Μπαλάντα αισθήσεων & παραισθήσεων!

Mπορεί ο φίλτατος Γιάννης Νάτου, ο οποίος μετέδιδε τον αγώνα να βιάστηκε να εκφωνήσει τον επικήδειο του Ρεθύμνου λέγοντας ότι αυτή είναι η τελευταία εμφάνιση της ομάδας μπροστά στο κοινό της, αλλά πολύ φοβάμαι (ως γηγενής και άρτι αφιχθείς από την ιδιαίτερη πατρίδα μου) ότι γλώττα λανθάνουσα τα αληθή λέγει!

Τουθόπερ, που έλεγαν και οι παλιοί μας, το σημερινό ματς πιθανότατα θα αποτελέσει το εφετινό ρέκβιεμ του Ρεθύμνου στο γήπεδο “Μελίνα Μερκούρη”, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Πίσω, αλλά και μπροστά, διότι σε μερικούς μήνες από τώρα αυτή η ομάδα θα κληθεί να υπερασπιστεί την τέταρτη θέση στην κανονική περίοδο, τις 15 νίκες της, ένα σωρό συγκινήσεις, απανωτές υπερβάσεις και μια επιστροφή στην Α1, που έμοιαζε βγαλμένη όχι απλώς από τα όνειρα, αλλά από τις...ονειρώξεις της πόλης των γραμμάτων και των τεχνών, η οποία μπορεί να συστήνεται πλέον και ως πόλη της καλαθοσφαιρίσεως!

Δεν έχω σκοπό να (ξανα) πλέξω το εγκώμιο του Ρεθύμνου, αλλά, όπως λέει και μια παροιμία, θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει! Ωστόσο η παστρικιά δεν είναι μόνο Ρεθυμνιώτισσα: είναι και Ροδίτισσα και Καβαλιώτισσα και Δραμινή, χώρια που του χρόνου θα είναι και Πατρινιά, και Ελευσινιώτισσα! Βάζω και τον Πανελευσινιακό σε αυτόν τον λογαριασμό του μπάσκετ εκτός των τειχών, διότι μολονότι η Ελευσίνα είναι ένα τσιγάρο δρόμος από την Ομόνοια, δεν τη λες και αστική περιοχή...

Μου συμβαίνει συχνά να αρχίσω να γράφω ένα κείμενο, χωρίς να ξέρω που θέλω να καταλήξω: κάτι σαν το “απόψε αυτοσχεδιάζουμε με τον Δημήτρη Μυράτ και τη Βούλα Ζουμπουλάκη”, όπως ωρυόταν μετά από έναν αγώνα Ολυμπιακός-ΑΕΚ στα μέσα του '80 στο “Παπαστράτειο” ο Φαίδων Ματθαίου! Δεν ξέρω δηλαδή αν θέλω να υπογραμμίσω τη γενναία προσπάθεια (περισσότερο από το εντυπωσιακό αποτέλεσμα) των τεσσάρων επαρχιακών ομάδων ή να την αντιπαραβάλω με το γενικότερο θολό τοπίο της Α1...

Η επιτυχία του Κολοσσού BAΠ (που απ' ό,τι φαίνεται θα μας.... χασομερήσει και στους ημιτελικούς των πλέι οφς), του Ρεθύμνου Aegean, της Καβάλας και της Δράμας είναι δεδομένη, αλλά μοιάζει βγαλμένη από την μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων!

Ιδού, λοιπόν, αποδείξεις και ονόματα:

• Για κάθε φακελάκι με την εξόφληση του Μαρτίου που πήραν το πρωί της Μεγάλης Τρίτη οι παίκτες του ΚΑΟΔ δια χειρός Βασίλη Τσακτσαρλή στο οινοποιείο όπου παράγεται η «Βιβλία Χώρα», θα υπάρχει το φέσι που φοράνε τα απλήρωτα παιδιά του Πεδουλάκη στο Περιστέρι.

