Το άγγιγμα του «Σάρας» (pics & vids)

Στα 36 χρόνια του αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Η δίψα του για το άθλημα και το πάθος του σε συνδυασμό με το ταλέντο του και την αξία του τον καθιστούν αξιοζήλευτο στους νεότερους. Νέοι και παλιοί μαζί έχουν να ζηλεύουν την προσωπική τροπαιοθήκη του.

Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους δεν είναι ένας συνηθισμένος παίκτης. Όχι μόνο γι' αυτό που έχει καταφέρει πάνω στο παρκέ, αλλά και για όσα έχει καταφέρει πάνω στο βάθρο της απομονής. Τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του 2003 με τη Μπαρτσελόνα, του 2004 & 2005 με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ και του 2009 με τον Παναθηναϊκό κοσμούν μεταξύ άλλων το βιογραφικό του. Όλα μαζί αποτελούν επίδοση που δύσκολα θα επαναλάβει κάποιος. Προφανώς γιατί «Σάρας» είναι μόνο ένας.

Το πρώτο!

Ήδη στις πρώτες δύο χρονιές του στη Μπαρτσελόνα οι φίλοι της ομάδος υποκλίνονταν στη μαγεία του. Αλλά τον ακολούθησε κι αυτόν η γκίνια του loser Αΐτο Ρενέσες.

Η τρίτη ήταν και φαρμακερή!

Το 2003 ο Σβέτισλαβ Πέσιτς έδινε τις οδηγίες απ' τον πάγκο και μαζί με Μποντιρόγκα, Φούτσκα και Ναβάρο στο παρκέ έμοιαζε αδύνατον να αποτύχει. Η στατιστική του στο Final Four της Βαρκελώνης ήταν πεσμένη (8,5π., 2,5ασ.) σε σχέση με το υπόλοιπο της χρονιάς (13,4π., 3,2ασ.), αλλά ο Λιθουανός γκαρντ δε μπορούσε να μη πιστωθεί μεγάλο μερίδιος της κατάκτησης του τροπαίου.

«Είμαι απίστευτα χαρούμενος. Είναι σίγουρα η καλύτερη ημέρα της ζωής μου» είπε γεμάτος χαμόγελο στο Palau Sant Jordi έπειτα τον νικηφόρο τελικό με τη Μπένετον Τρεβίζο (76-65).

Μέχρι την επόμενη!

Μέγας είσαι... «Σάρας»!

Έπειτα λίγο καιρό στην πρώτη χρονιά του στο Τελ Αβίβ κλήθηκε να απαντήσει πώς αισθάνεται να αγωνίζεται για τη Μακάμπι.

«Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο. Είναι πιθανότατα μία εμπειρία που δεν την παρέχουν άλλες ομάδες, να αγωνίζεσαι μπροστά στα μάτια μίας ολόκληρης χώρας. Είναι ξεχωριστό συναίσθημα με τον κόσμο της ομάδος. Η ατμόσφαιρα είναι απίστευτη ακόμη και στους δρόμους. Ο κόσμος ζει με την ομάδα, υποφέρει με την ομάδα. Είναι μία απίστευτη, μοναδική κατάσταση» εξήγησε. Πώς να μη γίνει «ένα» μαζί της;

Με 18 πόντους και 5,5 ασίστ μέσο όρο στην τελική φάση της Nokia Arena του Τελ Αβίβ έχασε στο νήμα το βραβείο του «MVP του Final Four», που κατέληξε στα χέρια του Άντονι Πάρκερ.

Δεν πειράζει, αφού ούτως ή άλλως η προσπάθεια το 2004 άρχισε και τελείωσε ομαδικώς. Το είπε κι ο ίδιος!

«Κάναμε τόσο μεγάλη εμφάνιση! Σέβομαι τη Σκίπερ (σ.σ. 118-74) και τις ικανότητές της ως ομάδα, καθόλη τη χρονιά απέδειξε τι μπορεί να κάνει. Είναι απίστευτο συναίσθημα! Η ομαδική προσπάθεια ήταν το "κλειδί". Η ομάδα δούλεψε πολύ γι' αυτό, αρχίζοντας απ' τους συμπαίκτες μου και τους προπονητές μας μέχρι τη μεγάλη ομάδα που είναι η Μακάμπι Τελ Αβίβ. Όταν τους βάλεις όλους μαζί, δικαίως αναδειχτήκαμε Πρωταθλητές Ευρώπης».

Τρίτωσε το καλό!

Μέχρι να υπακούσει στις σειρήνες του ΝΒΑ (Πέισερς 2005-07, Γουόριορς 2007), ο τρελο-Λιθουανός πρόλαβε να σηκώσει ακόμη ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο! Το πέμπτο για τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, το τρίτο για τον ίδιο!

«Επιτρέψτε μου να σας πω κάτι: Maccabi is good!» ήταν η... αφοπλιστική ατάκα του έπειτα τον νικηφόρο τελικό του 2005 με την Τάου (90-78) στην Olimpiyskiy Arena της Μόσχας.

Και 22 πόντοι (3/4τρίπ.), 6 ριμπάουντ, 5 ασίστ και 2 κλεψίματα τα πεπραγμένα του. Πώς να μην ψηφιστεί «MVP του Final Four»;

Και συνέχισε να συλλέγει!

Με το τριφύλλι στο στήθος!

Και μόνο που στο αεροδρόμιο έβγαλε από πάνω του το κασκόλ του Ολυμπιακού, όταν έφτασε στο «Ελεύθεριος Βενιζέλος» για το τουρνουά «Ακρόπολις» του 2007, έφτανε και περίσσευε για να αγαπηθεί απ' τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Και δεν είχε υπογράψει μαζί του ακόμα!

Για να πανηγυρίσει το επόμενο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χρειάστηκε να περιμένει λίγο, αλλά η αναμονή μέχρι το Final Four του 2009 στην υπερσύγχρονη Ο2 World του Βερολίνου άξιζε.

Με 10 πόντους (3/5τρίπ.), 4 ριμπάουντ και 4 ασίστ απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας (73-71) αποδείχτηκε σαν το παλιό κρασί. Στους πανηγυρισμούς το τρόπαιο δεν είχε μέσα κρασί, αλλά σαμπάνια, που έφτανε για να τον κάνει ακόμη ευδιάθετο, όπως τον συνέλαβε ο λιθουανικός φακός.

Και, ναι, οι ξένοι μαθαίνουν πρώτα τις κακές λέξεις, αλλά ακόμη και τη συγκεκριμένη την είπε τόσο ωραία...