The impossible dream…

Ναι θα ήταν ένα υπέροχο παραμύθι για το ποδόσφαιρο μας. Για την ακρίβεια ένα υπέροχο παραμύθι για την κοινωνία μας. Δεν με νοιάζει όμως τόσο αν μπορεί να συμβεί, όσο με νοιάζει αν μπορούμε να ονειρευτούμε ότι θα συμβεί…

Διότι σε αυτό το επίπεδο είναι το ποδόσφαιρο μας, η κοινωνία μας, η χώρα μας. Δεν είμαστε πλέον στη φάση που τα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα, είμαστε στη φάση που κανείς δεν ονειρεύεται. Δεν είναι ότι εδώ δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να έχουμε μία Λέστερ. Δεν είμαστε άλλωστε οι μόνοι που δεν μπορούμε να έχουμε μία Λέστερ. Είναι ότι εδώ δεν μπορούμε καν να ονειρευτούμε ότι μπορούμε να έχουμε μία Λέστερ.

Ο Πανιώνιος νίκησε στο Καραϊσκάκη τον Ολυμπιακό και μείωσε στους 7 βαθμούς την απόσταση από την κορυφή και ενώ απομένουν ακόμη 8 αγωνιστικές μέχρι το φινάλε του πρωταθλήματος. Ακουσα τα σχόλια στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και διάβασα τα σχόλια δεκάδων συναδέλφων μου. Ολοι και όλα ξεκινούσαν με την φράση «εντάξει δεν μπορεί να πάρει ο Πανιώνιος πρωτάθλημα, αλλά…»

Διάβασα εκατοντάδες σχόλια στα social media από φίλους του Πανιωνίου και όχι μόνο. Όσοι δεν στέκονταν στην χαρά της στιγμής, δεν έμεναν στο αποτέλεσμα κόντρα στον Ολυμπιακό, κατέληγαν στην αποδοχή ότι δεν πειράζει που δεν μπορούν να πάρουν πρωτάθλημα, αλλά τους φτάνει που έχουν μια ομάδα για την οποία καμαρώνουν.

«Ο Πανιώνιος δεν θα πάρει πρωτάθλημα γιατί δεν θα τον αφήσουν…» πιστεύουν κάποιοι, ενώ υπάρχουν πολλοί που δηλώνουν με βεβαιότητα «καλά ήταν ως εδώ, αλλά δεν μπορεί να πάρει πρωτάθλημα…».

Δεν με νοιάζει τόσο αν στο τέλος θα καταφέρει να πάρει το πρωτάθλημα ο Πανιώνιος, όσο με νοιάζει αν αυτό εκεί το παρεάκι στη Νέα Σμύρνη θα ονειρευτεί, θα πιστέψει ότι μπορεί να το κάνει. Θα ήθελα να συμβεί το πρώτο, μου φτάνει όμως να καταλάβω ότι συνέβη το δεύτερο.

Ας κλείσουν τα αυτιά τους σε ότι λέμε όλοι εμείς οι απέξω. Ας κλείσουν τα μάτια τους για να μην δουν ότι γράφεται για αυτούς και την πιθανότητα τους και το όνειρό τους. Κι έτσι όπως θα έχουν κλειστά τα μάτια τους ας παίξουν οκτώ ματς. Ένα κάθε Κυριακή…