• Για κάθε εκκωφαντικό κάρφωμα του Πετγουέι στο Ρέθυμνο θα υπάρχει η εξίσου εκκωφαντική αποβολή του Πανελληνίου από το πρωτάθλημα και για κάθε πόντο του (πρώτου σκόρερ της Α1) Ντιοντέ Κρίστμας ένας χαμένος πόντος του Κόμματου, που αποχώρησε μεσούσης της σεζόν και δυστυχώς δεν ήταν ο μόνος.

• Για κάθε μια από τις 16+1 νίκες του Κολοσσού θα υπάρχει μια από τις 23 ήττες του Αμαρουσίου.

• Για κάθε νίκη της Καβάλας επί του Παναθηναϊκού και για κάθε παρά τρίχα νίκη του Ηλυσιακού επί του Ολυμπιακού θα υπάρχουν οι μόλις τρεις ήττες που γνώρισαν οι δυο αιώνιοι σε 46 αγώνες και στην πραγματικότητα είναι ...μία (των πρωταθλητών Ευρώπης από την Καβάλα) διότι οι άλλες δύο προέκυψαν στα μεταξύ τους ματς.

• Για κάθε βετεράνο που αναβαθμίστηκε και για κάθε νεαρό ο οποίος αναδείχθηκε θα υπάρχει ένας Χαριτόπουλος, ένας Γκαγκαλούδης, ένας Κόμματος, ένας Λαμάρ Ράιτ, ένας Τζέιμς, ένας Ρόμπι, ένας Σκοτ, ένας Καλαμπόκης, ένας Γκορί, ένας Ρασάντ Ράιτ, ένας Γκίντενς, ένας Ο' Μπράιαντ, ένας Νάνα, ένας Χολ, ένας Τόντιτς και κάμποσοι άλλοι Έλληνες και ξένοι παίκτες, που πήδηξαν από το τρένο.

• Για κάθε Ομπράντοβιτς ο οποίος απειλεί ότι θα φύγει εξαιτίας της συμπεριφοράς των οπαδών της ομάδας του και ξέρει ότι οι μνηστήρες θα κάνουν ουρά έξω από την πόρτα του παλατιού του, θα υπάρχουν ένας Πεδουλάκης, που βάζει από την τσέπη του για να καλυφθούν τα πιο επείγοντα έξοδα κι ένας Λινάρδος στο ρόλο του γραφικού Δον Κιχώτη.

• Για κάθε Ιβκοβιτς ο οποίος μπορεί να διορθώνει τα στραβά και να προχωράει καβάλα στ' άλογο, θα υπάρχει ένας (παλιός συνεργάτης του ονόματι) Μαρκόπουλος που συνηθισμένος στην επιτυχία κατάλαβε εφέτος ότι τα μεταξωτά βρακιά του προκριματικού γύρου της Ευρωλίγκας, θέλουν κι επιδέξιους κώλους!

• Για κάθε Βασιλάκη Ξανθόπουλο, ο οποίος αφηνίαζε πριν από λίγο στο Ρέθυμνο και δηλώνει πίστη και υποταγή στον Πανιώνιο, θα υπάρχει ένας Δημήτρης Τσαλδάρης που (καθόλου δεν τον αδικώ με τη φάση αφασίας του Αρη) θα σημειώνει ένα μοναδικό... πανελλήνιο ρεκόρ: εντάχθηκε στον Αρη αφού είχε αρχίσει η σεζόν (κι ενώ ένας τραυματισμός του έκοψε τον δρόμο προς τον Παναθηναϊκό) και τον εγκαταλείπει προτού τελειώσει!

• Για κάθε ωραία ατμόσφαιρα και για κάθε τηλεοπτικό ζουμάρισμα σε μικρά παιδιά και όμορφες γκόμενες σε πολλά γήπεδα, θα υπάρχουν μερικές δεκάδες κάφροι που θα τα κάνουν ρημαδιό τις προάλλες στη Νέα Σμύρνη και αλλαχού!

