Ο Παναθηναϊκός δεν είναι... πουλόβερ!

Καλοκαίρι 2015: Οκτώ μεταγραφές. Ιανουάριος 2016: Εννιά μεταγραφές. Καλοκαίρι 2016: Δέκα μεταγραφές. Ιανουάριος 2017: 6-7(;) μεταγραφές σύμφωνα με το πλάνο/επιθυμία του Μαρίνου Ουζουνίδη που υπάρχει αυτή την στιγμή αν και το αρχικό έκανε λόγο για 3-4 προσθήκες ποδοσφαιριστών που θα έρθουν σε συγκεκριμένες θέσεις, να καλύψουν συγκεκριμένα κενά. Σύνολο: 34! Ναι καλά διαβάζετε! 34! Σχεδόν τρεις ντουζίνες ποδοσφαριστές μέσα σε 18 μήνες! Είναι μερικές φορές που οι αριθμοί μπορούν να σου πουν το μεγαλύτερο ψέμα αλλά και την μεγαλύτερη αλήθεια.

Ο Παναθηναϊκός το τελευταίο δεκαοκτάμηνο έχει προχωρήσει στην απόκτηση 27 παικτών και ετοιμάζεται στο χειμερινό παζάρι να κάνει πράξη ένα νέο ράβε-ξήλωνε του έμψυχου δυναμικού, πράγματα επικίνδυνα όταν συμβαίνουν συνεχώς και ακόμη πιο επικίνδυνα όταν συμβαίνουν τον Ιανουάριο, χωρίς πολλές επιλογές και χωρίς μεγάλο πορτοφόλι. Η μεγάλη αλήθεια του συγκεκριμένου στατιστικού έχει να κάνει με την έλλειψη ξεκάθαρου ποδοσφαιρικού πλάνου την τελευταία διετία, έχει να κάνει με την προχειρότητα των ποδοσφαιρικών αποφάσεων στο «τριφύλλι», έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται το ποδόσφαιρο στην διοίκηση των «πρασίνων», αγνόωντας συστηματικά σημαντικούς κανόνες του.

Ο Ουζουνίδης όπως και πέρυσι τον Ιανουάριο ο Στραματσόνι έχουν κάθε δικαίωμα να ζητούν όσους ποδοσφαιριστές κρίνουν εκείνοι ότι θα φέρουν την ομάδα στα δικά τους ποδοσφαιρικά μέτρα πάνω στο χορτάρι. Ο Ιταλός έκανε εννιά μεταγραφές τον Ιανουάριο, ο Έλληνας τεχνικός φαίνεται πως θέλει και εκείνος μία μεγάλη αλλαγή στο ρόστερ και όποιος και να ερχόταν αυτή την στιγμή μπορεί να ζητούσε τα ίδια πράγματα. Ξέρετε κανέναν προπονητή που να μην θέλει να δουλεύει με παίκτες της αρεσκείας του; Εδώ, όμως, έρχεται ο ρόλος του κλαμπ. Ο σύλλογος δεν μπορεί να αποτελεί δεξαμενή ποδοσφαιρικών ευχών του κάθε προπονητή.

Είναι ελάχιστες και μετρημένες στα δάχτυλα οι ομάδες που τα τελευταία χρόνια στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη έχουν αλλάξει το 40% του ρόστερ τον Ιανουάριο και έπειτα από αλλαγή προπονητή. Δεν μπορεί κάτι θα ξέρουν και ας μην έχουν ανακαλύψει τις αποκλειστικές πατέντες του Παναθηναϊκού. Στο 95% των περιπτώσεων ο νέος τεχνικός δουλεύει με τους ποδοσφαιριστές που βρίσκει, προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα μέσα στα αποδυτήρια και να αξιοποιήσει το υλικό που βρήκε, κάνοντας 2-3 διορθωτικές κινήσεις. Θυμηθείτε τι έγινε πέρυσι, για παράδειγμα, με τον Πογιέτ ή τι έκανε κατά το παρελθόν ο Σέρχιο Μαρκαριάν στο «τριφύλλι».

Δεν είναι λύση το ξήλωμα και το χτίσιμο από την αρχή, ειδικά όταν αυτό το ρόστερ μόνο για πέταμα δεν είναι! Δεν είναι λύση να φύγουν επτά και να έρθουν άλλοι επτά. Λύση είναι να δουλέψει ο προπονητής με το υπάρχον ρόστερ, να έρθουν τρεις ποδοσφαιριστές που θα ταιριάζουν στα «θέλω» του, λύση είναι να βρει η διοίκηση τον τρόπο να μην υπάρχουν αδιάφοροι, απείθαρχοι, άνιωθοι παίκτες. Λύση είναι να γιατρεύεις το κεφάλι και όχι να το κόβεις κάθε τρεις και λίγο!

Από τον περασμένο Ιανουάριο «φωνάζουμε» πως ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη από έναν τεχνικό διευθυντή που θα έρθει και θα βάλει «σφραγίδα», που θα έρθει και θα χαράξει συγκεκριμένη στρατηγική και που θα πάρει πάνω του ολόκληρο το ποδοσφαιρικό τμήμα, κρινόμενος σε βάθος διετίας. Ακόμη αγνοείται αλλά τουλάχιστον είναι θέμα ωρών/ημερών να καλυφθεί αυτή η θέση. Όπως είπαμε και χθες, Χριστούγεννα έρχονται και είναι αμαρτία να χαλάμε τις καρδιές μας, όσον αφορά τους υποψηφίους και την διαδικασία αναζήτησης του «αντί-Ζιλμπέρτο»...