Οπως στο... Football Manager

Ας μιλήσουμε ειλικρινά... Πίστευε κανένας πως Μάρτη μήνα ο Ηρακλής θα ήταν στο «κόλπο» της παραμονής και θα μπορούσε να θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο που βρίσκεται στην επικίνδυνη ζώνη με βάσει την εικόνα του; Το πλέον πιθανό είναι όχι. Ο Γηραιός των δεκάδων προβλημάτων, με την απαγόρευση μεταγραφών και τον βραχνά ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να του αφαιρεθούν βαθμοί λόγω προσφυγών, «φωνάζει» πως είναι «παρών». Μάλιστα αν είχε λίγο πιο «καθαρό» μυαλό στο τέλος ορισμένων αγώνων του και τον παράγοντα τύχη μαζί του, θα μπορούσε να είχε ήδη βάλει βάσεις σωτηρίας. Π.χ. αν στο φινάλε των αναμετρήσεών του με Λάρισα, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ στο Καυτανζόγλειο οι Λεοζίνιο, Μπαστακός έκαναν γκολ τις κλασικές ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν, όπως και ο Πασάς στη Νέα Σμύρνη, αυτό θα «μεταφράζονταν» σε plus επτά πόντους. Κάντε τις προσθέσεις στη βαθμολογία και τα συμπεράσματα είναι εύλογα.

Ετσι το credit δεν μπορεί να μην πηγαίνει στον Σάββα Παντελίδη, έναν άνθρωπο που κλήθηκε να αναλάβει τον Γηραιό σε μία αποστολή αυτοκτονίας. Λόγω του ότι η ομάδα δεν μπορούσε να κάνει πολλές μεταγραφές αφού είναι τιμωρημένη, συν το ότι κακά τα ψέμματα δεν αποτελούσε και τον ιδανικό προορισμό για τον οποιοδήποτε παίκτη, οι προσθήκες ήταν λίγες αλλά με «συγκεκριμένο πλάνο». Παίκτες που δεδομένα μπορούσαν να βοηθήσουν και ήταν «πεινασμένοι» για μπάλα. Ο έμπειρος τεχνικός δεν «έμεινε» σε στερεότυπα. Δηλαδή. Η «λογική» έλεγε πως τη μία κενή θέση του άνω των 23 ετών θα την καταλάμβανε κάποιος στο μεσοεπιθετικό σκέλος, το λεγόμενο «βαρύ χαρτί». Ομως εκείνος επέλεξε τον νεαρό Μπαστακό γιατί «κόλλαγε» στα σχέδιά του και ως «μεγάλος» αποκτήθηκε ο Αργυρόπουλος που είναι δεξί μπακ. Κίνηση που θεωρητικά δεν... στέκει, αλλά εκείνος ξέρει καλύτερα από τον κάθε ένα.

Πάμε παρακάτω. Πόσες μα πόσες φορές έχουν βγει δημόσια οι παίκτες του Ηρακλή και έχουν πει πως «το παλεύουμε», «δεν σκεφτόμαστε τα οικονομικά προβλήματα» και άλλα παρεμφερή. Ξέρετε τι σημαίνει να είσαι προπονητής σε τέτοια αποδυτήρια; Ποδοσφαιριστές απλήρωτοι, αποχωρήσεις και το μέλλον να φαντάζει δυσοίωνο. Αντε να δουλέψεις. Ο 54χρονος όμως κατάφερε και έφτιαξε το κλίμα. Κλήθηκε να διαδεχθεί τον Νίκο Παπαδόπουλο που συνέδεσε το όνομά του με τη σύγχρονη ιστορία του Ηρακλή, κάτι που δυσκόλευε ακόμη περισσότερο το έργο του, αλλά πλέον είναι το ίδιο αγαπητός από όλους. Εκανε και ακόμη κάνει συνεχή τετ α τετ με τους παίκτες του και γνωρίζοντας πως το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι ψυχολογίας, δούλεψε πολύ σε αυτόν τον τομέα. Κοινές εξόδους για όλη την ομάδα, «κλείδωμα» έξω από τα αποδυτήρια κάθε λογής ανθρώπου που δεν έχει σχέση με αυτά και κατάφερε κάθε Κυριακή για περίπου 2 ώρες και φυσικά καθημερινά στο διάστημα της προπόνησης, να μην απασχολεί το ποδοσφαιρικό τμήμα με τίποτε άλλο πλην της μπάλας.

Και εδώ υπάρχει ακόμη ένα στοιχείο. Ο Γηραιός έχει από τα πιο νεανικά ρόστερ της κατηγορίας και το πιο μικρό αριθμητικά. Ετσι κάθε ενδεχόμενη απουσία «κοστίζει». Ετσι έγινε ομάδα συνόλου, με πολύ καλή φυσική κατάσταση. Μαζί με το επιτελείο που εκείνος διάλεξε, δούλεψε πολύ στα τρεξίματα των παικτών του, όχι επειδή υπήρχε σχετικό πρόβλημα αλλά γιατί λόγω των δεδομένων που υπάρχουν, θέλησε να δώσει στην ομάδα συγκεκριμένο προφίλ. Ο Ηρακλής πρεσάρει στο μεγαλύτερο διάστημα των αναμετρήσεών του και αυτό είναι το μεγάλο του «όπλο».

Μπορούν όλα τα παραπάνω να τον οδηγήσουν στο ποδοσφαιρικό θαύμα και κόντρα σε όλα τα προγνωστικά να «σώσει» την παρτίδα; Αγνωστο. Αλλά την ιστορία την γράφουν οι παρέες και οι «ατσίδες με τα μπλε», έχουν δημιουργήσει μία τέτοια. Και μόνο που έφτασαν μέχρι εδώ, πρέπει να αισθάνονται περήφανοι και πετυχημένοι. Κυρίως εκείνος που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου και κάνει καμιά... δεκαριά δουλειές μαζί. Οπως εμείς στο Football Manager. Τον προπονητή, τον γιατρό, τον ψυχολόγο κτλ... Μαζί βέβαια με ελάχιστους συνεργάτες του.