Τις κόβω εδώ αυτές τις αισθήσεις και τις παραισθήσεις, διότι όσο χαιρόμαστε, χαμογελάμε και αισιοδοξούμε, τόσο την ίδια στιγμή θα λυπόμαστε, θα συνοφρυωνόμαστε και θα τα βλέπουμε όλα (τα μελλοντικά) μαύρα κι άραχλα και περνάω σε ένα πιο πρακτικό ζήτημα, που το αφουγκράστηκα κιόλας τις προηγούμενες μέρες στο Ρέθυμνο, αλλά είμαι βέβαιος πως απασχολεί εξίσου τον Κολοσσό και την Καβάλα: οκέι, με γεια τους και χαρά τους που συμμετέχουν στα πλέι οφς και έβαλαν τα γυαλιά στον Αρη και στον ΠΑΟΚ, αλλά υπάρχει άραγε καμιά ευρωπαϊκή προοπτική για πάρτη τους; Κι όχι μονάχα για τις τρεις ομάδες της περιφέρειας, αλλά ακόμη και για τον Πανιώνιο, που μετά τη σημερινή νίκη του στο Ρέθυμνο (από το οποίο είχε γνωρίσει πέντε ήττες σε ισάριθμα προηγούμενα ματς) απέκτησε ένα σαφές προβάδισμα για να επιστρέψει δυναμικά σε σχέση με την περυσινή αποτυχία του και τον εξοστρακισμό του από την οκτάδα και τα πλέι οφς...

Έλα μου ντε...

Άντε, λοιπόν, και δεν έδωσε ο Μπερτομέου μια τρίτη θέση στην Ελλάδα, έστω και για τον προκριματικό γύρο της Ευρωλίγκας... Άντε, λοιπόν, και οι ηττημένοι των ημιτελικών αφενός έχουν το δικαίωμα και αφετέρου (στην περίπτωση των τριών επαρχιακών ομάδων) εμφορούνται κιόλας από τον πόθο και το όνειρο της συμμετοχής σε μια ευρωπαϊκή διοργάνωση... Άντε,λοιπόν, και πήραν το ρίσκο να δηλώσουν συμμετοχή στο Eurocup...Άντε και έκανε τα στραβά μάτια με τα γήπεδα και τους λοιπούς όρους το διευθυντήριο της Βαρκελώνης και τους επιτρέπει να αγωνιστούν στη δεύτερη τη τάξει διοργάνωση της...

Ε, και λοιπόν; Ποια από αυτές μπορεί να φτάσει τόσο ψηλά, ώστε να αποσβέσει την επένδυση που είναι δυσθεώρητη για τα (τωρινά, ελέω κρίσης) δεδομένα του προϋπολογισμού τους; Πώς θα καλυφθούν τα έξοδα των μετακινήσεων στις... Ουκρανίες και στις... Λετονίες; Πού θα βρεθούν τα παραπανίσια λεφτά για τη στελέχωση ενός ανταγωνιστικού ρόστερ 15 παικτών, το οποίο θα αντέχει να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις τριών αγώνων σε μια εβδομάδα; Μέχρι πότε θα αντέξουν την ταλαιπωρία και μάλιστα σε μια κατάσταση που είναι “χωρίς κέρδος κέρατα”, όπως έλεγε ο συχωρεμένος ο πατέρας μου;

Αυτή είναι η μια πλευρά του νομίσματος: κάτι σαν τη φωνή της συνείδησης, απέναντι την ευγενή φιλοδοξία, στην θεμιτή υστεροφημία και στον καημό της κάθε τοπικής κοινωνίας να δει την ομάδα της να αγωνίζεται εις τας Ευρώπας! Εδώ η λογική συγκρούεται με το ρίσκο και επειδή οι καιροί είναι περίεργοι και κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο, υποθέτω ότι η ευαγγελική ρήση (που μάλιστα είναι πολύ επίκαιρη από τη λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης) “παρελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο” θα 'χει μεγάλη πέραση...

• ΥΓ: Υπάρχει πάντως μια ιδέα και μάλιστα από Ελλάδα μεριά για μια πιο βραχεία και πιο compact ευρωπαϊκή διοργάνωση, αλλά ακόμη είναι επί χάρτου...