Πήγαινέ με όπου θέλεις ταξιτζή! (vids)

Το αεροπορικό εισιτήριο Αθήνα-Πόλη ήταν αγορασμένο από τις 4 Οκτωβρίου. Δηλαδή 13 ημέρες πριν την έναρξη της φετινής Ευρωλίγκα. Ποιος λογαριάζει λοιπόν τη... μιάμισι ώρα ύπνου; Η παρουσία στα Final 4 είναι ένας καλός λόγος για να ξεχνάς όχι απλά ένα ξενύχτι αλλά και σε ποια... χώρα ζούμε αθλητικά τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.

Να ‘μαστε λοιπόν. Παρίσι, Θεσσαλονίκη, Μπολόνια, Τελ Αβίβ, Μόσχα, Πράγα, Αθήνα, Βερολίνο, Βαρκελώνη και τώρα το... ταξίδι συνεχίζεται. Στην Πόλη λοιπόν! Εδώ όπου για πρώτη φορά οι δύο ελληνικές ομάδες έρχονται αμφότερες ως αουτσάιντερ.

Για τις αγωνιστικές αναλύσεις όμως έχουμε χρόνο. Και για τις... ρεπορταζιακές αναλύσεις έχουμε τόσο... χώρο ώστε να διαβάσετε ό,τι τραβάει η όρεξή σας. Δέκα νοματαίοι μαζευτήκαμε από το gazzetta, σε λίγο θα ζητήσουμε και ένα... τόπι να κατέβουμε να παίξουμε. Επειδή όμως, είναι νόμος “ασχολήσου μόνο με αυτό που ξέρεις να κάνεις καλά και μην προσπαθείς να γίνεις κάτι που δεν το έχεις”, ας αφήσουμε τη μπάλα στα χέρια των πρωταγωνιστών...

Εδώ η... πόλη πάντως, ζει και αναπνέει για τη μπάλα. Μόνο που δεν είναι χρώματος πορτοκαλί! Το Σαββατόβραδο η Φενέρ φιλοξενεί τη Γαλατά στο «Σουκρού Σαράτσογλου» και οι ντόπιοι αγνοούν την ύπαρξη του F4, απόντων και των δικών τους ομάδων από το μπασκετικό event. Όποιος νικήσει παίρνει το πρωτάθλημα και η ισοπαλία ευνοεί τους φιλοξενούμενους του «παλτού» Ριέρα, όπως τον περιέγραψαν εδώ οι ντόπιοι. Ένας Τούρκος συνάδελφος, φαν της Φενέρ, θυμήθηκε μια συζήτηση του Σεπτεμβρίου. «Τελικά, είναι χειρότερος κι απ’ όσο έλεγες»... Τι νομίζετε, μόνο οι δικοί μας κάνουν σκάουτινγκ από το... wikipedia?

Όλη η Πόλη λοιπόν, βρισκεται στην αναζήτηση ενός εισιτηρίου για τον αγώνα. Κι όσοι δεν ψάχνουν θα το δουν στην τηλεόραση. Όταν λέμε... όλοι, εννοούμε όλοι! «Το Σάββατο το βράδυ είναι μια ξεχωριστή στιγμή για την Κωνσταντινούπολη, δεν θα την ξαναπετύχετε χωρίς να υπάρχει κίνηση στους δρόμους επειδή όλοι θα βλέπουν το ματς», μας λέει ο Ίλα. Τι ήταν να το πει; Ακολούθησε μια... μοναδική εμπειρία. Διαδρομή 10 χιλιομέτρων τη διανύσαμε σε μία ώρα. Μόνο που την παράσταση έκλεψε ο ταξιτζής. Όσοι πιστεύετε ότι στην Ελλάδα οδηγούν σαν τρελοί, δεν έχετε παρά να έρθετε στην Κωνσταντινούπολη.

Στα... συγκρουόμενα των λούνα παρκ είναι σίγουρα πιο προσεκτικοί! Μόνο που ο... τρελός οδηγός ξεπέρασε ακόμα και τις πιο απίθανες διηγήσεις. Με διχαλωτή παντόφλα και... τρελή φάτσα, ο Νιχάτ έδειξε την ευγένειά του πίνοντας νερό από το μπουκάλι και στη συνέχεια μας το πρόσφερε κι εμάς (ερώτηση κρίσεως: Αν ήσασταν στη Σαχάρα θα το πίνατε;). Κι όταν εκνευρίστηκε με την κίνηση, άρχισε τα απίθανα. Ακολουθούσε όταν οι άλλοι οδηγοί άνοιγαν δρόμο για να περάσει το ασθενοφόρο (!) πριν κάνει την υπέρβαση: Τα αυτοκίνητα πήγαιναν σημειωτόν, αλλά ο Νιχάτ δεν μάσησε. Καβάλησε το πεζοδρόμιο και μπήκε μέσα στο πάρκο με το αυτοκίνητο. Έκανε ζικ ζακ ανάμεσα στα δέντρα, προχώρησε 500 μέτρα, σαν να λέμε ότι κάποιος επιχειρούσε να περάσει μέσα από τον Εθνικό Κήπο με το αυτοκίνητο και αφού πέρασε με αυτόν τον τρόπο καμιά 100αριά σταματημένα αυτοκίνητα, βρέθηκε σε αδιέξοδο διότι το κράσπεδο ήταν σχεδόν μισό μέτρο και μόνο οι Ντιουκς θα μπορούσαν να το πηδήξουν. Ο Νιχάτ μας έδειξε διάπλατα το χαμόγελό του και άρχισε την όπισθεν... Θέλετε και αποδείξεις; Ορίστε...

Αύριο νεότερες περιπέτειες από την όμορφη Πόλη...