Και ξενερώνω, δεν τραγουδάω...

Με 20 πόντους.
Με 30 πόντους.
Με 40 πόντους.
Με buzzer-beater.
Με ψαλιδάκι απ' το κέντρο.
Με καλάθι-offside.
Στο 6ο λεπτό των καθυστερήσεων, ενώ είχαν δείξει 5 λεπτά.
Στα χαρτιά.

Όοοχι, έπρεπε να φτάσουμε μία ανάσα πριν απ' το τέλος και να αναθεματίζω, όπως σχεδόν όλοι, τη διαιτησία, τον Γιούνγκεμπραντ, τον Μαρτίν και τον Ράντοβιτς.

Η λεπτομέρεια, που κάνει τη διαφορά ως προς τις κατάρες, είναι ότι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς κι οι παίκτες του, χώρια ότι οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν κατακτήσει σχεδόν τα πάντα, έκαναν τόση μεγάλη προσπάθεια και διάβασαν τόσο καλά την ανώτερη καθόλη τη χρονιά ΤΣΣΚΑ Μόσχας, που με κάνει να τρελαίνομαι στο ότι τους συμπεριφέρθηκαν σαν να ασχολήθηκαν χθες με το άθλημα.

Πώς να μη ξενερώσω; Πώς να συνεχίσω να τραγουδάω, όταν δεν μου έχει μείνει φωνή απ' τα καντήλια κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης (ε, γράφω και καμία μαλακία τώρα, αφού στα δημοσιογραφικά θεωρεία δουλεύω, το τιμάω το μεροκάματο, ρωτήστε να δείτε);

Τώρα πρέπει στην προπόνηση εν όψει μικρού τελικού να πιάσω παίκτες για θέματα και συνεντεύξεις. Να τους ρωτήσω τι και με τι καρδιά να μου απαντήσουν τι;

Ίσως ήταν καλό που δε θα επιστρέψω (λες κι ήρθα μαζί του) με τον Παναθηναϊκό. Δεν έχω συνηθίσει να τον βλέπω με σκυμμένο κεφάλι.

ΥΓ. Πίστευα ότι θα επιστρέψω με το τρόπαιο. Ακόμα γίνεται, αρκεί να έχω σπίτι και στη Μόσχα. Ξαφνιάζει (ευχάριστα τους φίλους του, εμένα σκέτο) ο Ολυμπιακός, αλλά σιγά μη δεν το πάρει/δώσουν στο Αντρέι Κιριλένκο και στην παρέα του, που ούτως ή άλλως είναι ανώτεροι ως ομάδα απ' όλες τις συμμετέχουσες.