνουν και πάλι τον κόσμο στα γήπεδα αυτό, που είδαμε στο ΟΑΚΑ. Ο Παναθηναϊκός το κέρδισε δίκαια με βάση τις ευκαιρίες, που έκανε στο καταπληκτικό δικό του πρώτο ημίχρονο(το καλύτερο φετινό), όταν το 0-2 θα μπορούσε άνετα να ήταν 0-4, αν ο Βιγιαφάνιες δύο φορές αντί να σουτάρει από καλή θέση έδινε την μπάλα, την μία στον Κλωναρίδη και την άλλη στον Μπέργκ, που ήταν προ κενής εστίας.

Ο Παναθηναϊκός δεν «σκότωσε» τον αντίπαλο στο πρώτο μέρος και με την κακή νοοτροπία των παικτών του , που πίστεψαν πως θα έπαιρναν το ματς μόνο αμυνόμενοι και χωρίς να παράγουν ποδόσφαιρο, το παιχνίδι ήρθε στα ίσα στο δεύτερο μέρος. Η ΑΕΚ το 0-2 το έκανε 2-2. Με δύο γκολ, που δεν έπρεπε να μετρήσουν βέβαια, διότι τα replay είναι ξεκάθαρα . Στην φάση του Βιγιαφάνιες η μπροστινή κάμερα δείχνει , ότι η μπάλα από τα πόδια του Κουλιμπαλί χτυπάει λίγο πάνω από το στήθος του Βιγιαφάνιες και όχι στο απλωμένο χέρι του. Αρα δεν υπάρχει πέναλτι. Επίσης το δεύτερο γκολ το σημειώνει ο Πέκχαρτ από θέση οφ-σάιντ. Οριακή μεν , αλλά είναι. Παρά τα διαιτητικά λάθη, που έγιναν (συν το πέναλτι, που δεν δίνεται από τον Παπαδόπουλο σε ανατροπή του Κλωναρίδη από τον Ντίντακ), ο Παναθηναϊκός έδωσε δικαιώματα στο δεύτερο μέρος. Οι παίκτες του απλά έδιωχναν την μπάλα, κάτι που δεν θέλει με τίποτα ο Ουζουνίδης.

Εκεί στο 2-2 έγινε κάτι, που πρώτη φορά είδα από τον φετινό Παναθηναϊκό. Η ομάδα αντέδρασε, δεν κατέρρευσε(όπως συνήθως έκανε), βοήθησαν και οι Λουντ, Λέτο(που μπήκαν στο παιχνίδι) και οι δύο τους δημιούργησαν το τρίτο γκολ, που πέτυχε ο Μπέργκ.

Πιστεύω, ότι ήταν καλύτερα για το μέλλον της ομάδας, που ο Παναθηναϊκός το κέρδισε με 2-3 στο 90 , από να το κέρδιζε εύκολα με 0-3, η 0-4 από το πρώτο ημίχρονο. Γιατί; Πολύ απλά διότι τέτοιες νίκες σε εκτός έδρας ντέρμπι χτίζουν νοοτροπία νικητή , ανεβάζουν την αυτοπεποίθηση των παικτών. Ναι μεν ήταν λάθος η νοοτροπία του δεύτερου ημιχρόνου μέχρι να γίνει το 2-2, αλλά είναι και η πρώτη φορά, που ο Παναθηναϊκός αντιδράει εκτός έδρας και έχει τα άντερα σε ντέρμπι και παίρνει τη νίκη στο τέλος. Αν το ματς τελείωνε εύκολα 0-3, η 0-4 ναι μεν θα είχαμε την απόλυτη κυριαρχία του Παναθηναϊκού , αλλά δεν θα είχαμε την ευκαιρία να δούμε, ότι η ομάδα αντιδράει , όταν της στραβώνει το παιχνίδι. Και αυτό το είδαμε και είναι το καλύτερο νέο για τη συνέχεια. Ο Παναθηναϊκός αλλάζει , γίνεται Παναθηναϊκός και υπογραφή σε αυτό έχει βάλει ο Μαρίνος Ουζουνίδης.

Από την άλλη ο Μάρκους Μπέργκ, τώρα, που η ομάδα έχει πλάνο και παράγει ποδόσφαιρο , σκοράρει συνέχεια, δείχνει πόσο μεγάλος παίκτης είναι και κάνει την διαφορά. Ούτε ξενερωμένος ήταν ποτέ, ούτε ήθελε να φύγει. Απλά ο Παναθηναϊκός πριν ήταν ένα μπάχαλο, ένα συνονθύλευμα , χωρίς αρχή και τέλος και τώρα γίνεται ομάδα, που παράγει εντυπωσιακό ποδόσφαιρο. Αυτή είναι η διαφορά…

ΥΓ: Πως το χαρακτήρισε το Καραϊσκάκη ο γραφικός του Πειραιά; Μοναστήρι; Από πότε στα μοναστήρια κυκλοφορούν μπράβοι και την πέφτουν σε παίκτες ομάδας, για να τους τρομοκρατήσουν , επειδή κερδίζουν;

Ιντερ - Σαμπντόρια με επιστροφή, αν ο Ικάρντι σκοράρει το πρώτο γκολ της αναμέτρησης.